[23.08.72, Księżycowy Staw] Magiczny krąg

Tarcza Thomasa była znacznie mocniejsza niż ta, którą usiłowała wyczarować Brenna, ale też jej zaklęcie było dużo silniejsze niż jego wcześniejszy czar. Właściwie to dobrze obrazowało to, o czym rozmawiali: mocne i słabe strony ich obojga. On był dobry w rozpraszaniu, ona z kolei była szybsza i nieźle atakowała. Zaklęcie, które cisnęła, przebiło się przez jego protego – a może po prostu spóźnił się o ułamek sekundy? – i zadziałało nawet nieco zbyt skutecznie, bo Brenna wcale nie chciała poobijać Figga aż tak bardzo.
Gdy Figga rzuciło o ziemię, poderwała się od razu na równe nogi, chwilowo ignorując ból barku, obitego o kamień. Było coś zabawnego w tym, że wyszli obejść ogród, aby sprawdzić możliwości jego zabezpieczenia, a wrócą brudni oraz posiniaczeni.
Ona stała, on leżał - i ledwo wyciągnął znów różdżkę w jej stronę, machnęła własną, rozpraszając magię. Widząc wycelowaną w siebie różdżkę zareagowała instynktownie, mimo tego, że omal nie ruszyła ku niemu, by sprawdzić, czy na pewno nie zrobiła mu krzywdy.

Rozproszenie

Rzut 1d100+10 - 68 +10 = 78

Nie wiedziała, jakim czarem postanowił potraktować ją Thomas, ponieważ jej własna magia zdołała go zniwelować tak, że nic się nie stało. Tym razem Brenna celując w niego znów absolutnie świadomie nie użyła żadnego zaklęcia, w jakich się specjalizowała - zamiast tego usiłowała skonfundować Thomasa za pomocą magii zauroczenia, zmuszając go, aby nie podnosił się z ziemi.

Próba użycia zauroczenia

Rzut 1d100 - 49