27.08 – Sen Nocy Letniej [Towarzystwo MUZA]

Czekał w bogobojnym skupieniu, aż odpadnie szmer rozmów, wypindrzone damy przestaną się wreszcie wiercić na swoich miejscach, a mężczyźni choć na moment oderwą wzrok od ich głębokich dekoltów. Frywolność godna dworu wróżek i elfów.
Czekał, bo dla niego ta noc mogła się nie kończyć.
Przesunął pustym, zdawałoby się wręcz natchnionym spojrzeniem po bezimiennych twarzach, odnajdując wśród nich te, które bliskie zdawały się sercu. Najważniejszą z nich wszystkich. Siedziała tam; odziana w eklektyczną doskonałość. Epicentrum baldwinowego mikrokosmosu. Oblubienica, z tej samej matki zrodzona.

Kiedy wreszcie zapanował spokój, a nad sceną wznosił się jedynie szum przesianego przez dłonie piasku, młody Malfoy zaczął występ.
- Spotkałem raz podróżnika, który z pradawnych powracał stron. - Magicznie wzmocniony głos wciąż zdawał się być cichszym od szeptu, a jednak rozbrzmiewał w uchu każdego. Drżący. Z manierą zatraconego w otchłani i ciemnościach Głosu podziemia. Jak gdyby zabierał swoją Eurydykę na zatracenie.
Obserwował reakcję pozwalając wybrzmieć pierwszym słowom utworu - jak wielu z nich oczekiwało, że osłodzi im wieczór Szekspirem?
Tematycznie, uroczo, do porzygu przewidywalnie.

- I rzekł mi : “Dwie ogromne, pozbawione pnia, w kamieniu kute nogi… Stań na pustyni. Blisko nich na piasku.- Każdy ruch dłoni był wyważony, gdy ciemnowłosy artysta tkał swoją małą opowieść przed możnowładcami świata.- Tam wpół zatopione, strzaskane oblicze tonie. Wzrok szyderczy, usta ściśnięte. I grymas zimnego rozkazu.
Jedno uderzenie serca. Po nim kolejne, dźwięczące jak dzwon.
Gdzieś zacierała się granica między niepozornym chłopcem, a martwym poetą Nokturnu. Opętany czy jedynie przyuczony? Wiedział, że Ona to dostrzeże. Dziecko wił, której spojrzenia łaknął równie mocno co powietrza.
- Powiedzą ci, że rzeźbiarz na tej bryle głazu odtworzył żądze skryte, namiętności; co choć w poniewierce – przetrwały; odciśnięte pieczęcią na tych martwych rzeczach rękę co z nich drwiła i serce, które je karmiło. A na piedestale te słowa się ostały.

Ucichł.
Na tyle długo, by cisza stała się niekomfortowa. Jak robactwo toczące się po skórze.
- Ja jestem Ozymandias. Król królów. - rozłożył ręce, po raz pierwszy wznosząc głos ponad szept. Pozwalając słowom wybrzmieć i wbić się w serca gapiów jak sztylet. Pozwolić im krwawić ku własnej uciesze.- Spójrzcie na me dzieła, o potężni i… rozpaczajcie.
Szydera skryta między wersetami, gdy kpił tak tylko jak artyści kpić potrafią.

Tyle wystarczyło.
Chciał uciąć poemat w tym miejscu. Okraść ich. I przez moment zdawało się, że właśnie to zamierza zrobić.
Ale nie mógł. Każda sztuka potrzebowała swojego zakończenia. Odrobiny soli roztartej po gorejącej ranie.
- Nic poza tym nie pozostało. - Głos znów stał się szeptem, słodką tajemnicą i przestrogą, gdy wpatrywał się w oblicza wystrojonych na tą maskaradę gości. Rodziny. Przyjaciół.- Wokół rozkładu tego kolosalnego wraku rozległego i nagiego; gruz bezkształtny oczom się ukaże i piaski bielejące na bezkresie pustyni.
Umilkł, dając na nowo wybrzmieć ciszy, a ta trwała i trwała… aż wreszcie, na twarz Malfoya powrócił ten zawadiacki uśmieszek, gdy on sam ukłonił się głęboko.
Odszukał wzrokiem znów twarz siedzącej wśród gości siostry - puścił jej oczko.

I zniknął z trzaskiem, kompletnie nieprzejęty czy jego sztuka spotkała się z oklaskami czy wyśmianiem.
Teleportował się gdzieś za rzędy krzeseł, aby w spokoju móc delektować się resztą występów.

[cyk]