[14.08.72] Dzień dobry, czy ma pan czas by porozmawiać o naszej Ministrze Magii?

– Brzmi sympatycznie – oznajmił, bo jeśli Laurent rzeczywiście potrzebował zmiany, a to miała mu dać przeprowadzka, to tylko dobrze dla niego. No i chyba dobrze, że nie przeprowadzał się dlatego, że jego poprzedni dom wybuchnął, został spalony, czy coś takiego. – Za ile będziesz mógł się wprowadzić? Chętnie zobaczę to miejsce. Może poproś potem Florence, aby je zabezpieczyła. – O ile kuzynka już nie oznajmiła, że się tym zajmie, co przecież też było możliwe, znając tę konkretną czarownicę. – Wiesz co? Szczerze? Widywałem zdecydowanie gorsze przypadki życia bajkami. – W pracy przecież miał różnych pacjentów i naprawdę Laurent wypadał przy niektórych, jak wzorowy czarodziej, nawet jeśli lubił pakować się w kłopoty, lub kłopoty lubiły jego. Z drugiej strony... Pytanie na ile te wszystkie przygody przydarzały mu się przez jakieś marzycielstwo, a na ile był to pech i jakaś cecha charakterystyczna dla tej konkretnej rodziny. Bo czy Prewettowie, aby na pewno mieli w ogóle jakieś szanse, by być zupełnie normalni? Powoli zaczynał w to wątpić.
– Tak – mruknął, wchodząc do pomieszczenia przodem, ale nie ruszył dalej dopóki i Laurent nie przekroczył progu kawiarni. Właściwie to już miał opowiedzieć kuzynowi o tym, co tam się wydarzyło, gdy nagle zmarszczył brwi, bo właśnie dotarły do niego w pełni jego słowa. – Zaraz, co masz na myśli mówiąc też? – spytał, siadając przy stoliku, przyglądając mu się z uwagą, bo na Matkę, jeśli Laurent też był w Windermere, to co takiego musiało się stać, że ani razu na siebie nie wpadli? – Proszę nie mów mi, że ciebie też korzenie zaciągnęły pod ziemię.
Na jego kolejne słowa uśmiechnął się szczerze, nawet jeśli nieco krzywo, bo niestety było w tym sporo prawdy.
– Może jednak rzeczywiście jesteśmy trochę przeklęci – powiedział. Może tak to po prostu wyglądało w tej rodzinie, która i tak miała niesamowicie wiele szczęścia w życiu? Może powinni się cieszyć z tego, że los pozbawiał ich spokojnych urlopów, bo przecież zawsze mógł postawić na ich drodze grupę dociekliwych aurorów, którzy postanowiliby wziąć się na poważnie za ich niektóre interesy. – Hm. Nie umieram, więc chyba jest dobrze. – Nie czuł się ani lepiej, ani gorzej. Nie mdlał. Nie męczył się bardziej, niż zwykle. Nie czuł się beznadziejnie, ani nie musiał przyjmować większej dawki leków. Co prawda Windermere, które miało być urlopem, wymęczyło go na tyle, że po przygodach pod ziemią przespał resztę dnia, a potem gdy wrócił do domu też od razu skierował się w stronę łóżka, ale paskudne samopoczucie już minęło, więc było dobrze. Sięgnął po kartkę i przejechał wzrokiem po proponowanych ciastach i napojach, zakładając że Laurent najwyraźniej też nie interesował się szczególnie sprawą Notta. – Co chcesz? Wezmę nam.