10.10.2024, 20:34 ✶
Rodolphus dbał o to, by jego imię nie pojawiało się nazbyt często wśród magicznej socjety. Szło mu to całkiem nieźle, zważywszy na to, że stronił od przyjęć czy sabatów, a cały swój wolny czas poświęcał w głównej mierze pracy. I pracy po pracy, o czym naturalnie nikt z otoczenia nie miał pojęcia. Jedna z dwóch osób, która wiedziała co robi nocami, gryzła teraz piach i sam nie wiedział, czy zdążył się z tym pogodzić, czy jeszcze potrzebował czasu. I jak to w ogóle na niego wpłynęło - i czy w jakikolwiek sposób. Co prawda zdarzyło się kilka potknięć, chociażby ze względu na Agathę, która mimo upływu lat wciąż pielęgnowała w sobie nienawiść, lecz wszystko to zostało skutecznie przyćmione wydarzeniami z Beltane i jego kuzynką, Victorią. Victoria była prawdziwą gwiazdą, która błyszczała na tle ciemnego nieba. On przy niej gasł, stawał się niewidoczny. To było mężczyźnie bardziej niż na rękę.
- Przykro mi to słyszeć - odpowiedział, kłamiąc gładko. Nie obchodziła go Vespera, chociaż mieli niedługo stać się rodziną, prawda? Być może właśnie z tego powodu starał się jeszcze bardziej tłumić w sobie emocje, które mogłyby sprawić, że z Blackami będzie mu jeszcze bardziej po drodze. Nie omieszkał otaksować Perseusa wzrokiem, wcale się z tym nie kryjąc. Uniósł lekko brew w pytającym geście. Wygniecione ubranie, w połowie wyprasowane, ale wyglądające jakby naprędce zostało wrzucone na grzbiet. Nieobecny wzrok i drżący głos, który mówił więcej niż wszystkie słowa świata. - Mam nadzieję, że z twoją żoną wszystko już w porządku?
To było pytanie, które zadał machinalnie. Znał już przecież odpowiedź. Gdyby wszystko było w porządku, to Black siedziałby teraz z Vesperą i się o nią troszczył tak, jak powinien każdy świeżo upieczony mąż. Nawet jeżeli tego nie chciał, to przecież tego wymagała opinia publiczna: bycia z małżonką, a nie szlajania się po wątpliwej jakości pubach w pogniecionym ubraniu. I to bez żony u boku.
- Bywało lepiej - zdawkowe pytanie, zdawkowa odpowiedź. Sztywna konwersacja, wciśnięta pomiędzy dwójkę osób, z których każda chciała coś powiedzieć, ale nie wypadało. Lestrange odmówił jakiegokolwiek napoju, nawet tego bez alkoholu. Nie miał dzisiaj ochoty kaleczyć swojego umysłu i zmysłów trucizną. Gdyby to zrobił, tafla morza niewypowiedzianych emocji mogłaby się wzburzyć, by w efekcie osiągnąć rozmiary prawdziwego, niebezpiecznego dla otoczenia i ich właściciela sztormu. - Zakładam jednak, że lepiej niż ty.
Dodał ciszej, przejeżdżając wzrokiem po pomiętym ubraniu. Nic w jego spojrzeniu jednak nie sugerowało, by mu współczuł czy też uważał jego stan za żałosny. Jego twarz pozostawała bez wyrazu jakiejkolwiek opinii. Wyglądał raczej na zainteresowanego powodem, przez który Black wylądował właśnie tu, w takim stanie.
- Mniemam, że dosięgły cię konsekwencje wesela? - choć ton miał spokojny, w oku pojawił się błysk, łatwy do pomylenia z grą świateł od blasku świec. O jakich konsekwencjach mówił? Mogły być różne, przecież nikt nie wiedział, że rodzina Perseusa odcięła go od skarbca. Patrząc jednak na to, że Rodolphus razem z kuzynką zostali oblani rosołem, który sprawił że wyrosły na ich skórze pióra, a także był świadkiem magii dziwnych drinków - można było niemal z pewnością założyć, że mówił właśnie o tym. Najwyraźniej jego duma wciąż nie przebolała faktu posiadania piór przez kilka chwil. I walenia rosołem przez całą noc mimo wielokrotnego szorowania ciała.
- Przykro mi to słyszeć - odpowiedział, kłamiąc gładko. Nie obchodziła go Vespera, chociaż mieli niedługo stać się rodziną, prawda? Być może właśnie z tego powodu starał się jeszcze bardziej tłumić w sobie emocje, które mogłyby sprawić, że z Blackami będzie mu jeszcze bardziej po drodze. Nie omieszkał otaksować Perseusa wzrokiem, wcale się z tym nie kryjąc. Uniósł lekko brew w pytającym geście. Wygniecione ubranie, w połowie wyprasowane, ale wyglądające jakby naprędce zostało wrzucone na grzbiet. Nieobecny wzrok i drżący głos, który mówił więcej niż wszystkie słowa świata. - Mam nadzieję, że z twoją żoną wszystko już w porządku?
To było pytanie, które zadał machinalnie. Znał już przecież odpowiedź. Gdyby wszystko było w porządku, to Black siedziałby teraz z Vesperą i się o nią troszczył tak, jak powinien każdy świeżo upieczony mąż. Nawet jeżeli tego nie chciał, to przecież tego wymagała opinia publiczna: bycia z małżonką, a nie szlajania się po wątpliwej jakości pubach w pogniecionym ubraniu. I to bez żony u boku.
- Bywało lepiej - zdawkowe pytanie, zdawkowa odpowiedź. Sztywna konwersacja, wciśnięta pomiędzy dwójkę osób, z których każda chciała coś powiedzieć, ale nie wypadało. Lestrange odmówił jakiegokolwiek napoju, nawet tego bez alkoholu. Nie miał dzisiaj ochoty kaleczyć swojego umysłu i zmysłów trucizną. Gdyby to zrobił, tafla morza niewypowiedzianych emocji mogłaby się wzburzyć, by w efekcie osiągnąć rozmiary prawdziwego, niebezpiecznego dla otoczenia i ich właściciela sztormu. - Zakładam jednak, że lepiej niż ty.
Dodał ciszej, przejeżdżając wzrokiem po pomiętym ubraniu. Nic w jego spojrzeniu jednak nie sugerowało, by mu współczuł czy też uważał jego stan za żałosny. Jego twarz pozostawała bez wyrazu jakiejkolwiek opinii. Wyglądał raczej na zainteresowanego powodem, przez który Black wylądował właśnie tu, w takim stanie.
- Mniemam, że dosięgły cię konsekwencje wesela? - choć ton miał spokojny, w oku pojawił się błysk, łatwy do pomylenia z grą świateł od blasku świec. O jakich konsekwencjach mówił? Mogły być różne, przecież nikt nie wiedział, że rodzina Perseusa odcięła go od skarbca. Patrząc jednak na to, że Rodolphus razem z kuzynką zostali oblani rosołem, który sprawił że wyrosły na ich skórze pióra, a także był świadkiem magii dziwnych drinków - można było niemal z pewnością założyć, że mówił właśnie o tym. Najwyraźniej jego duma wciąż nie przebolała faktu posiadania piór przez kilka chwil. I walenia rosołem przez całą noc mimo wielokrotnego szorowania ciała.