18.09.2024, 15:39 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.09.2024, 18:19 przez Cameron Lupin.)
— Ch-chyba nie ma za co — wymamrotał bez większego zastanowienia Cameron. Przesunął wzrokiem po zbolałej twarzy czarodzieja, aby zaraz wrócić spojrzeniem do wywołanego przez niego wykwit natury. — To dalej tylko rośliny. M-mogło być gorzej. — Złożył ręce na klatce piersiowej i wydął dolną wargę, przyglądając się temu małemu dziełu sztuki. — D-dobrze, że wydarzyło się t-to na bazarze Lovegoodów, a nie na mugolskim p-placyku..
Może nie było to najlepsze słowo pociechy, na jakie było go stać, ale cóż, innego mógł mu powiedzieć? Biorąc pod uwagę, że mężczyzna żył w wiosce, w której żyli zarówno czarodzieje, jak i mugole, to trafienie akurat do miejsca okupowanego przez magicznych było wręcz strzałem w dziesiątkę. Na pewno lepsze to niż park w Londynie, pomyślał przelotnie, przypominając sobie, jak to przed paroma miesiącami wodna klątwa Heather odpaliła się w samym środku parku nieopodal pałacu królewskiego. Nie było to najlepsze miejsce na takie zabawy.
— P-potrzebujesz czegoś? Jakiejś pomocy? — dopytał, przyklękując tuż przy magicznych pnączach. — M-mogę ci dać jakiś eliksir wzmacniający… Wyglądasz na trochę eee wykończonego..
Posłał przeklętemu niezręczny uśmiech. Nie licząc Heather, nie miał zbyt dużego kontaktu z innymi osobami, które nosiły na swoich barkach ciężar klątwy żywiołów. Zdążył więc przywyknąć, że tuż po tego rodzaju odpałach chory dosyć szybko wracał do siebie. Ruda co najwyżej dostawała zawrotów głowy albo zaczynała się pieklić, jeśli ktoś zaczynał nadmiernie żartować z jej przypadłości. Z tym facetem… Z nim było jakoś inaczej. Czekając na odpowiedź, Łupin zaczął wypakowywać swój sprzęt na kostce chodnikowej.
Jak na tak szybki termin wyprawy, Szpital św. Munga wyposażył go zaskakująco dobrze. Pewnie zasługa Florence, pomyślał, czując, jak ciarki przechodzą mu po plecach. Ta kobieta była przygotowana na dosłownie każdą ewentualność. Czego to ona tutaj nie schowała… Słoiczki na próbki, miniaturowe nożyce, szczypce laboratoryjne, zestaw etykiet do oznaczenia próbek z informacjami, takimi jak data pobrania, miejsce czy gatunek rośliny, rękawiczki jednorazowe, maseczka ochronna. Dorzuciła tutaj nawet, nawet formularz rejestracyjny i protokół pobrania próbek.
— Jesteś na coś uczulony? — spytał niezobowiązująco, wsuwając rękawiczki na dłonie.
Najpierw chwycił za szczypce, chcąc rozeznać się nieco lepiej w tym, jak wyglądała ta konkretna emanacja. Liście i fragmenty łodyg momentalnie rzucały się w oczy, ale z tego, co kojarzył, bluszcz miewał także kwiaty, owoce czy korzenie. Tylko czy to w ogóle ma szansę wystąpić w tych warunkach, zastanawiał się bezgłośnie Cameron, przesuwając ostrożnie poszczególne łodyżki przy pomocy narzędzia laboratoryjnego.
— One zawsze tak wyglądają kiedy… No wiesz? — rzucił kolejnym pytaniem, mrużąc z zaciekawieniem oczy.
.Może nie było to najlepsze słowo pociechy, na jakie było go stać, ale cóż, innego mógł mu powiedzieć? Biorąc pod uwagę, że mężczyzna żył w wiosce, w której żyli zarówno czarodzieje, jak i mugole, to trafienie akurat do miejsca okupowanego przez magicznych było wręcz strzałem w dziesiątkę. Na pewno lepsze to niż park w Londynie, pomyślał przelotnie, przypominając sobie, jak to przed paroma miesiącami wodna klątwa Heather odpaliła się w samym środku parku nieopodal pałacu królewskiego. Nie było to najlepsze miejsce na takie zabawy.
— P-potrzebujesz czegoś? Jakiejś pomocy? — dopytał, przyklękując tuż przy magicznych pnączach. — M-mogę ci dać jakiś eliksir wzmacniający… Wyglądasz na trochę eee wykończonego..
Posłał przeklętemu niezręczny uśmiech. Nie licząc Heather, nie miał zbyt dużego kontaktu z innymi osobami, które nosiły na swoich barkach ciężar klątwy żywiołów. Zdążył więc przywyknąć, że tuż po tego rodzaju odpałach chory dosyć szybko wracał do siebie. Ruda co najwyżej dostawała zawrotów głowy albo zaczynała się pieklić, jeśli ktoś zaczynał nadmiernie żartować z jej przypadłości. Z tym facetem… Z nim było jakoś inaczej. Czekając na odpowiedź, Łupin zaczął wypakowywać swój sprzęt na kostce chodnikowej.
Jak na tak szybki termin wyprawy, Szpital św. Munga wyposażył go zaskakująco dobrze. Pewnie zasługa Florence, pomyślał, czując, jak ciarki przechodzą mu po plecach. Ta kobieta była przygotowana na dosłownie każdą ewentualność. Czego to ona tutaj nie schowała… Słoiczki na próbki, miniaturowe nożyce, szczypce laboratoryjne, zestaw etykiet do oznaczenia próbek z informacjami, takimi jak data pobrania, miejsce czy gatunek rośliny, rękawiczki jednorazowe, maseczka ochronna. Dorzuciła tutaj nawet, nawet formularz rejestracyjny i protokół pobrania próbek.
— Jesteś na coś uczulony? — spytał niezobowiązująco, wsuwając rękawiczki na dłonie.
Najpierw chwycił za szczypce, chcąc rozeznać się nieco lepiej w tym, jak wyglądała ta konkretna emanacja. Liście i fragmenty łodyg momentalnie rzucały się w oczy, ale z tego, co kojarzył, bluszcz miewał także kwiaty, owoce czy korzenie. Tylko czy to w ogóle ma szansę wystąpić w tych warunkach, zastanawiał się bezgłośnie Cameron, przesuwając ostrożnie poszczególne łodyżki przy pomocy narzędzia laboratoryjnego.
— One zawsze tak wyglądają kiedy… No wiesz? — rzucił kolejnym pytaniem, mrużąc z zaciekawieniem oczy.