05.10.2024, 14:52 ✶
— Może powinnam podchodzić do ludzi z większą rezerwą – przyznała, ale naprawdę ciepło przyjęła jego słowa. Na opowiastkę zaczęła się rozluźniać, a na jej twarzy wpełzał leniwy uśmiech. Znała takiego jednego, który także marzył o wydaniu książki historycznej, bo… no bo lubił historię. Ale to BARDZO. I również uwielbiał łacinę. Stłumiła westchnienie, czując drobne ukłucie w sercu, które pojawiło się znikąd. Przez moment przeniosła się myślami do tamtego okresu sprzed kilku lat, do wspomnień, które dawno starała się w sobie zakopać.
— Po jakiemu nawijaliście? Wiesz, to… zabawne, że wspomniałeś o tym koledze z Włoch — zaczęła. — Sama byłam kiedyś z kimś takim. Historyk, pełen pasji, marzył o wydaniu książki. Wtedy myślałam, że może to być coś poważnego, a on… no cóż, jego pasja naprawdę była dla niego całym światem. Może to ten sam człowiek? — dodała, śmiejąc się pod nosem. — Albo po prostu to jakiś włoski styl. Mój wygłaszał nawet komplementy w płomiennych przemowach po łacinie.
A potem w jej biurze stawił się drugi gość. Mustang Weasley. Znowu. Rudy i wysoki, miał w sobie coś z młodego psa, który za bardzo cieszy się swoim własnym głosem. Mona nie zwracała na niego zbytnio zbyt dużej uwagi, nie był jej problemem, a jego arogancja była bardziej męcząca niż szkodliwa. Wiedziała, że lubił plotkować i komentować wszystko wokół.
Eleganciku? Spojrzała na mężczyznę, który kontynuował swoją pracę nad segregatorami, podczas gdy Weasley wciąż stał w progu i wyczekiwał odpowiedzi. Ale w tej sytuacji była niemal wdzięczna za to, jak ten drugi bardzo ignorował otaczającą go rzeczywistość. I za to, że nie miał pojęcia z kim właśnie rozmawiał.
Bo Anthony nie powinien formalnie zajmować się jej dokumentami! Już nawet nie chodziło o obowiązujące przepisy dotyczące hierarchii i podziału obowiązków między departamentami, bo wprawdzie współpraca między różnymi działami była możliwa, ale jeśli taka papla jak rudy Weasley miałaby zobaczyć jak Anthony pracuje przy jej biurku… Cała ministerialna machina plotek ruszyłaby pełną parą. W najgorszym przypadku na następny dzień cała administracja wiedziałaby, że Shafiq „miesza się” w sprawach innego działu. A to mogłoby narobić im nie lada kłopotów.
— Och, Waesley, no tak, pasty… Przepraszam, trochę się to przeciągnęło, bo mam tu nowego stażystę — wyjaśniła. Tak nikt nie powinien podnieść alarmu, prawda? — Wiesz, uczymy się razem, jak wszystko działa w naszym departamencie zanim oficjalnie dostanie przydział. A jest, cóż… bardzo zaangażowany. Może nie wygląda na nowicjusza, ale jest pełen zapału w kwestii… um, smoków.
— Stażysta? Taa… Jasne. A ja jestem nowy asystent ministra, co? — jego ton był wyzywający, ale zauważyła, że był rownież dość zaskoczony informacją o nowym stażyście. — No, ale skoro masz kogoś do pomocy, to klasyfikacja past do zębów powinna być skończona jeszcze szybciej, nie?
— Klasyfikacja past do zębów, prawda? Fascynujące zagadnienie. Czuję, że mogę cię tu wiele nauczyć… Przypomnij mi swoje imię? — ciągnęła, a potem jeszcze raz spojrzała na starszego mężczyznę siedzącego obok. Uśmiechnęła się szeroko do niego, może trochę zbyt słodko. Czyż nie dołączy do swojej smoczej ulubienicy w małym teatrzyku?
— No, no, pięknisiu, to lepiej weź się z Moną do roboty. Jak nie karnie, to skąd cię właściwie wytrzasnęli?
Mona o mało się nie przewróciła o stos akt leżących na ziemi.
— Po jakiemu nawijaliście? Wiesz, to… zabawne, że wspomniałeś o tym koledze z Włoch — zaczęła. — Sama byłam kiedyś z kimś takim. Historyk, pełen pasji, marzył o wydaniu książki. Wtedy myślałam, że może to być coś poważnego, a on… no cóż, jego pasja naprawdę była dla niego całym światem. Może to ten sam człowiek? — dodała, śmiejąc się pod nosem. — Albo po prostu to jakiś włoski styl. Mój wygłaszał nawet komplementy w płomiennych przemowach po łacinie.
A potem w jej biurze stawił się drugi gość. Mustang Weasley. Znowu. Rudy i wysoki, miał w sobie coś z młodego psa, który za bardzo cieszy się swoim własnym głosem. Mona nie zwracała na niego zbytnio zbyt dużej uwagi, nie był jej problemem, a jego arogancja była bardziej męcząca niż szkodliwa. Wiedziała, że lubił plotkować i komentować wszystko wokół.
Eleganciku? Spojrzała na mężczyznę, który kontynuował swoją pracę nad segregatorami, podczas gdy Weasley wciąż stał w progu i wyczekiwał odpowiedzi. Ale w tej sytuacji była niemal wdzięczna za to, jak ten drugi bardzo ignorował otaczającą go rzeczywistość. I za to, że nie miał pojęcia z kim właśnie rozmawiał.
Bo Anthony nie powinien formalnie zajmować się jej dokumentami! Już nawet nie chodziło o obowiązujące przepisy dotyczące hierarchii i podziału obowiązków między departamentami, bo wprawdzie współpraca między różnymi działami była możliwa, ale jeśli taka papla jak rudy Weasley miałaby zobaczyć jak Anthony pracuje przy jej biurku… Cała ministerialna machina plotek ruszyłaby pełną parą. W najgorszym przypadku na następny dzień cała administracja wiedziałaby, że Shafiq „miesza się” w sprawach innego działu. A to mogłoby narobić im nie lada kłopotów.
— Och, Waesley, no tak, pasty… Przepraszam, trochę się to przeciągnęło, bo mam tu nowego stażystę — wyjaśniła. Tak nikt nie powinien podnieść alarmu, prawda? — Wiesz, uczymy się razem, jak wszystko działa w naszym departamencie zanim oficjalnie dostanie przydział. A jest, cóż… bardzo zaangażowany. Może nie wygląda na nowicjusza, ale jest pełen zapału w kwestii… um, smoków.
— Stażysta? Taa… Jasne. A ja jestem nowy asystent ministra, co? — jego ton był wyzywający, ale zauważyła, że był rownież dość zaskoczony informacją o nowym stażyście. — No, ale skoro masz kogoś do pomocy, to klasyfikacja past do zębów powinna być skończona jeszcze szybciej, nie?
— Klasyfikacja past do zębów, prawda? Fascynujące zagadnienie. Czuję, że mogę cię tu wiele nauczyć… Przypomnij mi swoje imię? — ciągnęła, a potem jeszcze raz spojrzała na starszego mężczyznę siedzącego obok. Uśmiechnęła się szeroko do niego, może trochę zbyt słodko. Czyż nie dołączy do swojej smoczej ulubienicy w małym teatrzyku?
— No, no, pięknisiu, to lepiej weź się z Moną do roboty. Jak nie karnie, to skąd cię właściwie wytrzasnęli?
Mona o mało się nie przewróciła o stos akt leżących na ziemi.