23.09.2024, 19:16 ✶
Florence z pewnym zadowoleniem odnotowała, że Atreus niewielkie miał szanse rozpoznać Nicholasa - ona sama go nie znała, a i chłopak chyba od ładnych kilku miesięcy przebywał za granicą. Młody Lupin zaś odszedł ku książkom, znikając z oczu Florence i z tego elementu wspomnienia: nie widziała go wtedy, skupiona na Arabelli.
Florence nie miała wielu tajemnic ani nawet wspomnień, których mogłaby się wstydzić. Pomyślała, że to że strony ducha jakaś złośliwości, skoro wyciągnął akurat to, o którym nie chciała rozmawiać z żadnym z braci. Mimo to wciąż trzymała nerwy na wodzy, nie pozwalając, aby irytacja czy ślad wyrzutów sumienia przejęły nad nią kontrolę. Nie pomoże jej gniew na ducha, a bracia też nie mówili jej wszystkiego.
- Śmiertelna klątwa - odparła krótko, bo i nie było co udawać, że jest inaczej, a poza tym... cóż. Zrobiła to, co robiła wielokrotnie. Zdjęła klątwę. - Tutaj została przełamana.
Po raz kolejny ogarnęła ich ciemność, i Florence odetchnęła, cicho, ale z ogromną ulgą. Nie chciała, by Cedric pojawił się w tym wspomnieniu. Sekundę później ponownie stali na Pokątnej, a mała zjawa tkwiła przed nimi, sięgając po kolejną zapałkę.
Florence odruchowo wyciągnęła rękę, chcąc powstrzymać widmo, ale dłoń przemknęła tylko przez niematerialne ramię, i ciało uzdrowicielki przeniknął chłód, jakby zanurzyła palce w lodowato zimnej wodzie.
Chciała zamknąć powieki, ale błysk błękitnego ognia przyciągnął jej spojrzenie tak, jak płomień przyciąga ćmę.
I nagle znów nie byli na Pokątnej. Stali w promieniach zachodzącego słońca, na wrzosowiskach Doliny Godryka. W oddali malowała się ściana lasu, a kilka metrów od nich szła druga Florence, z miną wyrażającą irytację. Mogło wynikać z jej stroju, ewidentnie transmutowanej szaty uzdrowiciela, zmienionej na tyle, by nie zwracała uwagi w mugolskiej wiosce, mogło z osoby idącego za nią stażysty.
Nagle przed nimi znikąd pojawił się mężczyzna.
Szarżował z nieludzką prędkością, a choć jego ciało zdawało się w pełni materialne, był pozbawiony głowy. Florence uniosła różdżkę, nie zdążyła jednak rzucić żadnego czaru. Widmo przemknęło przez nią, potem przez Leo i pominęło dalej, w las.
Młody chłopak, towarzyszący kobiecie rzucił się do biegu za nim, ale ledwo dopadł granicy drzew, a dosięgło go pętajace zaklęcie Florence i jej krzyk, domagający się, by natychmiast wracał.
- Zaczynam mieć wrażenie, że przyciągają ją wspomnienia z granic śmierci i życia - odetchnęła Bulstrode. - Nie wiem, kto to był. Miałam odczucie, jakby próbował kogoś znaleźć - powiedziała, uprzedzając ewentualne pytania.
Florence nie miała wielu tajemnic ani nawet wspomnień, których mogłaby się wstydzić. Pomyślała, że to że strony ducha jakaś złośliwości, skoro wyciągnął akurat to, o którym nie chciała rozmawiać z żadnym z braci. Mimo to wciąż trzymała nerwy na wodzy, nie pozwalając, aby irytacja czy ślad wyrzutów sumienia przejęły nad nią kontrolę. Nie pomoże jej gniew na ducha, a bracia też nie mówili jej wszystkiego.
- Śmiertelna klątwa - odparła krótko, bo i nie było co udawać, że jest inaczej, a poza tym... cóż. Zrobiła to, co robiła wielokrotnie. Zdjęła klątwę. - Tutaj została przełamana.
Po raz kolejny ogarnęła ich ciemność, i Florence odetchnęła, cicho, ale z ogromną ulgą. Nie chciała, by Cedric pojawił się w tym wspomnieniu. Sekundę później ponownie stali na Pokątnej, a mała zjawa tkwiła przed nimi, sięgając po kolejną zapałkę.
Florence odruchowo wyciągnęła rękę, chcąc powstrzymać widmo, ale dłoń przemknęła tylko przez niematerialne ramię, i ciało uzdrowicielki przeniknął chłód, jakby zanurzyła palce w lodowato zimnej wodzie.
Chciała zamknąć powieki, ale błysk błękitnego ognia przyciągnął jej spojrzenie tak, jak płomień przyciąga ćmę.
I nagle znów nie byli na Pokątnej. Stali w promieniach zachodzącego słońca, na wrzosowiskach Doliny Godryka. W oddali malowała się ściana lasu, a kilka metrów od nich szła druga Florence, z miną wyrażającą irytację. Mogło wynikać z jej stroju, ewidentnie transmutowanej szaty uzdrowiciela, zmienionej na tyle, by nie zwracała uwagi w mugolskiej wiosce, mogło z osoby idącego za nią stażysty.
Nagle przed nimi znikąd pojawił się mężczyzna.
Szarżował z nieludzką prędkością, a choć jego ciało zdawało się w pełni materialne, był pozbawiony głowy. Florence uniosła różdżkę, nie zdążyła jednak rzucić żadnego czaru. Widmo przemknęło przez nią, potem przez Leo i pominęło dalej, w las.
Młody chłopak, towarzyszący kobiecie rzucił się do biegu za nim, ale ledwo dopadł granicy drzew, a dosięgło go pętajace zaklęcie Florence i jej krzyk, domagający się, by natychmiast wracał.
- Zaczynam mieć wrażenie, że przyciągają ją wspomnienia z granic śmierci i życia - odetchnęła Bulstrode. - Nie wiem, kto to był. Miałam odczucie, jakby próbował kogoś znaleźć - powiedziała, uprzedzając ewentualne pytania.