[09.46 Morpheus & Anthony] Jest polem, które obsiewasz z miłością

Zazwyczaj rozmowy Krukonów na temat uczuć były zgoła odmienne. Nieliczni mugolacy, lub osoby z mugolakami w rodzinie potrafili wprowadzać mugolskie badania nad psychika i mózgiem w formie ciekawostek, rozprawiano o chemii ludzkiego ciała i jak operowanie i kształtowanie magią może ją zmieniać. Młodość oznaczała horyzonty, które jeszcze nie były okrojone prozą biurowej pracy, a dom Roweny Ravenclaw bardzo dbał o to, by siatka godzin w zamku nie przeszkadzała tym istnieniom się rozwijać.

Anthony leżąc i patrząc znów w niebo, czując chłód marmuru od strony na której leżał i palące policzki od strony przeciwnej, nie miał pojęcia co czuł. Powinien czuć ulgę - świadomość, że może z kimś o tym porozmawiać, bez drwin, bez docinek, bez punktowania dewiacji był kojący i winien nieść ulgę. Zaufanie, którym obdarzał Morpheusa było największym darem, który otrzymał od pierwszych chwil ich wspólnej rozmowy. Czuł pod skórą, że być może tej przyjaźni starczy na całe życie, ilość wspólnych rozmów, hektolitrów godzin wspólnie spędzonych nad niemal każdym aspektem życia...

Niemal, aż do dziś.

Ucisk w żołądku, nerwowe stukanie nieproporcjonalnie długimi palcami o drugą dłoń złożoną na brzuchu i próba kontrolowania oddechu. Było mu przykro. Było mu cholernie przykro, że nie są tacy sami.

– A więc powiedział Ci wprost. Ciekawe. Podejrzewam, że każdy reaguje inaczej, wiesz... temperament, pragnienia. Jesteśmy starymi duszami uwięzionymi w ciele dzieci. W ciele, któremu jeszcze nie wszyscy narzucili rygor woli – był w tym cień przygany dla Dolohova, samokontrola była bardzo wysoko cenioną cechą przez Shafiqa, nawet jeśli przyjaźnił się z Longbottomem, który z powodu samego miejsca urodzenia mógł mieć jej szalony deficyt. Puścił mimo uszu wzmiankę o "gryzieniu". Anthony nie miał pojęcia i nie chciał nawet wiedzieć, jak umysł kompana mógł w ogóle połączyć to z aktywnościami seksualnymi. – Cóż, ja... em... nie radzę sobie. To znaczy... – zmieszał się wyraźnie zawstydzony wcale nie Morpheusem, ale własnymi myślami, tym, że trzeba wypowiedzieć je na głos. W końcu, nie czytali sobie w myślach:
– Udaję, że tego nie ma. Że nic nie ma. Gram swoją rolę, którą dał mi los, ale w taki sposób by wiesz... ee... nie łamać prawa. Pewnie... znajdę sobie żonę, może... może dziewczyny też niektóre mają tak, że nie interesują ich chłopacy? Nie chciałbym udawać wiesz no... tam w tej ee... w sypialni. – Kolejna fala wstydu zalała go zupełnie bez sensu. Sapnął zirytowany, przymykając zaschnięte od wgapiania się w sklepienie nieba powieki. – Poszukam takiej, co nie chce mieć dzieci, albo lepiej - takiej co nie powinna mieć dzieci. Najlepiej z jakąś klątwą dziedziczną. A Ty mój drogi, przestań pierdolić o tej śmierci dobrze? – Przepowiednia Morpheusa powracała co jakiś czas, jak Longbottom wpadał w tony, które w głowie młodocianego Shafiqa były zbyt egzaltowane i dramatyczne. Oczywiście, ów egzaltacja i dramatyzm wibrowały na strunach jego duszy z szaloną łatwością, ale narzucone wychowanie i domowa edukacja skłaniała go bardzo ku pragmatycznej postawie.

– Mamy plan. – upomniał go, nadając własnemu głosowi może nieco zbyt wiele twardości, a może przez kontrast do błąkania się po własnych odczuciach, teraz gdy mówili o tym nad czym Anthony miał kontrolę. – Musimy odciąć po szkole pępowinę, musimy zbudować własne zasoby, żeby nikt nie mógł nas zaszantażować i zmusić do swojej woli. Bez Ciebie tego nie zrobię, poza tym proszę Cię... czy to nie Macbeth miał być zabity przez człowieka co się nie urodził? I las podszedł pod okna... Tak, tak... Przepowiednie mają to do siebie, że mogą być zinterpretowane na wiele sposobów. Zawsze możesz umrzeć, Twoje serce stanie, a potem boginii Matka zejdzie z nieboskłonu żeby Cię zmartwychwstać. Usta usta z bogiem, czy mogłoby być coś bardziej... widowiskowego? Wiele bym dał, żeby móc to zobaczyć i potem Ci opowiedzieć Somnia.