[16.07Rita&Isaac]Niektóre zachody słońca są tak różowe, że trudno o większe bezguście

Uśmiech formujący zmarszczki w góry i doliny nie schodził z twarzy kobiecinki, a jej bystre oczęta przechodziły płynnie z twarzy Isaaca na Ritę i z Rity na Isaaca. Zaśmiała się tez dobrodusznie, gdy wychwyciła słowo "księżniczka".
– Ja nie księżniczka. Ja babcia ánh sáng – ę saan wybrzmiało i powtórzyła je kilkukrotnie, żeby dobrze wypowiadali te dwie, widocznie ważne dla niej sylaby.

– Lubię. Ja lubie... – zwilżyła językiem rozmówki i zaczęła wertować z zapałem aż trafiła na odpowiedni rozdział. – Ja lubię muzykę, taniec, jarmarki, kolory, jedzenie. – Podniosła oczka znów na parę opiekujących się nią dzieciaczków i zamrugała kilkukrotnie, bardzo szybko, bardzo dziwacznie, jakby coś wpadło jej do oka. – Ja lubię Londyn. Ale.... – znów kartkowała z wielkim zapałem, wydłużając kolejne sekundy do minut. – Londyn śmierdzi. – oznajmiła w końcu niebywale zadowolona z siebie, powracając do stanu tegoż samego uśmiechu co przed chwilą, zupełnie jakby obdarzyła ich najurokliwszym komplementem, który przyszedł jej do głowy i nie rozbił się o barierę językową.

W następnym poście możecie przetestować swoją Wiedzę o Świecie x 1, żeby zrozumieć czemu przedstawia się Wam w inny sposób niż się nazywa. Kto wie, może wpadło Wam to w ręce nim przybyliście na spotkanie. Przewagi tym razem nic nie dadzą, to nie jest powszechna wiedza w naszym kręgu kulturowym!