09.10.2024, 08:27 ✶
Nawet jeżeli chciałby odpowiedzieć Nicholasowi, to by nie mógł. Nie mógłby, bo na początku było za krótko, by odczuć jakąkolwiek zmianę. Płyn miał dziwny smak, a konkretniej: nie miał żadnego smaku. Pił dużo wody, potrafił odróżnić smak wody w Szkocji od smaku wody z Anglii. Woda miała posmak, chociaż sama w sobie smaku żadnego nie posiadała. W zależności od ujścia, z którego ją pobierano, a także rur i innych rzeczy, mogła przenikać posmakami innych przedmiotów, nawet cynowego kubka. Płyn który wypił nie miał jednak żadnego smaku, co przyjął z pewnym zaskoczeniem. Nie podejrzewał, że się tak dało - dodatkowo uczucie, które towarzyszyło wypiciu tego czegoś, tej "próby", było naprawdę dziwne i nieprzyjemnie swędziało w jego zmysły. Od wody różniło się jednak gęstością. Nie lubił gęstych napojów, a szczególnie tych, które oblepiały przełyk w ten charakterystyczny sposób. Na szczęście pod maską mógł wykrzywiać twarz ile wlezie, bo nikt się nie zorientuje.
Chciał odpowiedzieć Nicholasowi, ale poczuł że nie może mówić. Za dzieciaka, gdy zdarzało mu się próbować zbyt słodkich herbat, miał podobnie. Jego zmysły nie były przyzwyczajone do tego rodzaju słodyczy. Podobnie jak miał jadł więcej niż jedną kostkę czekolady naraz. Gardło wtedy się ściskało tak mocno, że nie był w stanie mówić, a całym ciałem wstrząsał dreszcz. To nic, to przejdzie - powinno. Za kilka sekund. Jednak zamiast ulgi poczuł, że dziwne ciepło zaczęło pęcznieć w nim od środka. Nie spodobało mu się to uczucie, niemalże od razu go zaalarmowało. Odwrócił się w stronę Nicholasa i Cassandry, ale nie zdążył nic więcej zrobić. Dziwne, palące uczucie narastało z zadziwiającą prędkością, której nigdy by się nie spodziewał. Padł na ziemię, przyciskając dłoń do klatki piersiowej. Zawsze podejrzewał, że spala się od środka, jednak były to podejrzenia czysto metaforyczne. Nigdy nie podejrzewał, że faktycznie czeka go taki koniec. Cóż...
A potem ogarnęła go ciemność.
Słodka ciemność, która oblepiła jego umysł nie mniej mocno niż ta dziwna ciecz, która oblepiła jego gardło, gdy wypił eliksir. Zupełnie jakby spał wiecznym snem. Przez głowę przemknęło mu durne powiedzenie, które kiedyś usłyszał. Śpij słodko, aniołku, ale w tej sytuacji nie mógł spać. Nie mógł spać, bo coś wbijało mu się w plecy i chyba to coś sprawiło, że w końcu otworzył oczy i spróbował się podnieść. Krajobraz przypominał raczej pogorzelisko, koniec świata, niż podziemia mauzoleum. Cassandra ich przeniosła? A może po prostu ich zdradziła i postanowiła wykorzystać do jednego z eksperymentów, mimo umowy zawartej z Louvainem? Te natrętne myśli przebijały się na powierzchnię, ignorując zdrowy rozsądek. Coś chrupnęło, a gdy spojrzał w co wpadła jego dłoń, zbladł.
Zbladł tak gwałtownie i tak nagle, że zakręciło mu się w głowie, gdy krew nagle z niej odpłynęła.
