20.09.2024, 12:49 ✶
Na ogół nie przeszkadzało mu współpracowanie z kimkolwiek, o ile ta osoba też była w stanie schować prywatę do kieszeni. W przypadku Geraldine Yaxley nie miało być inaczej. Już kiedy ją zauważył doszedł do wniosku, że powinien jak najbardziej zamknąć mordę i zająć się tym, co mu zlecono. Poniekąd tak jak ona był tu ochroniarzem, choć w zupełnie innym zakresie. Reprezentowali dwie zupełnie inne strony zagrożenia, które mogło na nich czekać. To było całkiem interesujące, ale jednocześnie nie do końca potrafił zinterpretować, o czym świadczyło i kto jeszcze, kogo mógł znać miałby się pojawić.
Nie potrafił zapewnić Geraldine odpowiedzi, których mogła od niego pożądać. Prawdę mówiąc wiedział dokładnie to samo, co ona. W kontekście potencjalnych towarzyszy wyprawy oznaczało to równe, okrągłe nic.
- Znając życie, ktoś jeszcze, kto tu bardzo pasuje - skwitował świadomy tego, że jego słowa można było różnie interpretować.
Nie okazywał tym wrogości. Jedynie zwracał uwagę na to, że jak do tej pory ich zleceniodawca miał stuprocentową skuteczność w dobieraniu osób, które mogłyby nie chcieć ze sobą pracować. To sugerowało, że dalej mogło być tylko zabawniej.
- Czekamy do piątej pięć - stwierdził zgodnie z tym, co mu powiedziano, wzruszając ramionami, choć pod grubą warstwą ubrań było to niemalże niewidoczne.
Czuł się jak niedźwiedź. Gruboskórny i bardziej powolny przez ciężar noszonego odzienia, ale przynajmniej nie było mu lodowato. Zimno go nie oszczędzało. Dalej czuł się jak na biegunie północnym (choć nigdy tam nie był) a nie w Wielkiej Brytanii, która zazwyczaj miała dużo łagodniejszy klimat. Ta zima zaczynała działać mu na nerwy. Była nieprzewidywalna i odnosił wrażenie, że jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa.
Podejrzliwie zerkał na las widoczny za pasmem ośnieżonej łąki, bo wydawało mu się, że tam zaspy były jakby znacznie wyższe. Wiatr nie mógł wywiewać śniegu z taką łatwością jak w przypadku pól. To oznaczało, że pod śniegiem mogły skrywać się różne rzeczy. Wiedząc o specyfice opuszczonego dworku i nielegalnej hodowli tam niegdyś prowadzonej, Ambroise wiedział, że to mogły być ich ostatnie swobodne rozmowy.
Poza siarczystym mrozem, okolica wyglądała całkiem pięknie i dziko. Brzask na łąkach zawsze miał swój urzekający klimat. Na swój sposób szkoda było, że to oni byli tą dwójką osób stojących tu razem w niezmąconej ciszy. Jedynie od czasu do czasu po polach rozchodził się skrzek jakiegoś dzikiego ptactwa, które nie odleciało na zimę, ale tego Greengrass nie uznawał za marnotrawienie spokoju ciszy. To całkowicie pasowało do klimatu zimnego, mglistego zewnętrza.
- A więc zlecenia? - Zagaił wreszcie, przerywając ciszę, bo i tak jej razem nie doceniali a nie był ostatnim bucem.
Mieli jeszcze kilka minut do ostatecznego czasu, po którym powinni zacząć się zastanawiać czy należało stąd znikać.
Nie potrafił zapewnić Geraldine odpowiedzi, których mogła od niego pożądać. Prawdę mówiąc wiedział dokładnie to samo, co ona. W kontekście potencjalnych towarzyszy wyprawy oznaczało to równe, okrągłe nic.
- Znając życie, ktoś jeszcze, kto tu bardzo pasuje - skwitował świadomy tego, że jego słowa można było różnie interpretować.
Nie okazywał tym wrogości. Jedynie zwracał uwagę na to, że jak do tej pory ich zleceniodawca miał stuprocentową skuteczność w dobieraniu osób, które mogłyby nie chcieć ze sobą pracować. To sugerowało, że dalej mogło być tylko zabawniej.
- Czekamy do piątej pięć - stwierdził zgodnie z tym, co mu powiedziano, wzruszając ramionami, choć pod grubą warstwą ubrań było to niemalże niewidoczne.
Czuł się jak niedźwiedź. Gruboskórny i bardziej powolny przez ciężar noszonego odzienia, ale przynajmniej nie było mu lodowato. Zimno go nie oszczędzało. Dalej czuł się jak na biegunie północnym (choć nigdy tam nie był) a nie w Wielkiej Brytanii, która zazwyczaj miała dużo łagodniejszy klimat. Ta zima zaczynała działać mu na nerwy. Była nieprzewidywalna i odnosił wrażenie, że jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa.
Podejrzliwie zerkał na las widoczny za pasmem ośnieżonej łąki, bo wydawało mu się, że tam zaspy były jakby znacznie wyższe. Wiatr nie mógł wywiewać śniegu z taką łatwością jak w przypadku pól. To oznaczało, że pod śniegiem mogły skrywać się różne rzeczy. Wiedząc o specyfice opuszczonego dworku i nielegalnej hodowli tam niegdyś prowadzonej, Ambroise wiedział, że to mogły być ich ostatnie swobodne rozmowy.
Poza siarczystym mrozem, okolica wyglądała całkiem pięknie i dziko. Brzask na łąkach zawsze miał swój urzekający klimat. Na swój sposób szkoda było, że to oni byli tą dwójką osób stojących tu razem w niezmąconej ciszy. Jedynie od czasu do czasu po polach rozchodził się skrzek jakiegoś dzikiego ptactwa, które nie odleciało na zimę, ale tego Greengrass nie uznawał za marnotrawienie spokoju ciszy. To całkowicie pasowało do klimatu zimnego, mglistego zewnętrza.
- A więc zlecenia? - Zagaił wreszcie, przerywając ciszę, bo i tak jej razem nie doceniali a nie był ostatnim bucem.
Mieli jeszcze kilka minut do ostatecznego czasu, po którym powinni zacząć się zastanawiać czy należało stąd znikać.