13.09.2024, 00:08 ✶
Wpadła rozochocona w ramiona Lestrange'a i wtuliła się równie mocno, lecz radość została ucięta gwałtownie, gdy usłyszała komentarz o byciu pieskiem. Całe dzieciństwo spędziła na próbach stania się takim, wbrew i podług własnej woli. Scylla odsunęła się od Rodolphusa z nietęgą miną, po twarzy wędrowało wiele emocji, ale kiedy odwróciła się do Atreusa, na buzi Greybackówny gościł już tylko niepokojący spokój.
- Bacz na słowa, aurorze, bo nie chcesz mieć wroga w kimś, kto widział twoją przyszłość - mówiąc to, uniosła ostrzegawczo palec wskazujący, ale ruchy miała tak powolne i metodyczne, że naprawdę bardziej brzmiało to jak wykalkulowane ostrzeżenie niż jakakolwiek groźba. Scylla niewiele wiedziała o tym, co czeka Bulstrode'a i nie zależało jej, aby się dowiedzieć. Nie zamierzała po powrocie patrzeć w głąb kryształowej kuli, by doszukiwać się tam jego marnego końca. Nie zmieniało to jednak faktu, że czasem należało ubarwić rzeczywistość i nieco zdeformować fakty. Choćby po to, żeby następnym razem się zastanowił, kiedy skieruje ku niej psi epitet.
Odwróciła się z powrotem do Rodolphusa, uśmiechając się promieniście, jakby wcale nic przed chwilą nie zaszło. Do Niewymownego nie miała przecież żadnych animozji, wręcz przeciwnie - ceniła, że za czasów szkolnych stawał w jej obronie i utwierdzał w przekonaniu, że nic złego nie zrobiła, kiedy obrywała nieprzychylnymi komentarzami od szlam. Zawsze był czarujący, zawsze miły i szarmancki. Mogła być podrzucana na jego ganek każdego ranka, jeśli już zawsze miał traktować ją w taki sposób.
- Możliwe, ja już dawno straciłam rachubę czasu - zaśmiała się; nawet jeśli minęły wieki, Scylla ich nie odczuła. Nadal wydawali się tacy sami, jakby nie zmieniło się nic. - Jak się miewasz? I gdzie moja nagroda? Ach, nie, przepraszam - urwała, by się szybko zreflektować. - Prezent? - Po swoich słowach mrugnęła jednym okiem do Lestrange'a. Przy osobach, w których widziała przyjaciół, potrafiła nie być na chwilę niezręczną.
Kiedy panowie zaczęli wymieniać się nieprzyjemnościami, przestała ich słuchać. Wodziła jedynie wzrokiem po maskach i pobieżnie czytała notatki. Nie miała wpływu na to, jak budżetem dysponowało Ministerstwo, więc się tym zupełnie nie interesowała. Słaba była z interpretowania cudzych wypowiedzi, ale tym razem była akurat pewna, że nie darzą się szczególną sympatią. Oczywiście istniała szansa, że to były tylko przyjacielskie przepychanki, ale przez te dwie dekady z życia z hakiem zdążyła zauważyć, że po takim sarkazmie prędzej czy później następuje przyjazny śmiech. Między tą dwójką taki się nie pojawił.
Wróciła do zwracania uwagi dopiero wtedy, gdy zajęli się maskami. Atreus bardzo szybko podsumował sprawę, ale miała przeczucie, że nie do końca miał rację. Sprawa wyglądała jak zagmatwana zagadka, jakby ten siewca chaosu, o którym wczoraj śniła, miał większy plan niż nałożenie uroku na bogu ducha winnych ludzi. Musiał mieć jakieś modus operandi, jakiś głębszy cel w tym wszystkim.
- Zmienili zupełnie swoje zachowanie, czy może nowa maska zastąpiła tę codzienną, w wyniku czego ukazali światu swą prawdziwą naturę? - Rzuciła luźną myśl w eter, która, choć była pytaniem, nie musiała otrzymać odpowiedzi już teraz. Scylla jedynie zgadywała, proponowała możliwe rozwiązania. Zastanawiała się, czemu domyślnie maski przedstawiały oblicze kobiety, a po stycznością z drugim człowiekiem zamieniały się w coś, co przypominało rekwizyt lub część kostiumu z teatru Selwynów. Nie sądziła, że to tylko śmieszny element psikusa. Miała wrażenie, że podobieństwo każdej maski jest ściśle związane z naturą tego, co uczyniła danej ofierze.
Nie mogąc jednak dotknąć masek, nie była w stanie nic więcej z nich wyciągnąć. Odeszła więc od nich i zajrzała na ręce Rodolphusa, który trzymał swoją notatkę. Słowo Rzymianie w kontekście tej sprawy przywołało jej coś na myśl.
