08.10.2024, 12:29 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.09.2025, 21:05 przez Anthony Shafiq.)
– Och, mój drogi, doskonale znam ten ból. Pierwszy miesiąc po moim powrocie przemykałem jak cień wzdłuż korytarzy, a sprawy umowy handlowej, którą teraz opracowujemy była nagląca. Przeniosłem wtedy część rozmów właśnie tu, w bezpiecznej przestrzeni mojego gabinetu, do którego żaden zbłąkany specjalista nie mógłby wejść z toną dokumentów do podpisania, którymi spokojnie mógłby się zająć mój zastępca, czy Velaris. – westchnął w duchu współodczuwania trudów bycia bogatym i uprzywilejowanym. Cierpienie duchowe i ciężar emocjonalny odpowiedzialności był zupełnie obcy dla maluczkich, takich, którzy biedowali i odnajdowali trudność w wypełnieniu żołądków swoich i swojej rodziny. Tymczasem oni, siedzieli rozpasani w miękkich fotelach, otoczeni bogactwem i melancholią ludzi u steru, których problemy wykraczały daleko poza kwestie utrzymania i opłacenia rachunków.
Oni odpowiadali za budżet państwa, a nie pojedynczego domu.
– Wiesz Elliocie, że Cię znam. Nie musisz przede mną trzymać gardy, jeśli nie masz na to sił i ochoty – uśmiech Anthony'ego był ciepły, niemal serdeczny, ale też odmienny od tego, który prezentował na salonach i w Ministerstwie. Ton głosu sugerował, że mówi szczerze, że zaprasza młodego Malfoya do uczestnictwa w innej relacji, niż ta która im przyświecała przez lata. Prawda? Czy odpowiednio rozegrana pułapka? To pozostawało pod ocenę Kanclerza. Nigdy jednak Shafiq nie był wcześniej jego przeciwnikiem politycznym, grali do tych samych obręczy. Obiektywnie nie było powodów, by nagle uznać, że zmienił front.
– Bynajmniej nie rujnujesz atmosfery swoim pytaniem. Okazja nie jest szczególna, widzę że współdzielimy niechęć do przestrzeni biurowych. Co trzeba zrobić teraz, czy później, to podpisać budżet na wrześniową delegację do Kambodży. Niestety, jak już wspominałem Alexandrowi, arcymag życzy sobie mojej osoby, co nie podoba się niektórym ludziom w Departamencie. Ponadto przy okazji tej wyprawy i całej logistyki przedsięwzięcia, chcę zabrać kilka dusz więcej, z moich rozmów z azjatycką dyplomatką, mogą się oni przydać i pomóc im rozwiązać pewien problem, który mógłby ugrać dla nas jeszcze dodatkowe 5%. – Tylko pięć, czy aż pięć? Gdy w grę wchodziły miliony, każda kropla nabierała na znaczeniu. O Kambodżańskiej Księżniczce Elliot być może przeczytał w czerwcu w gazecie. O tym, że Shafiq ukrywa ją w swojej piwnicy jak wojenną brankę, o tym, że nie brała ona udziału w żadnym oficjalnym spotkaniu. Na lipcowej konferencji pojawiła się kwestia szczepień i dopełnienia formalności medycznych, ale teraz? W sierpniu? Nadal nic. Kobieta była ukrywana przed opinią publiczną z zaskakującą pieczołowitością.
Rozmowa toczyła się płynnie swoim niespiesznym tempem, na które Shafiq bynajmniej nie narzekał. Warto było poświęcić ten czas, wypolerować srebrzystą nić relacji, dać wyraz swojemu przywiązaniu nie tylko na polu zawodowym. Nigdy nie wiadomo kiedy mogło się to przydać. Żaden z nich nie przypuszczał, że za niecały miesiąc każdy sojusznik zwłaszcza pośród czystokrwistej braci był na wagę złota...
Oni odpowiadali za budżet państwa, a nie pojedynczego domu.
– Wiesz Elliocie, że Cię znam. Nie musisz przede mną trzymać gardy, jeśli nie masz na to sił i ochoty – uśmiech Anthony'ego był ciepły, niemal serdeczny, ale też odmienny od tego, który prezentował na salonach i w Ministerstwie. Ton głosu sugerował, że mówi szczerze, że zaprasza młodego Malfoya do uczestnictwa w innej relacji, niż ta która im przyświecała przez lata. Prawda? Czy odpowiednio rozegrana pułapka? To pozostawało pod ocenę Kanclerza. Nigdy jednak Shafiq nie był wcześniej jego przeciwnikiem politycznym, grali do tych samych obręczy. Obiektywnie nie było powodów, by nagle uznać, że zmienił front.
– Bynajmniej nie rujnujesz atmosfery swoim pytaniem. Okazja nie jest szczególna, widzę że współdzielimy niechęć do przestrzeni biurowych. Co trzeba zrobić teraz, czy później, to podpisać budżet na wrześniową delegację do Kambodży. Niestety, jak już wspominałem Alexandrowi, arcymag życzy sobie mojej osoby, co nie podoba się niektórym ludziom w Departamencie. Ponadto przy okazji tej wyprawy i całej logistyki przedsięwzięcia, chcę zabrać kilka dusz więcej, z moich rozmów z azjatycką dyplomatką, mogą się oni przydać i pomóc im rozwiązać pewien problem, który mógłby ugrać dla nas jeszcze dodatkowe 5%. – Tylko pięć, czy aż pięć? Gdy w grę wchodziły miliony, każda kropla nabierała na znaczeniu. O Kambodżańskiej Księżniczce Elliot być może przeczytał w czerwcu w gazecie. O tym, że Shafiq ukrywa ją w swojej piwnicy jak wojenną brankę, o tym, że nie brała ona udziału w żadnym oficjalnym spotkaniu. Na lipcowej konferencji pojawiła się kwestia szczepień i dopełnienia formalności medycznych, ale teraz? W sierpniu? Nadal nic. Kobieta była ukrywana przed opinią publiczną z zaskakującą pieczołowitością.
Rozmowa toczyła się płynnie swoim niespiesznym tempem, na które Shafiq bynajmniej nie narzekał. Warto było poświęcić ten czas, wypolerować srebrzystą nić relacji, dać wyraz swojemu przywiązaniu nie tylko na polu zawodowym. Nigdy nie wiadomo kiedy mogło się to przydać. Żaden z nich nie przypuszczał, że za niecały miesiąc każdy sojusznik zwłaszcza pośród czystokrwistej braci był na wagę złota...
Koniec sesji