Morpheusa zmroziło. Nie w ten chłodny sposób, gdy o nic się nie dba. To była furia żaru, która aż ziębiła, gdy umierały komórki nerwowe. Płomienny gniew Morpheusa był jak rozszalały pożar w sercu człowieka, nieokiełznany i dziki. Rozpalał się od małej iskry, która w jednej chwili przemienia się w falę ognia, płonącą żarem nie do ugaszenia. Unosząc płonącą duszę w chaosie i gorącu, który niszczy spokój i wyrywa z korzeniami wszelką ciszę. Jego gniew był czerwienią na tle nieba, burzą, która nadchodzi z hukiem i błyskawicami, nie pytając o zgodę. To płomień, który prześwietla mroki, paląc mosty i drogi, które wydawały się stałe. W jego żarze topnieje wszystko, co słabe i kruche, ustępując miejsca pustce lub nowym narodzinom.
Naraz znalazł się po drugiej stronie płotu i złapał za koszulę Neila, desperacko odmienny gest od poprzednich, tak podobnych. Jego twarz wyrażała pomieszane przerażenie i gniew. Żyła na czole zaczęła mu pulsować.
— Przejechać? Czy ty siebie słyszysz? Czy ty jesteś niedorozwinięty? Trzeba tobą wstrząsnąć? Mamy wojnę, Neil! Wojnę w której polują na takich jak ty! Masz cel na czole! I nikt! Nikt cię nie ochroni!
Płomienny gniew jest jak dymiący wulkan, skrywany pod powłoką pozornego spokoju, aż nagle wybucha, rozlewając magmę bólu i żalu, którą trudno okiełznać. Wtej dzikości jest coś pierwotnego, coś, co przypomina o potędze ludzkich emocji, o ich sile zdolnej przemienić świat, choćby na krótką chwilę w płonące inferno.
Morpheus pozornie uspokoił się, poluzował uścisk po swoim wybuchu. Wizja samego siebie spalonego, pożogi trawiącej wszystko, co kochał, nawiedzała go we śnie. Robili wszystko, z Zakonem, aby zmniejszyć potencjalne straty. A Neil... On nawet nie próbował.
Nagle zacisnął ponownie dłoń na jego ubraniu. Teleportacji towarzyszy uczucie jakby czas i przestrzeń zatraciły swoje znaczenie. W jednej chwili jesteś tu, a w następnej, gdzie indziej, jakby świat wokół zwinął się w jedną migoczącą linię, która rozpada się w nieskończone kawałki. Najpierw poczuli lekkie drżenie, subtelne mrowienie, jakby powietrze wokół nich zaczęło wibrować, a umysł powoli odrywał się od rzeczywistości. Potem nadchodził moment całkowitego zawieszenia, jakby wszystko zamarło. ało nie waży nic, myśli stają się przezroczyste. Ostatecznie pojawło się uczucie nagłego, gwałtownego przesunięcia. Jakby zostali wciągnięci przez niewidzialny prąd, który wyrywa z dotychczasowego miejsca i w jednej sekundzie przemieszcza w nowe. Świat rozmył się na kilka sekund i wyostrzył ponownie na ulicy Pokątnej, blisko Nory Nory.
Morpheus puścił go gwałtownie i się odsunął od niego.
— Nie pokazuj się w Dolinie bez różdżki — wysyczał i znikał z cichym pyk, zostawiając Neila na ulicy, z daleka od jego samochodu, zostawiając mu na odchodne żal swojego ciemnego spojrzenia, które widziało przeszłość i przyszłość.