29.09.2024, 22:57 ✶
Nie był sam. Był przy nim Nicholas. Trzymał go za rękę jeszcze przez chwilę, a on dotknął jego dłoni, wżynającej się w nadgarstek. Złapał go za mocno? Ze zdziwieniem spojrzał na jego dłoń, a potem zsunął wzrok niżej, na nadgarstek. Nie widział mocnych śladów po wbitych palcach czy paznokciach. Nie chciał mu sprawić bólu, ale nie był sobą. Jeszcze chwilę temu znajdował się w zupełnie innym miejscu, gdzieś poza przestrzenią i czasem. Co to było za obrzydliwe uczucie. Miał wrażenie, że było gorsze niż oblepiający jego ciało pot.
- Koszmar... - powtórzył cicho, przesuwając spojrzeniem po twarzy mężczyzny. Potem ześlizgnął je na pościel, a następnie na łóżko i ciemne ściany. Gdzie był... - Wiem.
Odpowiedział szorstko, cofając dłoń. Podniósł się do siadu i przetarł twarz dłonią. Miał koszmar. To był tylko sen. Zły sen, jednak był tak cholernie realistyczny, że pomylił go z jawą. Chyba nigdy żaden z jego snów nie był tak intensywny, jak ten konkretny. Mimowolnie przypomniała mu się przepowiednia Morpheusa, który widział na ścieżce jego życia ostrzeżenie przed niebezpieczeństwem. Czy mógł mówić właśnie o tym?
- Robert nie żyje - powiedział w końcu, po długiej chwili milczenia, przeciągającej się nieznośnie w minuty. Policzek palił go żywym ogniem, ale to dobrze - potrzebował tego. Potrzebował cielesności żeby wiedzieć, że to wszystko nie było snem, a jawą. To, że Mulciber nie żył, było pewne. Tego uczucia nie mógł pomylić z niczym innym. Nie wiedział tylko dlaczego najpierw był niespokojny, a potem poczuł ulgę, by potem zapaść w dziwny koszmar senny. Czy ten sen był przepowiednią czegoś większego? A może ostrzegał go przed czymś? Rodolphus nie znał się na psach, nie wiedział co mógł oznaczać. Psy, stado i pokonanie swojego oprawcy - w teorii wszystko wydawało się proste, ale jeżeli już zdążył się czegoś nauczyć to tego, że większości snów nie należało odbierać dosłownie.
Lestrange podciągnął kolana pod brodę i oparł o nie podbródek. Nie płakał, jego oczy pozostawały suche. Jeżeli ktokolwiek myślał, że uroni chociażby łzę za Mulciberem, to musiał się obejść smakiem. Odruchowo spojrzał na swoją prawicę, jakby spodziewał się jednak, że zalśni wokół niej złota nić, na nowo. Lecz nic takiego się nie stało. Nie miał pojęcia, czy Travers wiedział, co się stało z Robertem. Nie rozmawiali, bo zasnął zanim współlokator wrócił do domu. Może nie wiedział? Zerknął więc na niego uważnie.
- Koszmar... - powtórzył cicho, przesuwając spojrzeniem po twarzy mężczyzny. Potem ześlizgnął je na pościel, a następnie na łóżko i ciemne ściany. Gdzie był... - Wiem.
Odpowiedział szorstko, cofając dłoń. Podniósł się do siadu i przetarł twarz dłonią. Miał koszmar. To był tylko sen. Zły sen, jednak był tak cholernie realistyczny, że pomylił go z jawą. Chyba nigdy żaden z jego snów nie był tak intensywny, jak ten konkretny. Mimowolnie przypomniała mu się przepowiednia Morpheusa, który widział na ścieżce jego życia ostrzeżenie przed niebezpieczeństwem. Czy mógł mówić właśnie o tym?
- Robert nie żyje - powiedział w końcu, po długiej chwili milczenia, przeciągającej się nieznośnie w minuty. Policzek palił go żywym ogniem, ale to dobrze - potrzebował tego. Potrzebował cielesności żeby wiedzieć, że to wszystko nie było snem, a jawą. To, że Mulciber nie żył, było pewne. Tego uczucia nie mógł pomylić z niczym innym. Nie wiedział tylko dlaczego najpierw był niespokojny, a potem poczuł ulgę, by potem zapaść w dziwny koszmar senny. Czy ten sen był przepowiednią czegoś większego? A może ostrzegał go przed czymś? Rodolphus nie znał się na psach, nie wiedział co mógł oznaczać. Psy, stado i pokonanie swojego oprawcy - w teorii wszystko wydawało się proste, ale jeżeli już zdążył się czegoś nauczyć to tego, że większości snów nie należało odbierać dosłownie.
Lestrange podciągnął kolana pod brodę i oparł o nie podbródek. Nie płakał, jego oczy pozostawały suche. Jeżeli ktokolwiek myślał, że uroni chociażby łzę za Mulciberem, to musiał się obejść smakiem. Odruchowo spojrzał na swoją prawicę, jakby spodziewał się jednak, że zalśni wokół niej złota nić, na nowo. Lecz nic takiego się nie stało. Nie miał pojęcia, czy Travers wiedział, co się stało z Robertem. Nie rozmawiali, bo zasnął zanim współlokator wrócił do domu. Może nie wiedział? Zerknął więc na niego uważnie.