- Nie... - szybko zabrał rękę. To musiała być pomyłka. Rabastan żył - pewnie znowu miał katarek i siedział u rodziców w piwnicy, udając że nie może iść do pracy. Rozpaczał po śmierci swojej ukochanej, ale przecież w końcu się podniesie. Uda mu się pozbierać po tym ciosie, który go spotkał. Umysł Rodolphusa wypierał myśl, że to mógł być on. To musiał być ktoś podobny. Mimo wypierania tej myśli Lestrange szarpnął się tak, by zlecieć z truchła. Obojętnie czy był to trup jego brata, czy kogoś podobnego, nie chciał na nim leżeć. Poczuł, jak żółć podchodzi mu do gardła ale wciąż uparcie odmawiał uznania, że to on tu leży.
Rzut na percepcję - przyjrzenie się ciału oraz jego otoczeniu
Chciał odpowiedzieć Nicholasowi, ale poczuł że nie może mówić. Za dzieciaka, gdy zdarzało mu się próbować zbyt słodkich herbat, miał podobnie. Jego zmysły nie były przyzwyczajone do tego rodzaju słodyczy. Podobnie jak miał jadł więcej niż jedną kostkę czekolady naraz. Gardło wtedy się ściskało tak mocno, że nie był w stanie mówić, a całym ciałem wstrząsał dreszcz. To nic, to przejdzie - powinno. Za kilka sekund. Jednak zamiast ulgi poczuł, że dziwne ciepło zaczęło pęcznieć w nim od środka. Nie spodobało mu się to uczucie, niemalże od razu go zaalarmowało. Odwrócił się w stronę Nicholasa i Cassandry, ale nie zdążył nic więcej zrobić. Dziwne, palące uczucie narastało z zadziwiającą prędkością, której nigdy by się nie spodziewał. Padł na ziemię, przyciskając dłoń do klatki piersiowej. Zawsze podejrzewał, że spala się od środka, jednak były to podejrzenia czysto metaforyczne. Nigdy nie podejrzewał, że faktycznie czeka go taki koniec. Cóż...
A potem ogarnęła go ciemność.
Słodka ciemność, która oblepiła jego umysł nie mniej mocno niż ta dziwna ciecz, która oblepiła jego gardło, gdy wypił eliksir. Zupełnie jakby spał wiecznym snem. Przez głowę przemknęło mu durne powiedzenie, które kiedyś usłyszał. Śpij słodko, aniołku, ale w tej sytuacji nie mógł spać. Nie mógł spać, bo coś wbijało mu się w plecy i chyba to coś sprawiło, że w końcu otworzył oczy i spróbował się podnieść. Krajobraz przypominał raczej pogorzelisko, koniec świata, niż podziemia mauzoleum. Cassandra ich przeniosła? A może po prostu ich zdradziła i postanowiła wykorzystać do jednego z eksperymentów, mimo umowy zawartej z Louvainem? Te natrętne myśli przebijały się na powierzchnię, ignorując zdrowy rozsądek. Coś chrupnęło, a gdy spojrzał w co wpadła jego dłoń, zbladł.
Zbladł tak gwałtownie i tak nagle, że zakręciło mu się w głowie, gdy krew nagle z niej odpłynęła.
- Nie... - szybko zabrał rękę. To musiała być pomyłka. Rabastan żył - pewnie znowu miał katarek i siedział u rodziców w piwnicy, udając że nie może iść do pracy. Rozpaczał po śmierci swojej ukochanej, ale przecież w końcu się podniesie. Uda mu się pozbierać po tym ciosie, który go spotkał. Umysł Rodolphusa wypierał myśl, że to mógł być on. To musiał być ktoś podobny. Mimo wypierania tej myśli Lestrange szarpnął się tak, by zlecieć z truchła. Obojętnie czy był to trup jego brata, czy kogoś podobnego, nie chciał na nim leżeć. Poczuł, jak żółć podchodzi mu do gardła ale wciąż uparcie odmawiał uznania, że to on tu leży.
Rzut na percepcję - przyjrzenie się ciału oraz jego otoczeniu
Rzut O 1d100 - 72
Sukces!
Sukces!
Rzut O 1d100 - 16
Akcja nieudana
Akcja nieudana