25.09.2024, 21:57 ✶
strike one Ten żwawy krok nie pasował do jej brata. Zbyt energiczny, zbyt żywiołowy - był pozbawiony życiowej zblazowatości, którą prezentował Ambroise całym swoim jestestwem. To ten typ zblazowania, w którym ruchy stają się płynne i leniwe, kocie wręcz, jakby ćwiczono je od wieków. Jednocześnie zawsze są miękkie i zdradzają gibkość ciała oraz sprawność mięśni, gdyby przyszło im nagle się spiąć do skoku. Teraz jednak przez Greengrassa przemawiała sztywna żwawość chodu. Niedobrze.
strike two Mina. Neutralna, a przecież zawsze cieszyli się na swój widok. Teraz jednak on był neutralny i chłodny na pierwszy rzut oka, a ona zdenerwowana, strzelająca oczami na prawo i lewo, jakby bała się spojrzeć w jego orzechowe tęczówki. Czy te oczy, które patrzyły na nią z braterską miłością, zmiażdżyłyby jej niebieskie, pełne strachu spojrzenie? Przecież powinna być pewna, tak mu pisała w liście: że to załatwi. Co prawda nie miała absolutnie żadnego planu, ale zwykła udawać że było inaczej nawet jeśli znajdowała się głęboko w czarnej dupie. Teraz jednak z jakiegoś powodu unikała spojrzenia brata nawet w chwili, gdy ten podszedł do stolika, przy którym siedziała.
strike three Nie wstała, by go uściskać. Miast tego uśmiechnęła się nieco nerwowo, a uśmiech ten zbladł natychmiast, gdy Ambroise otworzył swoje usta.
Strike
Na początku była niepewna. Ubrana w zwykłe dżinsy i koszulkę z falbaną wokół dekoltu w kolorze głębokiej czerni zdawała się być raczej żałobniczką niż osobą, która świętuje narzeczeństwo. Ciemnobrązowe włosy rozsypane były miękko wokół jej twarzy i spływały na ramiona, tak by Rose w każdej chwili mogła ukryć za nimi bladą twarz. Na stoliku leżały ciemne okulary, chociaż to było nic nowego dla niej i jej jasnych tęczówek: przypominały niebo, lecz słońce które wędrowało po tymże niebie raniło je niemiłosiernie.
- Skończyłeś już? - wycedziła, zaciskając zaraz po tych słowach usta w wąską, ciasną kreskę. Jej jaśniutkie i pogodne oczy kryły teraz kłębiące się w tym chudym, drobnym ciele emocje. A było ich naprawdę, naprawdę dużo. Wstyd, żal, rozbawienie, gniew. Ale gniew przede wszystkim. Nie spodziewała się słownego ciosu od brata, przynajmniej nie już na wstępie. Oczywiście, że się dowiedział, byłby idiotą gdyby nie słuchał plotek po tym, co mu napisała. Zrobiła to przecież celowo: by nie wierzył w to, co ludzie mówią, bo i do jej uszu kilka z tych skrawków nieprawdziwych informacji dotarło. Zależało jej po prostu na tym, by Ambroise zderzył się z tym wszystkim - w jej wyobrażeniu miała być filtrem, który przekaże to, co prawdziwe i słuszne. Jedyną i prawdziwą: jej wersję. - Czy może mam wstać i wyjść, skoro nie można z tobą normalnie porozmawiać, Ambroise?
Ton jej głosu przypominał teraz lód. Jeszcze chwilę temu była nieco przygarbiona, niepewna siebie i otaczającej jej rzeczywistości. Jednak z chwilą, gdy słowa opuściły krtań brata, ona się wyprostowała i dumnie uniosła podbródek, jakby podejmowała to wyzwanie. Jakby potrzebowała tego słownego plaskacza, by się obudzić z letargu.
- Przez pierścionek znaleźliśmy się oboje w tym dziwnym położeniu - oznajmiła sucho, nie zaszczycając spojrzeniem kelnerki, która podeszła cicho do stolika. Spojrzała na tę niecodzienną, podobną do siebie piękną parę. Nie zadała pytania, wyczuwając grobową atmosferę. - Białą kawę poproszę.