17.01.2023, 20:44 ✶
- Robili pod siebie - odpowiedział mu z pełną powagą, wzruszając ramionami. Chciałby żartować, ale przeczytał tyle książek o społeczeństwie średniowiecznym, że cudem było, jeśli ustawili jakieś wiadro w rogu Wieży Astronimicznej. Od razu zresztą mogli uprzątnąć to magią, więc w czym problem? Z drugiej strony… Nikt chyba nie dobudowywał łazienek w szkole po fakcie. Wyprzedzali swoje czasy, czy po prostu czarodzieje byli kiepskimi historykami i mieszali fakty? - Bo Binns za życia był specjalistą od rewolucji goblinów. Gdyby uczył nas ktoś z Bagshotów, pewnie przerabialibyśmy przez kilka lat wpływ czarodziejów na Wojnę Dwóch Róż, a o ile się nie mylę to jakieś trzydzieści lat. Gobliny się napierdzielały przez setkę.
Nie miał pojęcia, czy Lovegood w ogóle wiedział, o czym Fergus do niego mówił, ani tym bardziej czy w ogóle słuchał. Ostatnimi czasy coraz rzadziej rozmawiał z ludźmi o historii, a jeśli nawet to w kontekście konfliktów podobnych do tych aktualnych - Grindelwalda sprzed ćwierć wieku i śmierciożerców. Co kogo obchodziły animozje Henryków? Od tego miał Floriana Fortescue, o ile w pobliżu nie znajdował się ojciec Fergusa poganiają go do pracy.
- Poprawisz szaty czy ukatrupisz reżysera? - upewnił się, mierząc go uważnym spojrzeniem. Nie sądził, by Theodore był zdolny do morderstwa, ale też raczej nie znał się na krawiectwie czy kaletnictwie. A może się mylił i jego własne wyobrażenia na temat Lovegooda diametralnie się różniły od tego, jaki był naprawdę?
- Kobiety ogólnie nie mogły za wiele robić. Ale do żeńskich roli brali młodszych chłopaków, co nie? - upewnił się. Teatr grecki też podchodził pod historię, a że prezentował w głównej mierze mitologiczne opowieści, dotyczył również czarodziejów. Całkiem interesujące zresztą było to, jak mugole przekształcili magię w swoje wyobrażenia na temat bogów i stworzeń.
- Już pomijając, że podziwiam tę babkę, że zdobyła jakieś umiejętności magiczne wśród mugoli i dożyła dorosłości poza sabatem - zaczął, jak zwykle szukając dziury w całym i nie przejmując się tym, że ta sytuacja miałaby tylko wzmocnić konflikt pozostałych założycieli ze Slytherinem. - Grasz głównego amanta i nie dopracowali ci stroju i rekwizytów? Co za idiota jest reżyserem, Theo?
Utknęli nad książką, którą Fergus przeglądał już setki razy, ucząc się swojego fachu. Pod czujnym okiem ojca było to przeraźliwie nudne, razem z Lovegoodem zaskakująco ciekawe. Tak, jakby on też widział ją po raz pierwszy, nie skupiając się na detalach, a jedynie na sferze wizualnej tych wszystkich różdżek. Ale Theodore nie byłby sobą, gdyby nagle chciał naśladować coś, co już w zamierzchłych czasach powstało i zostało umieszczone na rycinach.
- Co byś robił z mieczem wielkości przerośniętej wykałaczki? Szaszłyki? - Był nieco sarkastyczny, ale za nic nie potrafił sobie wyobrazić, by ktokolwiek miał rzucać zaklęcia, dzierżąc miniaturowy miecz. Z kolei wizja nabicia na niego kawałków kurczaka i bekonu już bardziej mu odpowiadała. Aż ślinka ciekła na samą myśl.
Ustąpiłby mu pewnie bez tej przemowy i nad wyraz teatralnych gestów wzmacniających jego słowa. Mimo wszystko zabieganie o jego pomoc i uwagę naprawdę mu schlebiało. Odsunął gigantyczny kodeks ze średniowiecza, poprawił splot na swoich włosach i sięgnął pod ladę po notatnik, w którym zwykle zapisywał uwagi klientów podczas napraw.
- Dobra, zacznijmy od tego, że to jest jakieś gówno. Sięganie po mahoń tylko dlatego, że jest czerwony i pasuje do Godryka to jakaś herezja, te różdżki są przereklamowane - odparł, unosząc patyk, który przyniósł ze sobą Theodore i wyrzucił go do śmietnika przy ladzie. Zrzucił z ramion zakurzoną szatę, nie przejmując się tym, że wylądowała na podłodze i pochylił się nad notatnikiem. Czuł się o wiele swobodniej bez tego płaszcza, w mugolskich dżinsach i koszulce, o które wiecznie czepiał się jego przywiązany do tradycji ojciec. - Gdyby ktoś pytał, robimy ci poważną różdżkę do równie poważnych spraw. Nie chcę znowu słuchać, że marnuję czas na głupoty. Jeśli byłbym Gryffindorem, wybrałbym ostrokrzew, pasuje do wojowników i szlachetnych ludzi. Co my w ogóle wiemy o Godryku?
