30.09.2024, 09:59 ✶
- Nie mam zamiaru za niego wychodzić - odpowiedziała poważnie i wyjątkowo cicho, co kontrastowało z jej wcześniejszym tonem głosu. Jak Ambroise mógł zgubić tę istotną informację? Owszem, zarzuciła go potokiem ważnych skrawków, ale przecież ten był najważniejszy. - Ani teraz, ani nigdy.
To był po prostu jeden z jej planów, być może (a raczej na pewno) nieidealny i niedoskonały, ale innego w tej chwili po prostu nie miała. Podejrzewała, że cała ta sytuacja mocno nadszarpnie nie tyle co jej reputację, a nerwy. Już teraz miała je w strzępach, ale wyjątkowo nie przez swojego "narzeczonego", a brata. Brata, który powinien stać po jej stronie nieważne co odjebała. Kompletnie nie rozumiała, czemu się tak uwziął akurat na ten pomysł. Borgin Borginem, ale przecież jakby się nad tym dłużej zastanowić, to przynajmniej nie będzie musiał odganiać od niej amantów, którzy nie rozumieli słowa "nie". I chociaż irytowało ją okropnie, że musiał pojawić się konkurent na horyzoncie, by odpuścili, to... Było to wygodne.
- Co to w ogóle za słowo: borginować? - prychnęła. Nie znała Anthony'ego, nie miała pojęcia jaki jest poza tym, że zachowuje się jak nieodpowiedzialny szczeniak. Kombinował ale przecież jej pomógł, prawda? On jeden wiedział, dlaczego ten pierścionek znalazł się na jej palcu.
Roselyn oparła dłonie na biodrach, mrużąc oczy. Wpatrywała się w brata z żądzą mordu w oczach, ale ta żądza powoli topniała. "W żadnym razie", akurat. Ewidentnie robił to, co ona sama. I, cholera, to działało. Nie do tego stopnia, by nagle zaczęła się śmiać i mu wybaczyła te wszystkie ostre słowa, którymi ją uraczył, lecz przynajmniej złagodziło to spojrzenie. I otworzyło kobietę na rozmowę, przynajmniej troszeczkę.
- Jeżeli nie mamy standardów, równie dobrze zamiast kawy możemy wypić coś mocniejszego. Chociaż tobie już może wystarczy? - zauważyła złośliwie, przesuwając wzrok na stolik, przy którym jeszcze chwilę temu siedzieli. Kawa po irlandzku, kto by pomyślał, że porządny uzdrowiciel będzie o tej porze raczył się alkoholem. I to na raz, a nie że kulturalnie siorbał swój napój. - Może jak cię schleję, to przestaniesz mnie oceniać i wysłuchasz mojego punktu widzenia?
To chyba ją bardzo bolało - że nie dawał jej się wytłumaczyć, tylko od razu atakował. A przecież ona nie była głupia, wiedziała w co się pakuje.