Wiadomości w tym wątku

Rodolphus Lestrange

- To musi być u was rodzinne - mruknął, nawiązując do doby, która miała za mało godzin. Jeżeli znało się chociaż jednego Longbottoma, a w szczególności Brennę albo Morpheusa, to było oczywiste, że coś z tą rodziną było nie tak. Chcieli dużo, wyciągali ręce po więcej i potem mówili, że nie ma czasu. Albo nawet nie mówili, tylko zdawali się po prostu to sugerować, bo taka Brenna Longbottom na przykład zawsze mówiła, że ma czas, że coś wciśnie w swój kalendarz - szkoda tylko że nie precyzowała, że odbędzie się to kosztem snu. - Przekaż moje uściski Brennie i być może zasugeruj, że sen jest niezwykle ważny dla...
Nie dokończył. Zmarszczył brwi, gdy bezczelnie mu przerwano. Jego twarz wydawała się być tylko z pozoru beznamiętną - Morpheus widział mięśnie, które ani odrobinę nie drgały pod skórą. Nie zaciskał szczęk, nie zgrzytał zębami, nie poruszył się. Z pozoru chłodny i zdystansowany po prostu przerwał i zaczerpnął oddechu. Każda inna osoba by myślała, że po prostu kulturalnie zamknął mordę, nie chcąc wdawać się w pyskówkę na środku ulicy Pokątnej. Ale nie on.

On go znał - on widział, że wszystko co kłębiło się w Rodolphusie, było w oczach. A te teraz przypominały jesienne niebo tuż przed burzą. Mówiło się, że oczy były zwierciadłem duszy: w przypadku młodego Lestrange'a to powiedzenie doskonale się sprawdzało. Uśmiech często nie sięgał oczu, które bystro patrzyły na otoczenie, lustrując niemal każdy, najdrobniejszy szczegół. Lecz teraz kłębiło się w nich wiele emocji. Złość, zaskoczenie, gniew. Wściekłość nawet. Mógłby niemal przysiąc, że te dziwne, specyficzne ślepia, które mogły wywoływać w rozmówcach dyskomfort, pociemniały z gniewu, który w nim wzbierał. Powoli i metodycznie, szukając ujścia.
- Ależ tak? Żaden z panów, ale w Ministerstwie dobrze płacą, prawda? Ale nie, muszą panowie ignorować ludzi w potrzebie. W końcu są panowie lepsi od nas, zwykłych obywateli, prawda?
Lestrange westchnął. Było to ledwie słyszalne westchnięcie, któremu towarzyszyło zaciśnięcie dłoni w pięści. Gdyby mógł, odpowiedziałby krótkim "tak". Tak, czuł się lepszy bo był lepszy. Na wielu różnych poziomach, począwszy od kultury osobistej.
- Tak się traktuje ludzi w potrzebie! Zwykłych czarodziejów! - mężczyzna podniósł głos. Kilka ciekawskich spojrzeń pomknęło w ich stronę.
- Przeszkadza pan - Rodolphus syknął, w końcu zaszczycając mężczyznę spojrzeniem. Ale wydawało się, że to tylko go rozsierdziło.
- OCZYWIŚCIE ŻE PRZESZKADZAM, sama moja OBECNOŚĆ jest panom nie na rękę!