Zapisał nazwę drzewa, z którego mieliby stworzyć tę różdżkę i naszkicował podłużny owal, który w ostatecznym rozrachunku stanie się projektem różdżki. Czekało ich trochę roboty, bo Ollivander nie zostawi Lovegooda z byle czym na scenie.
Nie miał pojęcia, czy Lovegood w ogóle wiedział, o czym Fergus do niego mówił, ani tym bardziej czy w ogóle słuchał. Ostatnimi czasy coraz rzadziej rozmawiał z ludźmi o historii, a jeśli nawet to w kontekście konfliktów podobnych do tych aktualnych - Grindelwalda sprzed ćwierć wieku i śmierciożerców. Co kogo obchodziły animozje Henryków? Od tego miał Floriana Fortescue, o ile w pobliżu nie znajdował się ojciec Fergusa poganiają go do pracy.
- Poprawisz szaty czy ukatrupisz reżysera? - upewnił się, mierząc go uważnym spojrzeniem. Nie sądził, by Theodore był zdolny do morderstwa, ale też raczej nie znał się na krawiectwie czy kaletnictwie. A może się mylił i jego własne wyobrażenia na temat Lovegooda diametralnie się różniły od tego, jaki był naprawdę?
- Kobiety ogólnie nie mogły za wiele robić. Ale do żeńskich roli brali młodszych chłopaków, co nie? - upewnił się. Teatr grecki też podchodził pod historię, a że prezentował w głównej mierze mitologiczne opowieści, dotyczył również czarodziejów. Całkiem interesujące zresztą było to, jak mugole przekształcili magię w swoje wyobrażenia na temat bogów i stworzeń.
- Już pomijając, że podziwiam tę babkę, że zdobyła jakieś umiejętności magiczne wśród mugoli i dożyła dorosłości poza sabatem - zaczął, jak zwykle szukając dziury w całym i nie przejmując się tym, że ta sytuacja miałaby tylko wzmocnić konflikt pozostałych założycieli ze Slytherinem. - Grasz głównego amanta i nie dopracowali ci stroju i rekwizytów? Co za idiota jest reżyserem, Theo?
Utknęli nad książką, którą Fergus przeglądał już setki razy, ucząc się swojego fachu. Pod czujnym okiem ojca było to przeraźliwie nudne, razem z Lovegoodem zaskakująco ciekawe. Tak, jakby on też widział ją po raz pierwszy, nie skupiając się na detalach, a jedynie na sferze wizualnej tych wszystkich różdżek. Ale Theodore nie byłby sobą, gdyby nagle chciał naśladować coś, co już w zamierzchłych czasach powstało i zostało umieszczone na rycinach.
- Co byś robił z mieczem wielkości przerośniętej wykałaczki? Szaszłyki? - Był nieco sarkastyczny, ale za nic nie potrafił sobie wyobrazić, by ktokolwiek miał rzucać zaklęcia, dzierżąc miniaturowy miecz. Z kolei wizja nabicia na niego kawałków kurczaka i bekonu już bardziej mu odpowiadała. Aż ślinka ciekła na samą myśl.
Ustąpiłby mu pewnie bez tej przemowy i nad wyraz teatralnych gestów wzmacniających jego słowa. Mimo wszystko zabieganie o jego pomoc i uwagę naprawdę mu schlebiało. Odsunął gigantyczny kodeks ze średniowiecza, poprawił splot na swoich włosach i sięgnął pod ladę po notatnik, w którym zwykle zapisywał uwagi klientów podczas napraw.
- Dobra, zacznijmy od tego, że to jest jakieś gówno. Sięganie po mahoń tylko dlatego, że jest czerwony i pasuje do Godryka to jakaś herezja, te różdżki są przereklamowane - odparł, unosząc patyk, który przyniósł ze sobą Theodore i wyrzucił go do śmietnika przy ladzie. Zrzucił z ramion zakurzoną szatę, nie przejmując się tym, że wylądowała na podłodze i pochylił się nad notatnikiem. Czuł się o wiele swobodniej bez tego płaszcza, w mugolskich dżinsach i koszulce, o które wiecznie czepiał się jego przywiązany do tradycji ojciec. - Gdyby ktoś pytał, robimy ci poważną różdżkę do równie poważnych spraw. Nie chcę znowu słuchać, że marnuję czas na głupoty. Jeśli byłbym Gryffindorem, wybrałbym ostrokrzew, pasuje do wojowników i szlachetnych ludzi. Co my w ogóle wiemy o Godryku?
Zapisał nazwę drzewa, z którego mieliby stworzyć tę różdżkę i naszkicował podłużny owal, który w ostatecznym rozrachunku stanie się projektem różdżki. Czekało ich trochę roboty, bo Ollivander nie zostawi Lovegooda z byle czym na scenie.