[1 kwietnia 1972] Mieszkanie Blacków | Perseus & Elliott

Perseus natomiast nigdy nie umiał utrzymać swoich emocji na wodzy – nie w towarzystwie Elliotta, któremu ufał przecież bezgranicznie (choć niekoniecznie spotykało się to ze wzajemnością z jego strony, czego nie miał mu za złe). W ich duecie to właśnie Malfoy był tym rozważnym, podczas gdy Black zdawał się nadrabiać uczuciowością za nich dwóch. Zdawał sobie sprawę, że dając upust swej złości, stawiał się na pozycji przegranego, lecz w gruncie rzeczy wcale nie zależało mu na zwycięstwie. Jedynym, czego Perseus pragnął w tamtym momencie, było zakończenie tej farsy.
— Nie zająłem? — prychnął — Zabrałem Eunice z Grimmauld Place, jak tylko pojawiły się pierwsze zgrzyty, chociaż to mieszkanie nie było nawet wykończone. Wymyślam setki wymówek, żeby ograniczyć jej spotkania z moją matką do niezbędnego minimum, a gdy już do nich dochodzi, to staję na rzęsach, aby tylko nie padło żadne niefortunne wyrażenie, które mogłoby…
Umilkł, czując, że zaschło mu w gardle. Upił łyk ginu – nie zdołał więcej, bowiem kolejne słowa Elliotta sprawiły, że omal się nie zakrztusił. Odstawił szklankę na stół, wsłuchując się w słowa przyjaciela z coraz większym zdumieniem wymalowanym na twarzy. Wiedział, że jego matka miała parcie na wnuka, ale żeby posunęła się do czegoś tak obrzydliwego? Jak Daphne w ogóle była w stanie tego dokonać? Przecież od przeprowadzki była u nich zaledwie dwa lub trzy razy i przez całą wizytę siedziała dokładnie na tym samym miejscu, które zajmował teraz jego gość. Nie była nawet na piętrze; gdyby tak się stało, z pewnością nie omieszkałaby suszyć Perseusowi głowy o to, dlaczego jako małżeństwo mają z Eunice osobne sypialnie. Jak zatem mogła…?
Skrzat. Ta wiedźma zmusiła skrzata, aby ją wyręczył. A on, głupi, cieszył się, że tymczasowo nie musi zaprzątać sobie głowy kwestią służby, skoro ta kilka razy w tygodniu delegowana jest do nich z Grimmauld Place.
Pochylił się do przodu, ukrywając twarz w dłoniach. Niesforne kosmyki ciemnych włosów opadły na czoło, nadając mu nieco niechlujnego wyglądu, lecz Perseus zdawał się tym nie przejmować. Był wściekły na Daphne i częściowo na Elliotta również za to, że w taki protekcjonalny sposób wyjaśniał mu ewentualne konsekwencje. Podniósł nawet na moment wzok na przyjaciela, by rzucić mu spojrzenie mówiące no co ty, kurwa, nie powiesz, a zaraz potem wrócił do uporczywego wpatrywania się w swoją szklankę, zupełnie tak, jakby oczekiwał, że znajdzie w niej odpowiedź na to, jak poradzić sobie z tą sytuacją.
Zamknął powieki, starając się uspokoić, zanim podejmie jakąkolwiek decyzję, zanim z jego ust padą jakiekolwiek słowa. Gniew był kiepskim doradcą, zaś w relacji z Malfoyem bezustannie czuł się, jakby stąpał po kruchym lodzie. Nie chciał go znów stracić, nie w taki żałosny sposób. I nie chciał też stracić Eunice, choć w tamtym momencie przez głowę przeszła mu myśl, że może rozwód nie byłby taką złą opcją...
— Zajmę się tym — oświadczył wreszcie, a następnie dopił swój gin. Skrzywił się nieco, gdy okazało się, że trunek przez ten czas zrobił się letni. — Lodu?