[15.06.1972r.] Morderstwo na kolację

Enzo czarował i namawiał, ale nie zmuszał. Nie był osobą, która brałaby swoje siłą, bo wierzył w dualizm aktu, w połączenie ciał i dusz, przy którym nie było miejsca na przemoc czy podstęp. Westchnął lekko, opierając brodę o dłoń.

- Powiedz mi wszystko, co leży ci na sercu. - Zachęcił Enzo. - Ze mną, twoje sekrety są bezpieczne. A jeśli mi się spodobają, to może nawet zrobię z nich audycję do radia? - Mrugnął porozumiewawczo, chcąc dać mu do zrozumienia, że żartował. To nie był dobry temat na audycję. - Jeśli będzie ci łatwiej, to alkohol rozwiąże ci język. No dalej. Zdrówko! - Zachęcił, samemu unosząc kieliszek, by napić się bąbelków.

Zaraz jednak spojrzał w kartę, gdzie trafił Neil.

- Wołowina po burgundzku ze szparagami gribiche! - Ucieszył się, czytając pozycję, którą wskazał paluszek kolegi. - Doskonale! Ach, nie, ja nie zdam się na los, mam zbyt dużą ochotę na zupę cebulową! Nie martw się, nie wyczujesz później cebuli w moim oddechu. - Zaśmiał się lekko. - A na główne danie obiecane escargot. Jeśli mam zmieścić deser, nie będę się opychał daniem głównym! Jesteś gotów, by zamówić? A może masz ochotę na jeszcze jakieś przystawki? Pozwól mi rozpieścić cię dzisiaj, kochany. Zasłużyłeś na to po tych wszystkich bólach i złamanym sercu.