To nie była ta skrajność, w której patrzysz w lustro i marzysz o tym, by wyglądać inaczej i faktycznie coś z tym robisz, tylko po to, by się oszpecić. Lestrange doskonale zdawała sobie sprawę, że w blondzie nie byłoby jej do twarzy; jasne oczy może by się jakoś obroniły, ale jaska skóra? Na pewno nie. Miała też kompletnie nieangielską urodę, wyróżniała się na ulicy i to nie o to chodziło, że chciałaby być kimś innym. Na przestrzeni czasu bardzo skutecznie sobie wmówiła, że się Saurielowi nie podoba, że zupełnie nie jest w jego typie, a wszystko to przez obserwacje, z kim, kiedy i jak flirtuje – i to nie była przecież ona, więc komunikat był jasny. A Sauriel był niesamowicie uzdolniony w wysyłaniu drugiej osobie komunikatów bardzo sprzecznych z tym, co sam myślał. Może to bzdura i próżność, ale która kobieta nie chciała się podobać mężczyźnie, który zajmował jej myśli? Sztuka… Cóż, tak, to też była sztuka i nic dziwnego nie było w tym, że chciało się znaleźć przynajmniej jako jedna z tych piękności, do których się wzdychało. Sztuka, muza… Owszem, piękność przemija, dlatego tym bardziej Victoria chciała się nacieszyć tym, co ma, a po co jej ta uroda, skoro nie rusza ona tej jednej osoby…? „Masz fajny charakter” to było dla niej odrobinę za mało, było smutnym zwieńczeniem niezręcznego powiedzenia o tym, że nie potrafi się powiedzieć o tej powierzchowności niczego dobrego, a nie chce się urazić koleżanki. On miał od niej bardzo jasny komunikat, a ona? Skazana była na domysły, które nie należały do tych pozytywnych.
– Jest kruszynką najsłodszą, nie jest do jedzenia – ale wiedziała, że akurat w tym przypadku Sauriel się droczy, bo przecież gdyby mu na tym polu nie ufała, to nie zostawiłaby mu klucza, do własnego mieszkania i nie pytałaby, czy zostałby z kotami, kiedy ona ciężko pracuje w trakcie sennych dla wampira dni. – Ach tak? – chciała zapytać sceptycznie, ale głos zdecydowanie odmówił jej posłuszeństwa i wypadło to zwyczajnie blado, na co przekrzywiła lekko głowę, jakby chciała porównać wygląd Sauriela i Luny. Cóż… Ona też miała ciemne włosy i w ogóle była… ciemniejsza, nawet w codziennym ubiorze. Natomiast nikt nie nazywał ją Czarną Kotką. – Cóż, nie da się ukryć, podobieństwo jest uderzające. Nie wyprzesz się – postanowiła lekko pociągnąć ten żart nawet wtedy, gdy Luna już wesoło biegła do kuchni. Musiała za to poćwiczyć hamowanie, bo nieomal wpadła na szafkę.
Chwilę później zaprosiła Sauriela do salonu, co skończyło się tym, że któreś z nich musiało wziąć Lunę na ręce, bo jeszcze kiepsko sobie radziła ze schodami. Kwiatuszek był trochę starszy, nogi miał dłuższe, to i nie stanowiło to nadmiernego problemu w jego wykonaniu. Widać było, że Victoria faktycznie musiała leżeć na tej kanapie, nim Sauriel przyszedł, bo z jednej strony skołtuniony był koc, a z drugiej wygnieciona została poduszka; światło świec sączyło się nienachalnie, a okna były zasłonięte grubymi zasłonami. Kwiatuszek siadł pod jedną z palemek, jakby nagrzewał się pod ich blaskiem, a sama Victoria, w może nieco zbyt krótkiej, koronkowej koszuli nocnej i szlafroczku, jak na przyjmowanie gości, po dwusekundowym zawahaniu usiadła obok Rookwooda na miejscu, które dla niej przyklepał. Z tej pozycji było widać kilka siniaków na zgrabnych, szczupłych nogach, zwłaszcza na prawej nodze, udzie i łydce, ale i lewa nie wyszła z Windermere bez szwanku. Victoria przyglądała się teraz tym siniakom, jakby je zobaczyła pierwszy raz na oczy. Może powinna mu zaproponować coś do picia, ale raczej byłaby to woda lub herbata, bo po takiej popijawie nie zamierzała się dokładać do tego nałogu.
– Czaję. Zalałeś się w trupa, byłeś nawalony jak szpadel – przełożyła to na język bardziej dosłowny, przejeżdżając przy tym dłonią po siniaku na udzie. – Nie wiem – odparła zaraz, wcale nie traktując tego jako wiedzę bezużyteczną a po prostu miłą ciekawostkę. Lubiła te opowiastki Sauriela. Przy drugim pytaniu zmusiła się do zmarszczenia brwi. – Coś tam… starożytnego? – wymyśliła w końcu, po czym wzięła się na odwagę i po prostu przechyliła w stronę czarnowłosego, by się przytulić. To było idiotyczne, czuła się idiotycznie, jakby bała się zrobić coś złego, a przecież sam to zaproponował. Naprawdę, jakby była nastolatką, a nie dorosłą kobietą, na poważnym stanowisku w pracy. Ułożyła głowę na ramieniu Sauriela i za chwilę odrobinę się przesunęła, żeby było jej nieco wygodniej, zaś koty w tym czasie zaczęły się gonić po salonie. – Ale pewnie taki najprostszy? Nie wiem… piwo? – teraz to już były ślepe strzały. Na moment przymknęła oczy.