27.08 – Sen Nocy Letniej [Towarzystwo MUZA]

Rytm rozbryzgujących się o brzeg kropel arytmicznie wtórował lekkości kroków Oleandra, gdy skóra loafersów pokryła się chłodem wody. Bicie własnego serca wydawało się najgłośniejsze, gdy jedynymi towarzyszami był szum drzew zjednujący się z wodną tonią oraz cichnącymi głosami publiki.

Płatki białych kwiatów kontrastowały z brązowym odcieniem loków; zaplecione z łodygami roślin upinały schludną, acz nieprzesadnie idealną fryzurę. Frywolność odbijała się również w doborze koszuli z bufiastymi rękawami; na ich przezroczystym materiale, naszyte, pięły się ku górze florystyczne wzory. Palce i tors świeciły złoto-szmaragdową biżuterią z dodatkiem pereł, a brzegi materiału koronką.

Zanim zaczął grać, przesunął po widowni spojrzeniem, znajdując wpierw Desmonda w towarzystwie Calanthe, potem, ku swemu zaskoczeniu, Severine oraz matkę. Oczywiście nie spostrzegł ojca, ale postanowił stłumić gorycz tej emocji skupiając się na postaci Malfoya i neutralności jego wyrazu twarzy; często myślał o nim przed występami, ale czy czyniło go to jego muzą?

- Na samym początku muszę uprzedzić, iż nie jestem zwolennikiem opisywania muzyki słowami. Acz tym razem, wyprzedzę występ stwierdzeniem, że w swojej burzliwości, utwór ten jest zaciętą walką namiętności z miłością. - odparł pewnie, patrząc Desmondowi w oczy.

Pierwsze nuty utworu wybrzmiały spokojem i harmonią, gdy palce Oleandra przesuwały się po klawiaturze, jakby wodził dłonią po ramionach ukochanej osoby. Z jego ruchów biła pewność i delikatność, które melodyjnie przekładały się na płomienność utworu. Skupiona na występującym gra światła piorunowała swą intensywnością, wraz z wodą okalającą wyspę, podążając za natchnionymi ruchami dłoni i zaklętymi w wirtuozyjnym pędzie palcami.  Oświetlane burzowymi rozbłyskami fale rozbryzgiwały się o dynamiczność allegretto; żywioły zdawały się podążać za fortepianem, a jednocześnie igrać z nim; przeciwstawiać poleceniu ogłady, dokazywały bluzgami spienionej dźwiękami wody, gdy dmący w nią wiatr opadał w kapitulacji na okalające jezioro drzewa, a kolejny rozbłysk padał chłodem bezwzględności na twarz Oleandra.

Mimo intensywności szalejącego wraz z tempem utworu sztormu, goście nie musieli martwić się, iż jakakolwiek część ich garderoby będzie zmoczona; całość odgrywającego się fenomenu była oczywiście wcześniej zaplanowana.

Wraz ze zwolnieniem intensywności nakładających się na siebie emocji w wybrzmiewającej śmiało muzyce, ostre cięcia wody przerodziły się w niezmącony szum, z jej toni powoli wynurzały się niewyraźnie majaczące kształty postaci próbujących wypełznąć na brzeg, ale gdy już miało im się to udać, melodia przyspieszała, a woda zmywała je z powrotem, niczym prostota ruchów księżyca, aby ich trudy poszły na marne, a wszystkie nadzieje wylądowały na dnie, przygniecione kotwicą basowej rześkości, zwiastując powrót sztormu.

Z nadejściem gładkości sielanki, fortepian zaczęły porastać pnącza kwiatów z koszuli Croucha, znacząco przyspieszając, jakby zmierzając do kulminacyjnego momentu; spod klawiszy instrumentu wysmykiwał się zbiór prędkich nut, pozwalając roślinom dotrzeć aż po szczyt otworzonego fortepianu. Uniosłwszy głowę ku górzę, Oleander opuszkami palców jednej dłoni muskał biel klawiszy, pozwalając subtelności zakończyć utwór.

Kwiaty wybuchły, a ich płatki opadły na scenę, wraz z aplauzem widowni; koszula Oleandra oraz ich biel były przez chwilę jedynymi widocznymi na scenie szczegółami, zanim deski sceniczne oblało na powrót bardziej neutralne oświetlenie.

Zanim zniknął ze sceny, podszedł do jej brzegu i ukłonił się głęboko, pozwalając niektórym płatkom kwiatów spaść w toń jeziora.