03.10.2024, 23:35 ✶
Poddał się przeczesywaniu źdźbeł jej włosów w delikatnym niemal sakralnym ruchu, jakby każdy jego ruch sprawiał, że życiodajna woda wsiąka w ziemię i sprawia, że życie może w niej istnieć. Wsłuchiwał się w drżenie ziemii, które sprawiało, że jego wody poruszały się niespokojnie.
Powoli zatracał się w tym kto mówi co, Ziemia i Woda lękające się tego samego - cóż za ironia losu, że oba te żywioły potrzebowały się wzajemnie aby móc stworzyć życie a ich największym lekiem było to samo. A może ziemia była jego echem? Gdzieś tam w głębi swojej świadomości próbował rozgryźć to co się działo... Czyż naprawdę oboje byli tak samo zepsucie... Choć nie zepsuci, samotni w tłumie.
Nawet nie wiedział jak bardzo woda utożsamia go, że to nie był wcale przypadek, że wpadł do stawu. Przecież w normalnych warunkach woda była życiodajnym płynem kwintesencją tego co niezbędne do życia, bo nic bez wody nie może przetrwać. Ale jednocześnie pustym w środku, potrzebującym czegoś co go wypełni, czegoś co go ukształtuje. I faktycznie czuł się niczym bezkres oceanu, gdzie próbował zapełnić go relacjami z bliskim, śmiechem, przygodami... I szukając szczęścia wśród tego brudnego świata. Wszystko to jednak sprawiało, że owa pustka nie zmniejszała się.
- A gdy otwierasz oczy pustka boli jakbyś skórę ciął - szeptał dalej, pozwalając aby jego palce niczym strumienie wody zwilżały cały czas źdźbła włosów Ziemi tworząc nieprzerwaną ciągłość połączenia między nimi. - A serce z umysłem zakład chce, które pierwsze na kawałki się rozsypie - cichy szept niczym spokojny szum wody wydobywał się z jego ust.
Czy jednak dualizm wody nie sprawiał, że pasowała do Thomasa jak gwiazdy do nocnego nieba? Gniew tego żywiołu jest nie do okiełznania.
Jednak to co stało się w następnej chwili - na to nie był przygotowany, kiedy Millie skupiał się w sobie poczuł osamotnienie, przecież woda bez Ziemi nie może stworzyć niczego, potrzebuje jej. Tytanicznym wręcz wysiłkiem zmusił się, żeby się poruszyć, jego ciało zdawało się być ciężkie, niezdolne do ruchu, jakby faktycznie nie mógł zmieniać samodzielnie swego kształtu, woda przecież z reguły nie porusza się sama z siebie. Przesunął się obejmując ją w swoim uścisku przytulając niczym morze półwysep.
- Nie bój się Ziemio, żaden ogień nie tknie twych połaci. Ujarzmię go niczym niesforne kocię, sprawię, że będzie niegroźną iskierką, wszak to przede mną on klęka - szeptał do niej kiedy jego "wody" obmywały ją nie pozwalając poczuć pustki, żeby mogła odczuć obecność obok siebie. - I choćby jego gorąc miał sprawić że zniknę to nie pozwolę, aby języki Ognia wypaliły życie na tobie, Ziemio jak spokojne wody przypływu obmywają plaże piasku, tak jego głos płynął do niej. I może Millie nie zdawała sobie z tego sprawy, to Thomas faktycznie miał na myśli to co mówił, herbata z grzybów tutaj nie miała nic na nic wpływu, mówił prosto z serca.
Powoli zatracał się w tym kto mówi co, Ziemia i Woda lękające się tego samego - cóż za ironia losu, że oba te żywioły potrzebowały się wzajemnie aby móc stworzyć życie a ich największym lekiem było to samo. A może ziemia była jego echem? Gdzieś tam w głębi swojej świadomości próbował rozgryźć to co się działo... Czyż naprawdę oboje byli tak samo zepsucie... Choć nie zepsuci, samotni w tłumie.
Nawet nie wiedział jak bardzo woda utożsamia go, że to nie był wcale przypadek, że wpadł do stawu. Przecież w normalnych warunkach woda była życiodajnym płynem kwintesencją tego co niezbędne do życia, bo nic bez wody nie może przetrwać. Ale jednocześnie pustym w środku, potrzebującym czegoś co go wypełni, czegoś co go ukształtuje. I faktycznie czuł się niczym bezkres oceanu, gdzie próbował zapełnić go relacjami z bliskim, śmiechem, przygodami... I szukając szczęścia wśród tego brudnego świata. Wszystko to jednak sprawiało, że owa pustka nie zmniejszała się.
- A gdy otwierasz oczy pustka boli jakbyś skórę ciął - szeptał dalej, pozwalając aby jego palce niczym strumienie wody zwilżały cały czas źdźbła włosów Ziemi tworząc nieprzerwaną ciągłość połączenia między nimi. - A serce z umysłem zakład chce, które pierwsze na kawałki się rozsypie - cichy szept niczym spokojny szum wody wydobywał się z jego ust.
Czy jednak dualizm wody nie sprawiał, że pasowała do Thomasa jak gwiazdy do nocnego nieba? Gniew tego żywiołu jest nie do okiełznania.
Jednak to co stało się w następnej chwili - na to nie był przygotowany, kiedy Millie skupiał się w sobie poczuł osamotnienie, przecież woda bez Ziemi nie może stworzyć niczego, potrzebuje jej. Tytanicznym wręcz wysiłkiem zmusił się, żeby się poruszyć, jego ciało zdawało się być ciężkie, niezdolne do ruchu, jakby faktycznie nie mógł zmieniać samodzielnie swego kształtu, woda przecież z reguły nie porusza się sama z siebie. Przesunął się obejmując ją w swoim uścisku przytulając niczym morze półwysep.
- Nie bój się Ziemio, żaden ogień nie tknie twych połaci. Ujarzmię go niczym niesforne kocię, sprawię, że będzie niegroźną iskierką, wszak to przede mną on klęka - szeptał do niej kiedy jego "wody" obmywały ją nie pozwalając poczuć pustki, żeby mogła odczuć obecność obok siebie. - I choćby jego gorąc miał sprawić że zniknę to nie pozwolę, aby języki Ognia wypaliły życie na tobie, Ziemio jak spokojne wody przypływu obmywają plaże piasku, tak jego głos płynął do niej. I może Millie nie zdawała sobie z tego sprawy, to Thomas faktycznie miał na myśli to co mówił, herbata z grzybów tutaj nie miała nic na nic wpływu, mówił prosto z serca.