Punkt widzenia zależał od punktu siedzenia, czy nie tak? Victoria wzięła za punkt honoru powtarzanie Saurielowi, że nie jest śmieciem, ani rynsztokiem, więc porównanie do ziołowej maści na oparzenie było tym bardzo przedmiotowym (i równie abstrakcyjnym, wszak panna Lestrange nigdy nie odczuła faktycznego oparzenia na własnej skórze; nie było to w ogóle możliwe) w jej wykonaniu, na szczęście nie powiedziała niczego takiego na głos.
Czasami nie trzeba było mówić. Czy musieli się ciągle wymieniać słowami? Zagłuszać ciszę szeptem? Czy tak źle było po prostu potrwać chwilę w tej ciszy? Victoria nie była w formie do prowadzenia długich konwersacji, do wyrzucania z siebie myśli, a był to znak, że naprawdę nie jest dobrze, nie miała w sobie tej przytłumionej energii, którą – z braku lepszego słowa – „tryskała” (choć jak wiemy, nie była osobą, z której się ta żywotność wylewa, raczej była w swym życiu dość… powolna, a przynajmniej pozornie). Nie miała więc pojęcia, że Sauriel czuł tę niezręczność, której ona, przez swoje zmęczenie, wyczuć nie mogła; że coś jest nie tak i że wolałby cofnąć swoje słowa i nigdy tego nie proponować.
– Co czego? – tym razem to ona nie zrozumiała. Czego się mógł czasem bać? Czy może jeśli wypije czego za dużo? I, co zabawne, tyczyły te wątpliwości wszystkiego, tylko nie tej rzeczy, o którą pytał Sauriel. – Chodzi mi o brak kontroli nad sobą i swoimi decyzjami, kiedy wypije się za dużo alkoholu – wyjaśniła zaraz, bo nie chciała, żeby się źle tu zrozumieli. W ogóle nie chciała, żeby się źle rozumieli, między innymi dlatego zwykle starała się Saurielowi tłumaczyć jakieś swoje ruchy czy myśli. Dzisiaj po prostu była bardziej w tym ociężała. – Dlaczego? – zapytała, gdy stwierdził, że teraz ma to w większości gdzieś. Nie rozumiała tego – i przede wszystkim wydawało jej się, że było mnóstwo rzeczy, które mógł zrobić pod wpływem, równie złe jak stworzenie nowego wampira wbrew czyjejś woli. Przy tym zresztą, gdy mówił o zostaniu ojcem, poczuła lekki niepokój, nim przypomniała sobie, że przecież wampirze „zostawanie rodzicem” to coś zupełnie innego niż to, o czym sobie właśnie pomyślała.
– Wczoraj i przedwczoraj – właściwie to obie odpowiedzi były dobre, nawet jeśli Sauriel strzelał, bo stracił poczucie czasu. Na moment, na kilka sekund zapadła cisza, nim ciemnowłosa westchnęła i nadal gapiąc się po prostu w przestrzeń mu odpowiedziała. – Miałam już kończyć zmianę, ale dostaliśmy wezwanie, że ktoś w mugolskim ośrodku wypoczynkowym widział żywe trupy, więc w środku nocy szukaliśmy wygłodniałych zombie, a przy okazji osoba, która nas zawiadomiła, sama zaginęła, możesz sobie chyba wyobrazić co się działo – poruszyła się nieco niespokojnie na tej kanapie. Z jednej strony wcale nie chciała o tym rozmawiać, a z drugiej… sama nie wiedziała. Może tak będzie łatwiej? – Tam się działo coś dziwnego. Ludzie na przestrzeni lat znikali, znajdowanie byli martwi. Inni wyjeżdżali stamtąd odmienieni, po tym jednym pobycie tam niektóre małżeństwa i przyjaźnie rozpadały się, albo tworzyły nowe, czasami zupełnie przypadkowe. Jakby jakaś moc mieszała im w głowach i zmuszała do rzeczy wbrew nim samym – jakby tracili kontrolę. – I ta sama moc wpływała też na trytony żyjące w tamtejszym jeziorze, które stanęły nawet przeciwko sobie, a nie tylko ludziom… Więc jeśli pytasz co robiłam, prócz szukania trupów i zaginionego, to pilnowałam jeszcze cywili, dla których to była świetna zabawa i niestety byłam z tym sama, bo mojemu partnerowi siadło na głowę i musieli go ewakuować, a potem zrobiłam maraton po jeziorze, bo coś rozwaliło nam łódkę i próbowaliśmy się dogadać z wodzem trytonów… i takie tam. Ale nie wiem czy nazwałabym to ciekawym – i straciłam kontrolę, lecz to był tylko mały ułamek wszystkiego, ułamek, który dość jasno tłumaczył, skąd te siniaki.