[23.08.72, Księżycowy Staw] Magiczny krąg

Czar zadziałał, i to jak chciała – nie próbowała w końcu Thomasowi całkowicie uniemożliwić dalszej walki, bo jak ustalili na początku… to kompletnie mijałoby się z celem, skoro chcieli poćwiczyć. I gdy zobaczyła, że on unosi różdżkę, zwalczyła instynktowną reakcję: którą byłby unik albo próba rzucenia czaru pierwszej. W końcu mieli trenować także te rzeczy, w których istniały pewne braki, a u niej to było do pewnego stopnia rozpraszanie. Radziła sobie z nim może lepiej niż przeciętny dorosły, ale to jak marnie wychodziły jej te czary podczas Beltane pokazywało, że miała ogromne pole do poprawy.
Zamiast więc umykać przed zaklęciem albo odbić je identycznym, spróbowała postawić tarczę, mającą zatrzymać czar Thomasa.

rozproszenie, zgodnie z naszą mechaniką tutaj + 10 za Z

Rzut 1d100+10 - 1 +10 = 11

Nic z tego: tarcza była zdecydowanie z b y t słaba i zaklęcie Thomasa się powiodło, a Brenna, rzucona o ziemię, gdzie upadła wybitnie pechowo, bo okazało się, że tuż obok był kamień, pożałowała przez moment, że jednak nie próbowała uniknąć. Uniki wychodziły jej zdecydowanie lepiej niż tarcze.
Musiała to, do licha, zmienić.
Nieco oszołomiona ledwo się przetoczyła, a już machnęła różdżką, chcąc odwdzięczyć się pięknym za nadobne, czyli też wywołać ciśnienie w celu obalenia Thomasa - głównie po to, aby zyskać dość czasu na to, aby samej podnieść się z ziemi.

Rzut 1d100+30 - 81 +30 = 111