03.10.2024, 21:51 ✶
Zawsze była osobą, której kłótnia o rzeczy, w które głęboko wierzyła, przychodziła jej łatwo. Może i serce jej złamał, ale nie miało to żadnego wpływu na fakt, że Icarus Prewett był po prostu bezkonkurencyjny w swojej dziedzinie. To wiedziała na pewno. Więc i zarówno wzruszenie oraz ból zniknęły w sekundę.
— Ty zawsze potrafiłeś znaleźć sobie jakąś wymówkę, prawda? — fuknęła nagle. Bariera, którą wcześniej postawiła tak właściwie również prysnęła. — Niedostatecznie świetny, niewystarczająco dobry, zawsze coś ci przeszkadzało.
Spojrzała na niego gniewnie, ale frustracja pochodziła z jego widocznego podejścia do samego siebie, a nie z tego, co kiedyś ich łączyło. Nie mogła zrozumieć, dlaczego ktoś z takim talentem i z wiedzą, którą posiadał, wciąż potrafił umniejszać swoim umiejętnościom i dokonaniom.
— Byłeś wystarczająco świetny i idę o zakład, że nic się nie zmieniło! — ciągnęła. — Z biegiem lat musiałeś stać się wybitny. Nie na tyle, by zrobić coś samemu? Co to w ogóle znaczy? Nigdy, przenigdy... Nawet gdybyś próbował mnie do tego przekonać, to by się nie udało. Przecież interesowały cię najtrudniejsze zagadki, których rozwiązanie przychodziło ci z łatwością, rozkładałeś bitwy, dynastie i całe epoki na czynniki pierwsze, opowiadałeś mi o Rzymie jakbyś sam tam był, więc dlaczego teraz miałbyś być kimś mniej? — uniosła lekko podbródek wyzywająco. Czy to wciąż chodziło o jego ojca? Bogowie, jeśli tak, to pewnie właśnie każde jej słowo było okrutne. Ale nie mogła tego znieść!
— Nawet ten bar... rzymski. I posąg Oktawiana w samym wejściu — Mona wskazała na marmurową sylwetkę cesarza. Jej głos stał się łagodniejszy i było tam coś więcej. Pewność, że znała go lepiej w tej kwestii. A może Mona raczej chciała w to wierzyć?— To wszystko mówi samo za siebie. Nie porzuciłeś historii. Nie potrafiłbyś. Ktoś kto kocha coś tak mocno nie odwraca się od tego. Zawsze to widać, zawsze to gdzieś zostaje.
A potem o mało nie zapadła się pod ziemię, gdy zapytał, o czym rozmawiały wcześniej.
O. Ja. Pierdolę. Przecież przed chwilą Electra beztrosko pytała ją o idealny typ mężczyzny, a Mona chyba opisała… Icarusa? Na swoją obronę to przecież nie miała pojęcia, że jej starszy brat znajdował się zaraz za ścianą, prawda? Próba zatuszowania jej skrępowania było jak rzucenie wiadrem wody w stronę płonącego budynku.
— Electro, poproszę jeszcze raz to samo i nie będę już głowy zawracać. A co do tego o co mnie pytałaś… — zaśmiała się sucho jeszcze raz. — Raczej nie skorzystam. To zdecydowanie nie moje klimaty.
Musiała stąd uciekać zanim powie coś jeszcze głupszego. Przecież Icarusa to wszystko i tak nie obchodziło. Czy nie była zbyt nachalna? Nie było sensu dłużej tego ciągnąć.
— Ty zawsze potrafiłeś znaleźć sobie jakąś wymówkę, prawda? — fuknęła nagle. Bariera, którą wcześniej postawiła tak właściwie również prysnęła. — Niedostatecznie świetny, niewystarczająco dobry, zawsze coś ci przeszkadzało.
Spojrzała na niego gniewnie, ale frustracja pochodziła z jego widocznego podejścia do samego siebie, a nie z tego, co kiedyś ich łączyło. Nie mogła zrozumieć, dlaczego ktoś z takim talentem i z wiedzą, którą posiadał, wciąż potrafił umniejszać swoim umiejętnościom i dokonaniom.
— Byłeś wystarczająco świetny i idę o zakład, że nic się nie zmieniło! — ciągnęła. — Z biegiem lat musiałeś stać się wybitny. Nie na tyle, by zrobić coś samemu? Co to w ogóle znaczy? Nigdy, przenigdy... Nawet gdybyś próbował mnie do tego przekonać, to by się nie udało. Przecież interesowały cię najtrudniejsze zagadki, których rozwiązanie przychodziło ci z łatwością, rozkładałeś bitwy, dynastie i całe epoki na czynniki pierwsze, opowiadałeś mi o Rzymie jakbyś sam tam był, więc dlaczego teraz miałbyś być kimś mniej? — uniosła lekko podbródek wyzywająco. Czy to wciąż chodziło o jego ojca? Bogowie, jeśli tak, to pewnie właśnie każde jej słowo było okrutne. Ale nie mogła tego znieść!
— Nawet ten bar... rzymski. I posąg Oktawiana w samym wejściu — Mona wskazała na marmurową sylwetkę cesarza. Jej głos stał się łagodniejszy i było tam coś więcej. Pewność, że znała go lepiej w tej kwestii. A może Mona raczej chciała w to wierzyć?— To wszystko mówi samo za siebie. Nie porzuciłeś historii. Nie potrafiłbyś. Ktoś kto kocha coś tak mocno nie odwraca się od tego. Zawsze to widać, zawsze to gdzieś zostaje.
A potem o mało nie zapadła się pod ziemię, gdy zapytał, o czym rozmawiały wcześniej.
O. Ja. Pierdolę. Przecież przed chwilą Electra beztrosko pytała ją o idealny typ mężczyzny, a Mona chyba opisała… Icarusa? Na swoją obronę to przecież nie miała pojęcia, że jej starszy brat znajdował się zaraz za ścianą, prawda? Próba zatuszowania jej skrępowania było jak rzucenie wiadrem wody w stronę płonącego budynku.
— Electro, poproszę jeszcze raz to samo i nie będę już głowy zawracać. A co do tego o co mnie pytałaś… — zaśmiała się sucho jeszcze raz. — Raczej nie skorzystam. To zdecydowanie nie moje klimaty.
Musiała stąd uciekać zanim powie coś jeszcze głupszego. Przecież Icarusa to wszystko i tak nie obchodziło. Czy nie była zbyt nachalna? Nie było sensu dłużej tego ciągnąć.