08.10.2024, 10:33 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 08.10.2024, 10:35 przez Anthony Shafiq.)
– My też nie rozumiemy skoku technologicznego. Prąd, kanalizacja, telewizor.. to nas przerasta, a co dopiero rozszczepienie atomu i loty na księżyc. – Magowie mieli różne podejście do mugoli, zakazy i obwarowania nie przeszkadzały Anthony'emu z zaciekawieniem przyglądać się mrówkom żyjącym obok nich. – Nie mają magii, więc znajdują inne rozwiązania. My mamy magię, więc przestajemy szukać, a społeczność tkwi w stagnacji. – Dzielił się dość swobodnie swoją opinią, głównie przez wzgląd na to że był to kociak wśród sfory, niewidzialne akta otwierały się już w jego głowie, przedstawiając status krwi, status majątkowy, potencjalną sieć znajomych. Mógłby tak godzinami, ze szczególnym pochyleniem się nad systemem szkolnictwa, w którym było stanowczo za mało literatury i arytmetyki, a za dużo patrzenia w fusy i układów pokarmowych centaurów.
Któż zatem był zacofany? Anthony nie miał wątpliwości, ale w sumie kształt magicznej społeczności mu nie przeszkadzała. Była prosta do manipulacji, prosta do sterowania z piątego rzędu, a on... on czuł się jak pączek w maśle, mając tak wiele możliwości zabawy w zmyślnego szachistę.
– Nie jest łatwo, ale niezmiennie polecam. Zgłębianie języka to nie tylko forma komunikacji, ale rozwój umysłu. Mówiąc innym językiem nie tylko używa się innych słów, ale też innego rodzaju myślenia. Sądzę, że w przypadku klątw ma to podobne znaczenie, w końcu to język splata zaklęcie, a żeby je odwrócić trzeba znać sposób myślenia zaklinacza. PRzed laty spotkałem szamana wietnamskiego i och... oni posługują się pojedynczymi sylabami, a intonacja ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia przekazu. Miałem wrażenie, że ich zaklęcia powinny być spisywane nie tekstem i runami, a nutami... Szczęśliwie Francuzi załatwili ich edukacje za nas. Zaskakujące, że ten prymitywny lud szybciej przyswoił francuski, niż ich Francuzi opanowali wietnamski. – Opowiadał z zaciekawieniem przyglądając się ścianom. Jego mysli biegły dwutorowo, jedną nogą znajdował się tu, w Egipskim grobowcu otwartym przed momentem, do którego tak niewielu wcześniej miało okazję wejść. Z drugiej strony roztaczała się przed nim orchowa Dolina, wiatr szarpiący połę szaty, i słowa na trwałe wypalone w umyśle przed laty.
Przychodzisz tu tylko mącić Shafiq i deprawować mi syna. Nikt Cię tu nie chce, nikt Cię tu nie potrzebuje.
Powiedziano mu wtedy.
Dobrze więc.
Na twarzy dyplomaty rozlał się leniwy uśmiech. Jego złocisty, wcale nie rozdwojony język, niemal wyślizgnął się przez wargi chłonąc zapach niewinności marzącej o rozwoju i przygodzie.
– A wiesz Thomasie, moja przyjaciółka Aretha organizuje w przyszłym roku wyprawę do Libanu. Wspominała mi, że niedługo zacznie się rozglądać za kimś do pomocy. Jeśli byś chciał, mógłbym jej szepnąć słówko. W końcu jak mówiłeś, nauka idzie sprawniej niż w szkolnych murach, jeśli warunki są odpowiednie...
Któż zatem był zacofany? Anthony nie miał wątpliwości, ale w sumie kształt magicznej społeczności mu nie przeszkadzała. Była prosta do manipulacji, prosta do sterowania z piątego rzędu, a on... on czuł się jak pączek w maśle, mając tak wiele możliwości zabawy w zmyślnego szachistę.
– Nie jest łatwo, ale niezmiennie polecam. Zgłębianie języka to nie tylko forma komunikacji, ale rozwój umysłu. Mówiąc innym językiem nie tylko używa się innych słów, ale też innego rodzaju myślenia. Sądzę, że w przypadku klątw ma to podobne znaczenie, w końcu to język splata zaklęcie, a żeby je odwrócić trzeba znać sposób myślenia zaklinacza. PRzed laty spotkałem szamana wietnamskiego i och... oni posługują się pojedynczymi sylabami, a intonacja ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia przekazu. Miałem wrażenie, że ich zaklęcia powinny być spisywane nie tekstem i runami, a nutami... Szczęśliwie Francuzi załatwili ich edukacje za nas. Zaskakujące, że ten prymitywny lud szybciej przyswoił francuski, niż ich Francuzi opanowali wietnamski. – Opowiadał z zaciekawieniem przyglądając się ścianom. Jego mysli biegły dwutorowo, jedną nogą znajdował się tu, w Egipskim grobowcu otwartym przed momentem, do którego tak niewielu wcześniej miało okazję wejść. Z drugiej strony roztaczała się przed nim orchowa Dolina, wiatr szarpiący połę szaty, i słowa na trwałe wypalone w umyśle przed laty.
Przychodzisz tu tylko mącić Shafiq i deprawować mi syna. Nikt Cię tu nie chce, nikt Cię tu nie potrzebuje.
Powiedziano mu wtedy.
Dobrze więc.
Na twarzy dyplomaty rozlał się leniwy uśmiech. Jego złocisty, wcale nie rozdwojony język, niemal wyślizgnął się przez wargi chłonąc zapach niewinności marzącej o rozwoju i przygodzie.
– A wiesz Thomasie, moja przyjaciółka Aretha organizuje w przyszłym roku wyprawę do Libanu. Wspominała mi, że niedługo zacznie się rozglądać za kimś do pomocy. Jeśli byś chciał, mógłbym jej szepnąć słówko. W końcu jak mówiłeś, nauka idzie sprawniej niż w szkolnych murach, jeśli warunki są odpowiednie...
Koniec sesji