17.09.2024, 21:28 ✶
No i każdy mógł rozejść się do domu, bo jej dobry humor pękł jak bańka mydlana. Zeus. Jowisz. Oczywiście, że dla niego mogło to stanowić ogromną różnicę. Na chwilę zawahała się, czy kontynuować żartobliwą linię opowieści, którą tak zręcznie zaczęła, czy raczej uciec w długą ciszę. Ale również wiedziała, że to nie była odpowiedź. Bo problem polegał na tym, że Mona była… raczej uparta. Do tej pory tylko Ariemu udało się ją przekonać do kompromisu.
— Ah, ma pan rację – powiedziała w końcu, starając się nadać swojemu głosowi pewności, ale serce jej łomotało. – Na talerzu jest Jowisz, a nie Zeus. Gafa, przyznaję.
Mona była pewna, że średnio udało jej się złagodzić napięcie. I choć Deadalus Prewett wypowiadał swoje słowa z uprzejmością, było jasne dla niej po chwili, że to był test, próba. Test, który raczej nie zdała. Zmarszczyła brwi, gdy Icarus spiorunował ją wzrokiem, a jego ojciec wbił w nią swoje chłodne spojrzenie. No tak, pan wielki intelektualista, pomyślała o starszym mężczyźnie. Stłumiła wzbierającą się w niej irytację. Czy nie mógł odpuścić? To był przecież tylko żart. Dragonborni. No kto by się nie zaśmiał? Deadalus za bardzo przypominał znajomych jej ojca; tych nudniejszych znajomych. Coś też czuła, że ten wieczór nie skończy się za dobrze.
— Zdaje się, że nie każdy rozumie smocze anegdoty, ale jak mawiają… gdzie smok, tam legenda — dodała z lekkim uśmiechem, unosząc lekko brew.
Tak, tak, jego ojciec był poważanym człowiekiem, ale czy naprawdę miał aż tak głęboko kij w dupie, że wyglądał, jakby zaraz... No, może lepiej nie kończyć tej myśli na głos.
– Fakty, kto wie? – odparła z pozorną grzecznością. – Ale czasem legendy mają większą moc niż suche liczby. Może to smoki nas tego uczą – że nie zawsze wszystko da się zmierzyć, zważyć i zapisać w książkach. Nawet smoki mają swoje miejsce w historii, a opowieści o nich niekoniecznie są przesadzone. Wręcz mają swój urok.
Ale potem dostrzegła niemal błagalne spojrzenie Icarusa. Nie mogło być to bardziej dla niej oczywiste, że przesadziła. Zdecydowanie przeceniła swoje umiejętności społeczne, a teraz cała sytuacja zaczynała przypominać koszmar. Przygryzła wargę, a jej serce biło szybciej. Ale z drugiej strony czy Ari naprawdę chciał, żeby udawała kogoś innego? Żeby starała się przypodobać jego ojcu? Starała się nie pokazać, jak bardzo ją to wszystko kosztowało. To nie była jej wina, że Deadalus postanowił ją ukarać za odrobinę żartu w rozmowie! Odetchnęła głęboko i zmusiła się do uśmiechu.
Well shit. Tyle by było po dobrym pierwszym wrażeniu.
— Ah, ma pan rację – powiedziała w końcu, starając się nadać swojemu głosowi pewności, ale serce jej łomotało. – Na talerzu jest Jowisz, a nie Zeus. Gafa, przyznaję.
Mona była pewna, że średnio udało jej się złagodzić napięcie. I choć Deadalus Prewett wypowiadał swoje słowa z uprzejmością, było jasne dla niej po chwili, że to był test, próba. Test, który raczej nie zdała. Zmarszczyła brwi, gdy Icarus spiorunował ją wzrokiem, a jego ojciec wbił w nią swoje chłodne spojrzenie. No tak, pan wielki intelektualista, pomyślała o starszym mężczyźnie. Stłumiła wzbierającą się w niej irytację. Czy nie mógł odpuścić? To był przecież tylko żart. Dragonborni. No kto by się nie zaśmiał? Deadalus za bardzo przypominał znajomych jej ojca; tych nudniejszych znajomych. Coś też czuła, że ten wieczór nie skończy się za dobrze.
— Zdaje się, że nie każdy rozumie smocze anegdoty, ale jak mawiają… gdzie smok, tam legenda — dodała z lekkim uśmiechem, unosząc lekko brew.
Tak, tak, jego ojciec był poważanym człowiekiem, ale czy naprawdę miał aż tak głęboko kij w dupie, że wyglądał, jakby zaraz... No, może lepiej nie kończyć tej myśli na głos.
– Fakty, kto wie? – odparła z pozorną grzecznością. – Ale czasem legendy mają większą moc niż suche liczby. Może to smoki nas tego uczą – że nie zawsze wszystko da się zmierzyć, zważyć i zapisać w książkach. Nawet smoki mają swoje miejsce w historii, a opowieści o nich niekoniecznie są przesadzone. Wręcz mają swój urok.
Ale potem dostrzegła niemal błagalne spojrzenie Icarusa. Nie mogło być to bardziej dla niej oczywiste, że przesadziła. Zdecydowanie przeceniła swoje umiejętności społeczne, a teraz cała sytuacja zaczynała przypominać koszmar. Przygryzła wargę, a jej serce biło szybciej. Ale z drugiej strony czy Ari naprawdę chciał, żeby udawała kogoś innego? Żeby starała się przypodobać jego ojcu? Starała się nie pokazać, jak bardzo ją to wszystko kosztowało. To nie była jej wina, że Deadalus postanowił ją ukarać za odrobinę żartu w rozmowie! Odetchnęła głęboko i zmusiła się do uśmiechu.
Well shit. Tyle by było po dobrym pierwszym wrażeniu.