18.09.2024, 22:15 ✶
Podobnie jak nieznajoma, zaczął się trochę uspokajać. Może sztuka to robiła z człowiekiem? Ściągała uwagę z doczesnych spraw gdzieś wyżej, w coś, jeśli nie platońskiego, to intersubiektywnego, wspólnego dla rodzaju ludzkiego. Jedno doświadczenie włączało się w poczet wielu innych, mieszało się w jakiejś przestrzeni sensów. A uczucia... dawały na siebie spojrzeć z zewnątrz. To było niczym oglądanie burzy zza okna ciepłego domu. Wciąż hałasowała i napawała lękiem, ale przynajmniej nie była bezpośrednim zagrożeniem.
– Nie ma problemu... M. – uznał, że będzie nazywał kobietę pierwszą literą jej imienia. Średnio miał jakikolwiek inny wybór.
Kiedy wziął kieliszek, najpierw odrobinę przeraziła go instrukcja M. Nigdy nie pił czegoś mocniejszego niż kilkunastoprocentowe wino. Najpierw jednak powąchał napój. Pachniał słodko, niczym zapomnienie, za które M. wznosiła toast.
– Za zapomnienie – zawtórował jej i powoli upił odrobinę. Mimo ostrożności Icarusa, nawet tyle było dla niego za dużo. Zakaszlał, czując prawdziwe palenie w gardle. Jednak potem kontynuował picie. To pieczenie było... przyjemne. Bolało i odciągało uwagę od ziemskich problemów.
Chciał więcej. Nie. Potrzebował więcej.
Na razie jednak postanowił dopić to, co miał w kieliszku i skoncentrować się przez jeszcze chwilę na sztuce. Spojrzał na M. badawczo, gdy opowiedziała mu o genezie obrazu.
– Sny potrafią być metaforyczne. Nie interesuje mnie wróżbiarstwo, ale może... – zastanowił się. Wiadomo, że M. miała problemy, tylko jakie? Na pewno brak kontroli nad emocjami, impulsywność i zapewne wiele kompleksów. Dlatego Icarus postanowił powołać się na własną interpretację. – Może chciałabyś stać się po prostu częścią świata, z jasno wyznaczonymi granicami? Natura działa prosto, a z tym wszystkim, co mamy w głowach nic nie jest proste. Nawet dla nas, osób z miasta, natura jest czymś kuszącym. Wiesz, powrót do ziemi... tam, gdzie tak naprawdę wszyscy na koniec należymy. Wszyscy obrócimy się w proch. Pulvis es et in pulverem reverteris.
Zwykle nie cytował mugolskiej Biblii. Kiedyś musiał przeczytać łacińskie tłumaczenie i żadna z ksiąg nie zrobiła na nim wrażenia innego niż poetyckie. Jednak ten cytat zapamietał dobrze. Jesteś prochem i w proch się obrócisz.
– Wydaje mi się, że wolę zaryzykować suszenie ubrań na sobie, niż się przy tobie rozbierać. – odpowiedział na pytanie o zaklęcie. Jego ton był jak najbardziej uprzejmy, niemal ja u Icarusa historyka, który był grzecznym i potulnym człowiekiem. Takim, którego spotykało się w bibliotece czy w historycznym archiwum. Po krótkiej chwili powrócił jednak Icarus teraźniejszy. – A zresztą, i tak się pochoruję i dostanę opierdol od mojego brata magimedyka, więc możesz i mnie poparzyć zaklęciem.
To by też było poetyckie, choć kolejność wydarzeń by była odwrócona. Mityczny Ikar najpierw się sparzył, a potem wpadł do wody. Ten zaś był w odwrotnej sytuacji. A przynajmniej mógł być, jeśli zaklęcie suszące wymagało zdjęcia ubrań.
– Nie ma problemu... M. – uznał, że będzie nazywał kobietę pierwszą literą jej imienia. Średnio miał jakikolwiek inny wybór.
Kiedy wziął kieliszek, najpierw odrobinę przeraziła go instrukcja M. Nigdy nie pił czegoś mocniejszego niż kilkunastoprocentowe wino. Najpierw jednak powąchał napój. Pachniał słodko, niczym zapomnienie, za które M. wznosiła toast.
– Za zapomnienie – zawtórował jej i powoli upił odrobinę. Mimo ostrożności Icarusa, nawet tyle było dla niego za dużo. Zakaszlał, czując prawdziwe palenie w gardle. Jednak potem kontynuował picie. To pieczenie było... przyjemne. Bolało i odciągało uwagę od ziemskich problemów.
Chciał więcej. Nie. Potrzebował więcej.
Na razie jednak postanowił dopić to, co miał w kieliszku i skoncentrować się przez jeszcze chwilę na sztuce. Spojrzał na M. badawczo, gdy opowiedziała mu o genezie obrazu.
– Sny potrafią być metaforyczne. Nie interesuje mnie wróżbiarstwo, ale może... – zastanowił się. Wiadomo, że M. miała problemy, tylko jakie? Na pewno brak kontroli nad emocjami, impulsywność i zapewne wiele kompleksów. Dlatego Icarus postanowił powołać się na własną interpretację. – Może chciałabyś stać się po prostu częścią świata, z jasno wyznaczonymi granicami? Natura działa prosto, a z tym wszystkim, co mamy w głowach nic nie jest proste. Nawet dla nas, osób z miasta, natura jest czymś kuszącym. Wiesz, powrót do ziemi... tam, gdzie tak naprawdę wszyscy na koniec należymy. Wszyscy obrócimy się w proch. Pulvis es et in pulverem reverteris.
Zwykle nie cytował mugolskiej Biblii. Kiedyś musiał przeczytać łacińskie tłumaczenie i żadna z ksiąg nie zrobiła na nim wrażenia innego niż poetyckie. Jednak ten cytat zapamietał dobrze. Jesteś prochem i w proch się obrócisz.
– Wydaje mi się, że wolę zaryzykować suszenie ubrań na sobie, niż się przy tobie rozbierać. – odpowiedział na pytanie o zaklęcie. Jego ton był jak najbardziej uprzejmy, niemal ja u Icarusa historyka, który był grzecznym i potulnym człowiekiem. Takim, którego spotykało się w bibliotece czy w historycznym archiwum. Po krótkiej chwili powrócił jednak Icarus teraźniejszy. – A zresztą, i tak się pochoruję i dostanę opierdol od mojego brata magimedyka, więc możesz i mnie poparzyć zaklęciem.
To by też było poetyckie, choć kolejność wydarzeń by była odwrócona. Mityczny Ikar najpierw się sparzył, a potem wpadł do wody. Ten zaś był w odwrotnej sytuacji. A przynajmniej mógł być, jeśli zaklęcie suszące wymagało zdjęcia ubrań.