- Maski przodków - odezwała się nagle, ale sama poczuła, że bez kontekstu brzmiała bezsensownie. - Rzymianie wykonywali maski pośmiertne, odlewy z wosku i gipsu. Może to jakaś wskazówka? - Dodała, wskazując na odpowiadające jej myśli słowo na kartce.
- Bacz na słowa, aurorze, bo nie chcesz mieć wroga w kimś, kto widział twoją przyszłość - mówiąc to, uniosła ostrzegawczo palec wskazujący, ale ruchy miała tak powolne i metodyczne, że naprawdę bardziej brzmiało to jak wykalkulowane ostrzeżenie niż jakakolwiek groźba. Scylla niewiele wiedziała o tym, co czeka Bulstrode'a i nie zależało jej, aby się dowiedzieć. Nie zamierzała po powrocie patrzeć w głąb kryształowej kuli, by doszukiwać się tam jego marnego końca. Nie zmieniało to jednak faktu, że czasem należało ubarwić rzeczywistość i nieco zdeformować fakty. Choćby po to, żeby następnym razem się zastanowił, kiedy skieruje ku niej psi epitet.
Odwróciła się z powrotem do Rodolphusa, uśmiechając się promieniście, jakby wcale nic przed chwilą nie zaszło. Do Niewymownego nie miała przecież żadnych animozji, wręcz przeciwnie - ceniła, że za czasów szkolnych stawał w jej obronie i utwierdzał w przekonaniu, że nic złego nie zrobiła, kiedy obrywała nieprzychylnymi komentarzami od szlam. Zawsze był czarujący, zawsze miły i szarmancki. Mogła być podrzucana na jego ganek każdego ranka, jeśli już zawsze miał traktować ją w taki sposób.
- Możliwe, ja już dawno straciłam rachubę czasu - zaśmiała się; nawet jeśli minęły wieki, Scylla ich nie odczuła. Nadal wydawali się tacy sami, jakby nie zmieniło się nic. - Jak się miewasz? I gdzie moja nagroda? Ach, nie, przepraszam - urwała, by się szybko zreflektować. - Prezent? - Po swoich słowach mrugnęła jednym okiem do Lestrange'a. Przy osobach, w których widziała przyjaciół, potrafiła nie być na chwilę niezręczną.
Kiedy panowie zaczęli wymieniać się nieprzyjemnościami, przestała ich słuchać. Wodziła jedynie wzrokiem po maskach i pobieżnie czytała notatki. Nie miała wpływu na to, jak budżetem dysponowało Ministerstwo, więc się tym zupełnie nie interesowała. Słaba była z interpretowania cudzych wypowiedzi, ale tym razem była akurat pewna, że nie darzą się szczególną sympatią. Oczywiście istniała szansa, że to były tylko przyjacielskie przepychanki, ale przez te dwie dekady z życia z hakiem zdążyła zauważyć, że po takim sarkazmie prędzej czy później następuje przyjazny śmiech. Między tą dwójką taki się nie pojawił.
Wróciła do zwracania uwagi dopiero wtedy, gdy zajęli się maskami. Atreus bardzo szybko podsumował sprawę, ale miała przeczucie, że nie do końca miał rację. Sprawa wyglądała jak zagmatwana zagadka, jakby ten siewca chaosu, o którym wczoraj śniła, miał większy plan niż nałożenie uroku na bogu ducha winnych ludzi. Musiał mieć jakieś modus operandi, jakiś głębszy cel w tym wszystkim.
- Zmienili zupełnie swoje zachowanie, czy może nowa maska zastąpiła tę codzienną, w wyniku czego ukazali światu swą prawdziwą naturę? - Rzuciła luźną myśl w eter, która, choć była pytaniem, nie musiała otrzymać odpowiedzi już teraz. Scylla jedynie zgadywała, proponowała możliwe rozwiązania. Zastanawiała się, czemu domyślnie maski przedstawiały oblicze kobiety, a po stycznością z drugim człowiekiem zamieniały się w coś, co przypominało rekwizyt lub część kostiumu z teatru Selwynów. Nie sądziła, że to tylko śmieszny element psikusa. Miała wrażenie, że podobieństwo każdej maski jest ściśle związane z naturą tego, co uczyniła danej ofierze.
Nie mogąc jednak dotknąć masek, nie była w stanie nic więcej z nich wyciągnąć. Odeszła więc od nich i zajrzała na ręce Rodolphusa, który trzymał swoją notatkę. Słowo Rzymianie w kontekście tej sprawy przywołało jej coś na myśl.
- Maski przodków - odezwała się nagle, ale sama poczuła, że bez kontekstu brzmiała bezsensownie. - Rzymianie wykonywali maski pośmiertne, odlewy z wosku i gipsu. Może to jakaś wskazówka? - Dodała, wskazując na odpowiadające jej myśli słowo na kartce.
i poklękli spóźnieni u niedoli swej proga
by się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga
by się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga