20.09.2024, 09:29 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 20.09.2024, 09:29 przez Ambroise Greengrass-Yaxley.)
Na pierwszy rzut oka mógł wyglądać na rozproszonego i zajętego rozgrzewaniem się w przejmującym zimnie w małym zagajniku kilkanaście metrów od faktycznego lasu. Wiedział, że to miejsce zostało wybrane zamiast łąki, żeby zapewnić im większą dyskrecję, ale wciąż był odsłonięty na spojrzenia. Mniej więcej domyślał się kierunku, z którego mogła nadejść reszta towarzystwa, więc od czasu do czasu spoglądał w tamtą stronę, cały czas kątem oka obserwując otoczenie. Z takimi zleceniami było różnie. Nie zaczęli wyprawy, ale to nie znaczyło, że było bezpiecznie. Mógł wyglądać na rozluźnionego, ale był gotowy na różne okoliczności.
Nie potrzebował wiele czasu, żeby zorientować się, że już nie był sam. Jeszcze mniej, żeby otaksować spojrzeniem nadchodzącą kobietę. Praktycznie wcale, aby uświadomić sobie, kim była, nawet pomimo kaptura. Kojarzył ten sposób stawiania kroków i postawę. Najwyraźniej już wróciła do zdrowia albo przynajmniej próbowała zapewniać o tym ludzi i siebie. Kiedy stanęła przed nim i odezwała się neutralnie, spojrzał na nią bez żadnego konkretnego wyrazu w oczach. Ot. Całkowicie neutralnie.
- Geraldine - kiwnął głową.
Mimo ciepłego szalika zasłaniającego większość twarzy, jego oddech i tak parował w zetknięciu z mroźnym powietrzem. Wydostawał się niedużymi szparami w osłonie i tworzył chmurki.
Nie będąc już sam, Ambroise przestał potuptywać w miejscu i bezwiednie oparł się plecami o najbliższe drzewo tuż za nim, zaczynając zginać i prostować palce w grubych, skórzanych rękawiczkach. Nie było to łatwe, toteż skutecznie pochłaniało znaczną część uwagi. Mężczyzna czuł się całkiem swobodnie, było to widać w niewymuszonym sposobie, w jaki się opierał czy w cichym pogwizdywaniu (jeszcze nie byli w lesie, więc sobie na to pozwolił, kategorycznie nie gwizdał w głuszy) gdzieś zasłyszanej melodii. Nie czuł potrzeby wdawania się w dyskusję. Jedynie kątem oka obserwował poczynania kobiety.
Wyglądała znacznie lepiej niż wtedy, kiedy widzieli się ostatnio. Jako uzdrowiciel prawdopodobnie powinien spytać ją o stan zdrowia i samopoczucie, ale sądził, że zostałoby to opatrznie odebrane. Poza tym nie był teraz kulturalnym pracownikiem Munga albo ojca kobiety, tylko zleceniobiorcą z szarej strefy. Obowiązywały go inne reguły postępowania. Praktycznie na momencie na jej widok doszedł do wniosku, że im mniej będą rozmawiać, tym lepiej.
Teraz jeszcze byli sami, więc teoretycznie mogli wymienić kilka uwag o pogodzie albo innych uprzejmości. W grupie planował nie dawać znać, że mieli jakąkolwiek wspólną historię. Im mniej informacji o sobie, tym lepiej. Nawet jeśli miał się pojawić jeszcze ktoś, kogo Greengrass znał, priorytetem było zachowanie milczącej, neutralnej współpracy.
Nie potrzebował wiele czasu, żeby zorientować się, że już nie był sam. Jeszcze mniej, żeby otaksować spojrzeniem nadchodzącą kobietę. Praktycznie wcale, aby uświadomić sobie, kim była, nawet pomimo kaptura. Kojarzył ten sposób stawiania kroków i postawę. Najwyraźniej już wróciła do zdrowia albo przynajmniej próbowała zapewniać o tym ludzi i siebie. Kiedy stanęła przed nim i odezwała się neutralnie, spojrzał na nią bez żadnego konkretnego wyrazu w oczach. Ot. Całkowicie neutralnie.
- Geraldine - kiwnął głową.
Mimo ciepłego szalika zasłaniającego większość twarzy, jego oddech i tak parował w zetknięciu z mroźnym powietrzem. Wydostawał się niedużymi szparami w osłonie i tworzył chmurki.
Nie będąc już sam, Ambroise przestał potuptywać w miejscu i bezwiednie oparł się plecami o najbliższe drzewo tuż za nim, zaczynając zginać i prostować palce w grubych, skórzanych rękawiczkach. Nie było to łatwe, toteż skutecznie pochłaniało znaczną część uwagi. Mężczyzna czuł się całkiem swobodnie, było to widać w niewymuszonym sposobie, w jaki się opierał czy w cichym pogwizdywaniu (jeszcze nie byli w lesie, więc sobie na to pozwolił, kategorycznie nie gwizdał w głuszy) gdzieś zasłyszanej melodii. Nie czuł potrzeby wdawania się w dyskusję. Jedynie kątem oka obserwował poczynania kobiety.
Wyglądała znacznie lepiej niż wtedy, kiedy widzieli się ostatnio. Jako uzdrowiciel prawdopodobnie powinien spytać ją o stan zdrowia i samopoczucie, ale sądził, że zostałoby to opatrznie odebrane. Poza tym nie był teraz kulturalnym pracownikiem Munga albo ojca kobiety, tylko zleceniobiorcą z szarej strefy. Obowiązywały go inne reguły postępowania. Praktycznie na momencie na jej widok doszedł do wniosku, że im mniej będą rozmawiać, tym lepiej.
Teraz jeszcze byli sami, więc teoretycznie mogli wymienić kilka uwag o pogodzie albo innych uprzejmości. W grupie planował nie dawać znać, że mieli jakąkolwiek wspólną historię. Im mniej informacji o sobie, tym lepiej. Nawet jeśli miał się pojawić jeszcze ktoś, kogo Greengrass znał, priorytetem było zachowanie milczącej, neutralnej współpracy.