31.08 okolice Yr Yagwrn - Nie wmawiaj mi, że Cię nie mogę zjeść [Doppelganger]

Przyglądając się korzeniom i reszcie roślinności, Greengrass jednym uchem słuchał rozmów prowadzonych za jego plecami, gotów włączyć się w nie w miarę potrzeby. Chwilowo żadnej nie widział, toteż przeznaczył większość uwagi na to, żeby zbadać florę dookoła wejścia do jaskini. Nic szczególnego. Nie dostrzegł nic, co mogłoby mu cokolwiek powiedzieć - czy to dobrze, czy nie? Tego nie mógł stwierdzić.
Za to ewidentnie niedobrze działo się z umysłami ludzi za nim, bo do uszu mężczyzny dotarły najbardziej bezmyślne słowa, jakie mogły paść z ust organizatorki wyprawy: ja pójdę pierwsza.
Powstrzymał ciężkie westchnienie. Odchrząknął i odezwał się powoli, bardzo neutralnym tonem.
- Może od razu wrzućmy ją do jaskini i idźmy na piwo - zwrócił się do Thomasa, choć nie odwrócił wzroku od badanych korzeni, nie ziejąc przy tym przesadnym chłodem - to wciąż dało się podczepić pod jego specyficzne poczucie humoru, które wyostrzyło mu się w ostatnim czasie.
Ambroise raczej przyjął strategię wypowiadania się z nieznacznym sarkazmem i politowaniem przemieszanym z nieposzanowaniem wobec tego, że Geraldine postanowiła tak błyskawicznie przystać na to, żeby być pierwszą osobą wchodzącą do jaskini. Tak właściwie to czego innego mógłby się spodziewać? We wszystkich rozmowach, które przeprowadzili jasno dała mu do zrozumienia, że wykształciła masochistyczno-samobójcze zapędy.
Zatem tak nierozsądne zachowanie, żeby dać grupie do zrozumienia, że nie chciała ich bardziej narażać niż to potrzebne nie powinny wywołać u niego nic poza wzniesieniem brwi, które rzeczywiście się uniosły.
W stosunku do pytania zadanego przez przyjaciela żywił całkowite zrozumienie. On również nie pchałby się pierwszy w coś takiego na miejscu Thomasa. Szczególnie, że to Figg był tu tym rozsądniejszym i bardziej zachowawczym elementem duetu. O ironio, bo był również przy tym poszukiwaczem przygód, który powinien być amatorem adrenaliny.
Najwidoczniej w tym wypadku postanowił zrezygnować i Greengrass wcale się temu nie dziwił. Mimo to pozostawała ta jedna istotna kwestia, którą wstępnie poruszył, teraz obracając się w kierunku reszty grupy i kręcąc głową.
- Nie. To byłoby bzdurne. Puścić najbardziej zaangażowaną osobę przodem, żeby Doppelganger miał ułatwioną sprawę i mógł cię od razu capnąć, Rina, nie próbuj mi przerywać - uprzedził profilaktycznie, unosząc dłoń na widok znajomego niezadowolenia i drgania warg. - Przejście może się zamknąć tuż za Geraldine, my zostaniemy tu, ona tam. Raczej niedopuszczalne - to było dostatecznie obrazowe, prawda?
To nie tak, że marzył o tym, żeby pomaszerować z różdżką w pierwszym rzędzie wprost na pożarcie, ale musieli mieć znacznie więcej baczenia na to, w jakiej konfiguracji to robią, skoro i tak zamierzali tam wejść.
- To, że nie możemy się rozdzielać to mamy chyba względnie jasne, ale ona - machnął głową w kierunku Yaxleyówny - nie może iść ani pierwsza, ani ostatnia. To chyba jasne, czemu? - Nie wątpił, że ma do czynienia z inteligentnymi, myślącymi ludźmi.
No, może poza Geraldine, która w tej chwili zachowywała się, jakby prosiła się o bycie pożartą w samotności. Obadali wejścio-wyjście. Jasne. Każdy zdążył zrobić coś w celu upewnienia się co do tego, co mogło ich tam czekać. Ponownie jasne - zwlekanie nie było żadną możliwością. Należało ruszyć, ale nie tylko ciałem. Również głową.
Korzystając z tego, że już wcześniej stał niemalże przy samej dziurze, zrobił dodatkowy krok, żeby w razie czego powstrzymać ręką Geraldine. Całe szczęście nie musiał tego robić. Z nieznacznym zdziwieniem przyjął widok magicznego lusterka, łącząc ze sobą nie tylko te wcześniejsze kropki dotyczące wypowiedź o wsparciu, które miało ich szukać w razie konieczności, lecz także tę dodatkową kropeczkę w postaci imienia osoby, do której odezwała się Yaxleyówna.
No cóż. Nie miał Florence za aż tak skłonną do brania udziału w akcjach terenowych, ale nie współpracowali nigdy wcześniej poza szpitalem, więc być może po prostu nie znał jej od tej strony. Dopuszczał to, wsłuchując się w rozmowę, ale nie angażując się w kwestie rozpoznawania symboli. To była działka Thomasa. On monitorował wzrokiem okolicę i wejście do jaskini, które miał tuż obok.
Od czasu do czasu patrzył również w stronę nieznanego mu członka wyprawy, obdarzając go neutralnym, choć badawczym spojrzeniem. Rola tego człowieka była dla niego w dalszym ciągu niezbyt jasna, jednakże nie wątpił, że znacząca. Inaczej by go tu nie było.
Co do kolejności wejścia do jaskini, Greengrass nie kwapił się na pierwszy rzut oka, żeby iść tam na pierwszy ogień, ale mową ciała sugerował, że raczej mógł to zrobić. Niechętnie, ale mógł dla podkreślenia wagi wcześniejszych słów. Skały nad jaskinią prędzej się zesrają niż puści ją na pierwszy ogień.