Większość czasu, który się znali traktowali się chłodno. Na samym początku był ten całkiem sympatyczny epizod, a później robiło się tylko coraz bardziej ozięble. Miała tego świadomość i zakładała, że tak to będzie wyglądało, ba - tak szczerze, to nawet o tym zbytnio nie myślała, bo miała to gdzieś, dopiero kiedy pojawiał się gdzieś przypadkiem, przypominała sobie o tym, że nie chce mieć z nim nic wspólnego. Teraz było zupełnie inaczej, widziała go w swoim przyszłym życiu, zastanawiała się chociażby, co będą robić w następny weekend, bo zakładała, że spędza go razem.
Uśmiechnęła się, gdy powtórzył w głos jej zamówienie. Niczego nie pomylił, czyli ją słuchał, to naprawdę niezłe osiągnięcie.
- Nie musisz być w zasięgu dźgnięcia, abym trafiła cię nożem, ale to wcale nie oznacza, że chciałaby to zrobić. - Mrugnęła do niego porozumiewawczo. Chciała mu przypomnieć o tym, że to była jedna z jej ulubionych zabawek, bardzo lubiła rzucać do celu. Nie zamierzała poruszać jednak tematu celności, bo definitywnie Ambroise sugerował, że miała z tym problem, ten poranek zaczął się zbyt przyjemnie, aby teraz psuła sobie humor.
- Tak, tak, chyba całkiem nieźle nam idzie ta nauka. - Uśmiechnęła się uroczo, nawet trochę zbyt uroczo, jakby było to nieco wymuszone, bo jednak nie wolała wracać do tych czasów, kiedy strzelali w siebie piorunami z oczu. To co działo się między nimi teraz wydawało się być jakieś takie bardziej słuszne, przynajmniej tak czuła, może też lepsze? Dobrze było widzieć, że mają w stosunku do siebie sporo wyrozumiałości. Nie łapali się za słówka, nie próbowali dopierdolić drugiej osobie, to naprawdę miła odmiana.
Nie miała zamiaru się przed nim otwierać, znaczy trochę przypadkiem to zrobiła, ale nie chciała dalej drążyć tematu. Zastopował ją, poczuła się głupio i pewnie szybko nie wprowadzi rozmowy na podobny tor, właściwie powinna się domyślić, że to coś, co wyczuwała między nimi mogło być tylko i wyłącznie wytworem jej wyobraźni. Za dużo sobie myślała, na pewno o to chodziło.
- Jasne, nic takiego, dotarło. - Zrozumiała aluzję, zgodziła się z nią, zamierzała zapomnieć o tej części rozmowy. Tyle. Miała nadzieję, że on również do tego nie wróci. Tak było lepiej.
Nie, żeby zazwyczaj miała problem z prowadzeniem konwersacji na każdy temat. Tutaj jednak trochę bała się tego, że popsuje to, co udało im się ułożyć. O ile w ogóle można było to nazwać ułożeniem. Tkwili w tym dziwnym układzie, spotykali się niemalże codziennie, teraz robił jej śniadanie, kupował kapcie i myślał o tym, żeby miała gdzie spać. To nie było normalne, nie miała pojęcia, czy tak zachowywali się przyjaciele. Nie miała w swoim życiu podobnych relacji. Jasne, posiadała przyjaciół, ale żaden z nich nie robił dla niej takich rzeczy. Może dlatego też nie wiedziała do końca jak się zachować, w jaki sposób dowiedzieć się o co w tym wszystkim chodziło.
Miała wrażenie, że odpłynął gdzieś na moment, nie słuchał jej, nie przywykła do tego, że ją ignorował, potwierdziło to fakt, że prawie poparzył sobie dłoń. Wspaniale. Skrzyżowała sobie ręce na piersiach i przyglądała mu się przez chwilę bardzo oceniająco. - Nie słuchałeś mnie. - Stwierdziła fakt, który zaobserwowała, nie było w tonie jej głosu jednak pretensji, raczej obojętność. Nie miała pojęcia, czy nudziło go ją jej gadanie, czy chodziło jeszcze o coś innego. Nikt się przy niej nie nudził, to byłby naprawdę spory cios w jej krnąbrne, łowcze serduszko, jakoś by to przeżyła, ale na pewno by ją to zabolało.
Cóż, miała jednak nadzieję, że nie jest to znudzenie, łudziła się, że jeszcze nie była, aż taka męcząca. Szczególnie, że liczyła na to, że będą spędzać ze sobą więcej czasu, że dopiero zacieśniali więzi, nie wyglądał jej na osobę, która trzymałaby się nudziarzy. Zmarszczyła nos, kiedy przyłapała się na tej myśli. Kurwa mać, przecież ona była przeciwieństwem nudy, dlaczego więc usilnie próbowała sobie to wmówić. Bała się, że coś było nie tak i że postanowi odstawić ją w kąt jak zabawkę, którą już nie chciał się bawić. Nie chciała, aby tak się stało, bo naprawdę zaczęło jej zależeć. Właśnie zaczęła sobie zdawać z tego sprawę, to też nie wróżyło nic dobrego. Westchnęła ciężko i pokręciła głową, nie zamierzała już więcej dyskutować ze sobą w swojej głowie, bo nie przynosiło to niczego dobrego.
- Na pewno, nic więcej nie potrzebuję. - Pierwszy wybór był przecież zawsze najlepszym