25.09.2024, 13:11 ✶
- A pan jak zwykle idealny - Faye rozciągnęła usta w uśmiechu. Widziała te gesty: najpierw tę nachmurzoną buzię, ten leniwy, nostalgiczny chód. Ten smutek w spojrzeniu i być może jakąś tęsknotę za czymś tak ulotnym jak bicie skrzydeł motyla? Poznawała to wszystko, chociaż sama nigdy taka nie była. Jej rodzina często zatapiała się w myślach, jej przyjaciele bili się ze wspomnieniami a ona... Ona po prostu obserwowała, nigdy nie tęskniąc do czegoś, co już było. Nie wspominając przeszłości inaczej, niż z uśmiechem, bo chociaż ta niejednokrotnie kopała ją po nerach, gdy Traversówna leżała na ziemi, to przecież gdyby nie to, to nie byłaby tym, kim się stała. A bardzo jej się podobało to, kim była obecna Faye Travers. Może z wyjątkiem włosów, które nieładnie rudziały w świetle zachodzącego, londyńskiego słońca. Zdecydowanie wolała zimniejszy, mniej przyjazny klimat rodzinnej Szkocji. - Tak, można tak powiedzieć. Chociaż czas jest pojęciem względnym, prawda? Nie zmienił się pan aż tyle, by zaryzykować stwierdzeniem, że minęły wieki.
Odparła z lekkością i bezpośredniością, która cechowała ją niemal od zawsze. Anthony był jak wino, jeżeli się starzał, to nie było tego po nim widać. Po niej: cholera wie, nie przyglądała się swoim fotografiom na tyle uważnie, by wysnuć tak śmiały wniosek. Jej przemiana była raczej przemianą wewnętrzną. Niegdyś niespokojna, ciągnąca do nieciekawego towarzystwa, dzisiaj stała przed Anthony Shafiqem wyprostowana - odziana w luźne, mugolskie ubranie, z rozpuszczonymi włosami i dużymi, błyszczącymi oczami, wodzącymi po jego sylwetce z dziecięcą ciekawością. Jej postawa, jej uśmiech i każdy ruch mówiły jasno: to była już ukształtowana kobieta, dojrzała na tyle by być pewną siebie i znać swoją wartość. Nie dało się jej zranić głupimi docinkami, nie dało się jej złamać tak łatwo. Zresztą czy dało się złamać kogoś, kto co miesiąc musiał się zaszywać w rodzinnej posiadłości, by nie zrobić nikomu krzywdy? Kto przemieniał się w agonii i bólu, a na co dzień hasał wesoło niczym górska kozica po lasach, pozwalając by mniej lub bardziej znane zwierzęta deptały po jej ciele, wzmacniając je wedle zasady co mnie nie zabije, to mnie wzmocni?
- Co pana tu sprowadza? Łapie pan pierwsze letnie wspomnienia? - jej dłoń odruchowo powędrowała do karku, by przetrzeć lekko spoconą skórę. Ach, nie lubiła lata. Jej ubranie było wykonane z naturalnych, przepuszczających powietrze materiałów, lecz widać było że Faye niezbyt komfortowo się czuje przy takiej pogodzie. Mimo iż angielskie lato nie należało do upalnych, to jednak nie było jej ulubioną porą roku. I mimo że bała się wody, to jednak preferowała deszczową jesień.
Odparła z lekkością i bezpośredniością, która cechowała ją niemal od zawsze. Anthony był jak wino, jeżeli się starzał, to nie było tego po nim widać. Po niej: cholera wie, nie przyglądała się swoim fotografiom na tyle uważnie, by wysnuć tak śmiały wniosek. Jej przemiana była raczej przemianą wewnętrzną. Niegdyś niespokojna, ciągnąca do nieciekawego towarzystwa, dzisiaj stała przed Anthony Shafiqem wyprostowana - odziana w luźne, mugolskie ubranie, z rozpuszczonymi włosami i dużymi, błyszczącymi oczami, wodzącymi po jego sylwetce z dziecięcą ciekawością. Jej postawa, jej uśmiech i każdy ruch mówiły jasno: to była już ukształtowana kobieta, dojrzała na tyle by być pewną siebie i znać swoją wartość. Nie dało się jej zranić głupimi docinkami, nie dało się jej złamać tak łatwo. Zresztą czy dało się złamać kogoś, kto co miesiąc musiał się zaszywać w rodzinnej posiadłości, by nie zrobić nikomu krzywdy? Kto przemieniał się w agonii i bólu, a na co dzień hasał wesoło niczym górska kozica po lasach, pozwalając by mniej lub bardziej znane zwierzęta deptały po jej ciele, wzmacniając je wedle zasady co mnie nie zabije, to mnie wzmocni?
- Co pana tu sprowadza? Łapie pan pierwsze letnie wspomnienia? - jej dłoń odruchowo powędrowała do karku, by przetrzeć lekko spoconą skórę. Ach, nie lubiła lata. Jej ubranie było wykonane z naturalnych, przepuszczających powietrze materiałów, lecz widać było że Faye niezbyt komfortowo się czuje przy takiej pogodzie. Mimo iż angielskie lato nie należało do upalnych, to jednak nie było jej ulubioną porą roku. I mimo że bała się wody, to jednak preferowała deszczową jesień.