17.09.2024, 20:50 ✶
Basilius zmarszczył brwi i zwinął dyskretnie wolną rękę w pięść, tak by palcami dotknąć własnej skóry. Hm... Rzeczywiście nie była chłodna. Ta którą musiał trzymać Brennę też, co było o tyle dziwne, że zazwyczaj były one raczej właśnie chłodne.
Dziwne.
Może nie będzie musiał kazać zamykać się w Lecznicy Dusz bo właśnie dopadła go jakaś klątwą ciepłych dłoni i zaraz umrze. Albo po prostu emocje, trzymanie się za rękę i ruch je nieco ociepliły i niestety będzie musiał żyć dalej. No trudno.
– Tamtej herbaciarni? Tak, zdarzyło się. Zawsze lubiłem ich herbaty – Ogólnie, wbrew temu, co właśnie sobą demonstrował, lubił herbaty, nawet bardziej od kawy, której jednak z przyczyn zdrowotnych za dużo pić nie mógł, a już i tak czasem zdarzały się momenty, gdy nieco przesadzał.
Znowu się uśmiechnął, nawet jeśli cały czas był to dość słaby uśmiech i zdecydowanie nie ten będący znakiem rozpoznawalnym Prewettów, gdy coś knuli. Najwyraźniej jednak znowu wpadał w sidła Longbottomów, bo o ile miał wrażenie, że Brenna mówiła trochę to co jej ślina na język przyniesie, to niestety musiał przyznać, że to pomagało. Cholera. Chyba nawet mógł powiedzieć, że lubił słuchać tego jej gadania. Kiedy w ogóle to narzekanie na jej towarzystwo stało się jedynie tradycją, a nie prawdziwymi emocjami? Chyba wtedy, gdy siedzieli razem w tej izolatce i grali w karty. Tak, to był ten moment, kiedy uznał, że chyba jednak ją lubił, bo no cóż... Byli wtedy już po kilku dziwnych sytuacjach, ona pomogła my przy napadzie choroby i nie wracała do tego tematu za co był jej ogromnie wdzięczny, a tak poza tym próbowali wydostać się z pomieszczenia, zaatakowało ich łóżko, a oni nie zabili się nawzajem z nerwów. A były osoby, z którymi w tej sytuacji zdążyłby się już mocno pokłócić. Może jednak Brenna naprawdę nie była, aż taką złą towarzyszką klątw i ta myśl sprawiła, że aż otworzył usta, aby przeprosić za swoją dzisiejszą marudność, ale w tym momencie podeszła do nich kelnerka.
– Dla mnie będzie ta gruszkowa – umilkł i spojrzał jeszcze raz na menu. – I jeszcze ciasto Królowej Wiktorii.
Kobieta skinęła głową, dopisała kolejne pozycje do zamówienia po czym jeszcze raz zerknęła na ich złączone ręce.
– Ile? – spytała, a Basilius zmarszczył brwi.
– Słucham?
Kobieta wskazała czerwonym długopisem ich dłonie.
– No ile jesteście razem.
Basilius ścisnął mocniej rękę Brenny i zmusił się do uśmiechu.
– Szczęśliwi czasu nie liczą. – odpowiedział, a potem natychmiast zaczął liczyć w myślach ile dni minęło od tamtej pamiętnej daty na wypadek gdyby i to było istotne.
Dziwne.
Może nie będzie musiał kazać zamykać się w Lecznicy Dusz bo właśnie dopadła go jakaś klątwą ciepłych dłoni i zaraz umrze. Albo po prostu emocje, trzymanie się za rękę i ruch je nieco ociepliły i niestety będzie musiał żyć dalej. No trudno.
– Tamtej herbaciarni? Tak, zdarzyło się. Zawsze lubiłem ich herbaty – Ogólnie, wbrew temu, co właśnie sobą demonstrował, lubił herbaty, nawet bardziej od kawy, której jednak z przyczyn zdrowotnych za dużo pić nie mógł, a już i tak czasem zdarzały się momenty, gdy nieco przesadzał.
Znowu się uśmiechnął, nawet jeśli cały czas był to dość słaby uśmiech i zdecydowanie nie ten będący znakiem rozpoznawalnym Prewettów, gdy coś knuli. Najwyraźniej jednak znowu wpadał w sidła Longbottomów, bo o ile miał wrażenie, że Brenna mówiła trochę to co jej ślina na język przyniesie, to niestety musiał przyznać, że to pomagało. Cholera. Chyba nawet mógł powiedzieć, że lubił słuchać tego jej gadania. Kiedy w ogóle to narzekanie na jej towarzystwo stało się jedynie tradycją, a nie prawdziwymi emocjami? Chyba wtedy, gdy siedzieli razem w tej izolatce i grali w karty. Tak, to był ten moment, kiedy uznał, że chyba jednak ją lubił, bo no cóż... Byli wtedy już po kilku dziwnych sytuacjach, ona pomogła my przy napadzie choroby i nie wracała do tego tematu za co był jej ogromnie wdzięczny, a tak poza tym próbowali wydostać się z pomieszczenia, zaatakowało ich łóżko, a oni nie zabili się nawzajem z nerwów. A były osoby, z którymi w tej sytuacji zdążyłby się już mocno pokłócić. Może jednak Brenna naprawdę nie była, aż taką złą towarzyszką klątw i ta myśl sprawiła, że aż otworzył usta, aby przeprosić za swoją dzisiejszą marudność, ale w tym momencie podeszła do nich kelnerka.
– Dla mnie będzie ta gruszkowa – umilkł i spojrzał jeszcze raz na menu. – I jeszcze ciasto Królowej Wiktorii.
Kobieta skinęła głową, dopisała kolejne pozycje do zamówienia po czym jeszcze raz zerknęła na ich złączone ręce.
– Ile? – spytała, a Basilius zmarszczył brwi.
– Słucham?
Kobieta wskazała czerwonym długopisem ich dłonie.
– No ile jesteście razem.
Basilius ścisnął mocniej rękę Brenny i zmusił się do uśmiechu.
– Szczęśliwi czasu nie liczą. – odpowiedział, a potem natychmiast zaczął liczyć w myślach ile dni minęło od tamtej pamiętnej daty na wypadek gdyby i to było istotne.