20.09.2024, 11:29 ✶
– To moje wspomnienie – powiedziała Florence, nieświadoma, że przez jej gest jedno ze wspomnień Atreusa właśnie umknęło na zawsze, zbyt wcześnie oddane płomieniom Limbo. Opuściła powoli różdżkę, przypatrując się samej sobie. Pomyślała, że jej ubrania naprawdę okropnie tamtego wieczora wyglądały – absurdalna myśl, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie wtedy albo teraz – a potem że przypomina to myślodsiewnię.
I wreszcie że duch najwyraźniej bawił się jej umysłem.
– Wieczór po Beltane. Przeszukiwano las. Większość dnia spędziłam w namiotach medyków, znoszono ciała i rannych, ale kiedy już zaczął sprawnie działać transport do szpitala, poszłam z Carrowem sprawdzić parę miejsc, do których nie dotarto – stwierdziła i jej ton brzmiał spokojnie, ale trochę ponuro. Gdy walka się skończyła, wcale nie wszystko się uspokoiło. Ranni, zaginieni, umierający, martwi, rozszalałe zwierzęta, dziwne istoty czające się pośród drzew, a do tego wszystkiego niemożliwość teleportowania się i anomalie magiczne.
Florence zacisnęła usta, bardzo mocno, obserwując samą siebie, gdy oglądała dłoń. Doskonale pamiętała, że starała się ocenić, co zadało obrażenia. Jak mogłaby nie pamiętać? Beltane wstrząsnęło Bulstrode do głębi. Zawsze uważała się za neutralną do szpiku kości, nie mieszającą w żadne konflikty, a chociaż nie podchodziła może do idei czystej krwi tak restrykcyjnie, to i tutaj przeżarła do pewnego stopnia światem, w jakim dorastała. Wierzyła, że są wyjątkowi, bo w ich krwi płynął dar Ravenclaw, sądziła – wtedy i teraz – że mugolaki jak najbardziej powinny uczyć się magii, ale uważała, że trudno im pogodzić współistnienie w dwóch światach i choćby Ministrem powinien być ktoś półkrwi, nie krwi mugolskiej. Nigdy nie poparłaby śmierciożerców, ale sądziła, że ta wojna nie jest jej wojną.
Jak się myliła, przekonała się, gdy z Polany zniesiono jej brata, jej przyjaciela, a potem do namiotów trafiali ludzie o różnym statusie krwi. Gdy odkryła, że była to wojna Patricka i że ta zapukała i do drzwi jej kuzyna.
– Może wystarczy tej zabawy? – rzuciła w przestrzeń, a świat zaczął się zamazywać i znów stali na ciemnej ulicy.
Zanim jednak Florence zdążyła cokolwiek zrobić, odejść, duch odpalił kolejną zapałkę, a ona spojrzała na błękitny ogień, choć tak bardzo nie chciała tego robić. Ból przeszył jej głowę, aż syknęła, wszystko znów zawirowało i…
…znaleźli się w niewielkim pomieszczeniu, w którym panował półmrok, a Florence stłumiła westchnienie, bo tę scenę rozpoznała od razu. Na łóżku przed nimi leżała jedna z ich ciotek: Arabella Bulstrode – a jej skórę pokrywały ciemne plamy zaklęcia. Jej syn stał w pobliżu, pochylając się nad matką i, na całe szczęście, przysłaniając inną osobę, również oglądającą Arabellę.
Florence za to, która przyklękła przy stopach ciotki, zżeranych przez czerń była doskonale możliwa do rozpoznania.
I wreszcie że duch najwyraźniej bawił się jej umysłem.
– Wieczór po Beltane. Przeszukiwano las. Większość dnia spędziłam w namiotach medyków, znoszono ciała i rannych, ale kiedy już zaczął sprawnie działać transport do szpitala, poszłam z Carrowem sprawdzić parę miejsc, do których nie dotarto – stwierdziła i jej ton brzmiał spokojnie, ale trochę ponuro. Gdy walka się skończyła, wcale nie wszystko się uspokoiło. Ranni, zaginieni, umierający, martwi, rozszalałe zwierzęta, dziwne istoty czające się pośród drzew, a do tego wszystkiego niemożliwość teleportowania się i anomalie magiczne.
Florence zacisnęła usta, bardzo mocno, obserwując samą siebie, gdy oglądała dłoń. Doskonale pamiętała, że starała się ocenić, co zadało obrażenia. Jak mogłaby nie pamiętać? Beltane wstrząsnęło Bulstrode do głębi. Zawsze uważała się za neutralną do szpiku kości, nie mieszającą w żadne konflikty, a chociaż nie podchodziła może do idei czystej krwi tak restrykcyjnie, to i tutaj przeżarła do pewnego stopnia światem, w jakim dorastała. Wierzyła, że są wyjątkowi, bo w ich krwi płynął dar Ravenclaw, sądziła – wtedy i teraz – że mugolaki jak najbardziej powinny uczyć się magii, ale uważała, że trudno im pogodzić współistnienie w dwóch światach i choćby Ministrem powinien być ktoś półkrwi, nie krwi mugolskiej. Nigdy nie poparłaby śmierciożerców, ale sądziła, że ta wojna nie jest jej wojną.
Jak się myliła, przekonała się, gdy z Polany zniesiono jej brata, jej przyjaciela, a potem do namiotów trafiali ludzie o różnym statusie krwi. Gdy odkryła, że była to wojna Patricka i że ta zapukała i do drzwi jej kuzyna.
– Może wystarczy tej zabawy? – rzuciła w przestrzeń, a świat zaczął się zamazywać i znów stali na ciemnej ulicy.
Zanim jednak Florence zdążyła cokolwiek zrobić, odejść, duch odpalił kolejną zapałkę, a ona spojrzała na błękitny ogień, choć tak bardzo nie chciała tego robić. Ból przeszył jej głowę, aż syknęła, wszystko znów zawirowało i…
…znaleźli się w niewielkim pomieszczeniu, w którym panował półmrok, a Florence stłumiła westchnienie, bo tę scenę rozpoznała od razu. Na łóżku przed nimi leżała jedna z ich ciotek: Arabella Bulstrode – a jej skórę pokrywały ciemne plamy zaklęcia. Jej syn stał w pobliżu, pochylając się nad matką i, na całe szczęście, przysłaniając inną osobę, również oglądającą Arabellę.
Florence za to, która przyklękła przy stopach ciotki, zżeranych przez czerń była doskonale możliwa do rozpoznania.