07.10.2024, 08:14 ✶
Zaiste, zajęty najpierw skrzynią, a potem poturbowany, Cathal nie miał większych szans na podziwianie, jak kobiecie poszła emanacja piękna. Zwłaszcza, że gdy się już nad nim pochyliła, przez moment była trochę niewyraźna - nic tylko łyknąć eliksir goździkowy albo pieprzowy, pielęgniarka zawsze zalecała je uczniom Hogwartu, co tak trochę niewyraźnie wyglądali - ale obraz zaraz zaczął odzyskiwać ostrość.
Wyjątkowo nie kłócił się z poleceniem i zamarł, pozwalając jej dokończyć oględziny. Cathal bywał okropnie uparty, ale wiedział, że jeśli doznał jakichś obrażeń, lepiej się nimi zająć. Byli pod ziemią, w obcym miejscu, nie mieli wsparcia, a on bardzo chciał otworzyć ten sarkofag i wywlec z niego głowę Wintera. Jak pogorszy swój stan, to mogło skończyć się nieciekawie.
Powstrzymał nawet kolejną, głupią odzywkę i choć miał przez moment ochotę, na kolejne pytanie nie odpowiedział "dwanaście".
- Kciuk się liczy? - mruknął, zgodnie z poleceniem starając się za bardzo nie ruszać. - Nie widzę podwójnie. Przez chwilę obraz się zamazał, ale już wszystko wróciło do normy.
W głowie mu jeszcze może odrobinę dzwoniło, ale dźwięk już powoli cichł.
Zmrużył lekko oczy, na jej deklarację odnośnie nieotwierania, ale nie zaczął kłótni... tylko dlatego, że wspomniała, że nie będzie tego robił n a r a z i e. Bo jeśli szło o niego, już sobie do tej zranionej głowy wbił: nie ruszą drugiej skrzyni, rusza sam sarkofag, i żadna siła na niebie i ziemi go przed tym nie powstrzyma.
– Posiadówka w grobowcu? Z tobą zawsze. Ale potem zajrzę do tej cholernej, kamiennej trumny – zadeklarował z uporem. Mógł posiedzieć chwilę, a potem wstanie i zajmie się robotą, i to nie podlegało żadnym negocjacjom. – Myślę, że nawet jeżeli jego krewni dotarli do badań Wintera, nie wyciągnęli ich stąd. Pieczęcie na pierwszej krypcie, tej bez szczątek, były naruszone. Tutaj nie i nie ma niczego, co wskazywałoby, że ktoś tu już oberwał… Ktoś próbował znaleźć to miejsce, ale nie dotarł tak daleko.
To mogło oznaczać albo, że Winter nie zdołał zabrać do grobu wszystkiego, i jego rodzina bazowała na jakichś pozostawionych zapiskach, albo że ci, którzy dostali się do obozu, nie byli z nim powiązani – i czegokolwiek dowiedzieli się o filarach i wiosce, źródłem był ktoś z wewnątrz. Cathal nawet gdy bolała go głowa, od razu zaczął to analizować. W niczym nie zmieniało to jednak jego zamiarów. Jeśli Winter trzymał w tym grobie jakieś wyniki badań, co miał ze sobą zabrać na drugą stronę na wzór faraonów, Shafiq chciał to wiedzieć. A jeżeli ich tu nie trzymał, chciał z czystej mściwości zepsuć mu to śliczniutkie miejsce ostatniego spoczynku. Że niegodne archeologa? Cóż, to miejsce nie podpadało pod dziedzictwo kulturowe i historyczne, nie miało nawet stu lat…
Zamyślił się na tyle, że dopiero po sekundzie zauważył ten eliksir i ostrożnie upił łyk.
Wyjątkowo nie kłócił się z poleceniem i zamarł, pozwalając jej dokończyć oględziny. Cathal bywał okropnie uparty, ale wiedział, że jeśli doznał jakichś obrażeń, lepiej się nimi zająć. Byli pod ziemią, w obcym miejscu, nie mieli wsparcia, a on bardzo chciał otworzyć ten sarkofag i wywlec z niego głowę Wintera. Jak pogorszy swój stan, to mogło skończyć się nieciekawie.
Powstrzymał nawet kolejną, głupią odzywkę i choć miał przez moment ochotę, na kolejne pytanie nie odpowiedział "dwanaście".
- Kciuk się liczy? - mruknął, zgodnie z poleceniem starając się za bardzo nie ruszać. - Nie widzę podwójnie. Przez chwilę obraz się zamazał, ale już wszystko wróciło do normy.
W głowie mu jeszcze może odrobinę dzwoniło, ale dźwięk już powoli cichł.
Zmrużył lekko oczy, na jej deklarację odnośnie nieotwierania, ale nie zaczął kłótni... tylko dlatego, że wspomniała, że nie będzie tego robił n a r a z i e. Bo jeśli szło o niego, już sobie do tej zranionej głowy wbił: nie ruszą drugiej skrzyni, rusza sam sarkofag, i żadna siła na niebie i ziemi go przed tym nie powstrzyma.
– Posiadówka w grobowcu? Z tobą zawsze. Ale potem zajrzę do tej cholernej, kamiennej trumny – zadeklarował z uporem. Mógł posiedzieć chwilę, a potem wstanie i zajmie się robotą, i to nie podlegało żadnym negocjacjom. – Myślę, że nawet jeżeli jego krewni dotarli do badań Wintera, nie wyciągnęli ich stąd. Pieczęcie na pierwszej krypcie, tej bez szczątek, były naruszone. Tutaj nie i nie ma niczego, co wskazywałoby, że ktoś tu już oberwał… Ktoś próbował znaleźć to miejsce, ale nie dotarł tak daleko.
To mogło oznaczać albo, że Winter nie zdołał zabrać do grobu wszystkiego, i jego rodzina bazowała na jakichś pozostawionych zapiskach, albo że ci, którzy dostali się do obozu, nie byli z nim powiązani – i czegokolwiek dowiedzieli się o filarach i wiosce, źródłem był ktoś z wewnątrz. Cathal nawet gdy bolała go głowa, od razu zaczął to analizować. W niczym nie zmieniało to jednak jego zamiarów. Jeśli Winter trzymał w tym grobie jakieś wyniki badań, co miał ze sobą zabrać na drugą stronę na wzór faraonów, Shafiq chciał to wiedzieć. A jeżeli ich tu nie trzymał, chciał z czystej mściwości zepsuć mu to śliczniutkie miejsce ostatniego spoczynku. Że niegodne archeologa? Cóż, to miejsce nie podpadało pod dziedzictwo kulturowe i historyczne, nie miało nawet stu lat…
Zamyślił się na tyle, że dopiero po sekundzie zauważył ten eliksir i ostrożnie upił łyk.