03.10.2024, 19:59 ✶
Najgorszą potwarzą, którą można było uczynić wobec Anthony'ego Shafiqa było odrzucenie jego pomocy i całe szczęście Mona jeszcze nie odczuła na swojej skórze tej lekcji.
Dziewczyna oczywiście miała rację, lawirował w tej politycznej machnie od dwudziestu pięciu lat, był szkolony do tego celu od czterdziestu. W rękach błysnęły cieniutkie złote oprawki wyciągniętych okularów, które niedługo później znalazły się na szczupłym nosie. Był srogi, ale wobec bałaganu, który ktoś zrobił jego pupilce z jego ulubionego Departamentu. W dodatku znał dość szorstki charakter jej wuja i wiedział, że ona nie może się poskarżyć. Nie może pokazać słabości. Musi być dwa razy lepsza, skuteczniejsza od innych, żeby udowodnić sobie i jemu, że nie jest ciężarem.
Kiedy jednak wspomniała, że to na pewno pomyłka stażysty, zatrzymał się w połowie ruchu i jego oblicze momentalnie złagodniało, a stalowe, chłodne oczy nabrały przyjemnego ciepła otulającego ją koca.
– Moja droga... jesteś wciąż pełna wiary w ludzi – niemal westchnął, nie kryjąc w tonie, że był to komplement najczystszej próby, nie sarkazm, którego mogłaby się spodziewać. Zaraz potem pokiwał głową i wrócił do segregowania. – W moim departamencie pan Remington ustawił wszystkich do pionu jeśli chodzi o porządek w dokumentacji. To dobrze naoliwiona maszyna, nie tylko w kontekście przepływu dokumentów, ale też w kontekście zespołu. A tu... – na moment ściągnął usta w wąską linię zastanawiając się w myślach jak w ogóle ten Departament może w ogóle cokolwiek kontrolować, skoro dokumenty z tak różnych biur z taką łatwością znalazły się na biurku biednej Rowle.
Tace zapełniały się dokumentami. Coraz trudniej można było mówić o pomyłce...
– Jedyne zadanie, które mam dzisiaj u siebie to przyjrzenie się nowemu stażyście, ale to zaplanowałem w okolicach lunchu. Ściągnąłem go z Włoch jak w pijackim szale opowiadał o swoim wielkim niepokoju o sytuację w kraju. Szczęśliwie udało mi się pobudzić jego patriotyzm i o dziwo stawił się na rozmowie kwalifikacyjnej. Jestem go bardzo ciekaw. Napisał dwie książki, z czego druga była bardzo przygnębiająca, mimo że dotyczyła mugolskiej historii najnowszej. – opowiadał jej swobodnie, gdy nagle do pomieszczenia zajrzała ruda głowa wysokiego Wesleya - stażysty, który rok czekał na to, by w końcu dostać tę pracę w okolicach marca. Anthony nie kojarzył go z wzajemnością, w końcu dawno tu nie zagladał.
– Hej Mona no i co z tą klasyfikacją past do zębów, strasznie się pieklą na górze, że jeszcze tego nie przyniosłaś – jego głos był naglący i protekcjonalny, mimo, że był w ministerstwie zdecydowanie krócej. Widać taki typ, znalazł sobie niepewną siebie i swojej wartości dziewczynę. Zaraz jednak jego zielone oczy przeniosły się na Shafiqa, który cały czas segregował dokumenty.
– A Ty coś za jeden? Nie wiedziałem, że zatrudniają od zera takich... dojrzałych czarodziei. A może Cie karnie przenieśli z innego piętra eleganciku co? – Bez pytania otworzył drzwi i rozparł się w progu jakby był u siebie, krzyżując przed sobą ramiona wyzywająco.
Dziewczyna oczywiście miała rację, lawirował w tej politycznej machnie od dwudziestu pięciu lat, był szkolony do tego celu od czterdziestu. W rękach błysnęły cieniutkie złote oprawki wyciągniętych okularów, które niedługo później znalazły się na szczupłym nosie. Był srogi, ale wobec bałaganu, który ktoś zrobił jego pupilce z jego ulubionego Departamentu. W dodatku znał dość szorstki charakter jej wuja i wiedział, że ona nie może się poskarżyć. Nie może pokazać słabości. Musi być dwa razy lepsza, skuteczniejsza od innych, żeby udowodnić sobie i jemu, że nie jest ciężarem.
Kiedy jednak wspomniała, że to na pewno pomyłka stażysty, zatrzymał się w połowie ruchu i jego oblicze momentalnie złagodniało, a stalowe, chłodne oczy nabrały przyjemnego ciepła otulającego ją koca.
– Moja droga... jesteś wciąż pełna wiary w ludzi – niemal westchnął, nie kryjąc w tonie, że był to komplement najczystszej próby, nie sarkazm, którego mogłaby się spodziewać. Zaraz potem pokiwał głową i wrócił do segregowania. – W moim departamencie pan Remington ustawił wszystkich do pionu jeśli chodzi o porządek w dokumentacji. To dobrze naoliwiona maszyna, nie tylko w kontekście przepływu dokumentów, ale też w kontekście zespołu. A tu... – na moment ściągnął usta w wąską linię zastanawiając się w myślach jak w ogóle ten Departament może w ogóle cokolwiek kontrolować, skoro dokumenty z tak różnych biur z taką łatwością znalazły się na biurku biednej Rowle.
Tace zapełniały się dokumentami. Coraz trudniej można było mówić o pomyłce...
– Jedyne zadanie, które mam dzisiaj u siebie to przyjrzenie się nowemu stażyście, ale to zaplanowałem w okolicach lunchu. Ściągnąłem go z Włoch jak w pijackim szale opowiadał o swoim wielkim niepokoju o sytuację w kraju. Szczęśliwie udało mi się pobudzić jego patriotyzm i o dziwo stawił się na rozmowie kwalifikacyjnej. Jestem go bardzo ciekaw. Napisał dwie książki, z czego druga była bardzo przygnębiająca, mimo że dotyczyła mugolskiej historii najnowszej. – opowiadał jej swobodnie, gdy nagle do pomieszczenia zajrzała ruda głowa wysokiego Wesleya - stażysty, który rok czekał na to, by w końcu dostać tę pracę w okolicach marca. Anthony nie kojarzył go z wzajemnością, w końcu dawno tu nie zagladał.
– Hej Mona no i co z tą klasyfikacją past do zębów, strasznie się pieklą na górze, że jeszcze tego nie przyniosłaś – jego głos był naglący i protekcjonalny, mimo, że był w ministerstwie zdecydowanie krócej. Widać taki typ, znalazł sobie niepewną siebie i swojej wartości dziewczynę. Zaraz jednak jego zielone oczy przeniosły się na Shafiqa, który cały czas segregował dokumenty.
– A Ty coś za jeden? Nie wiedziałem, że zatrudniają od zera takich... dojrzałych czarodziei. A może Cie karnie przenieśli z innego piętra eleganciku co? – Bez pytania otworzył drzwi i rozparł się w progu jakby był u siebie, krzyżując przed sobą ramiona wyzywająco.