Morpheus utkwił wzrok w suficie. To była najgorsza forma wojny, bo to Śmierciożercy oblegali ich i zmuszali do stawania przeciwko sobie. A przecież każdy był czyimś krewnym. Czymś wujkiem, dziadkiem, kuzynem. W tej wojnie nie było potworów, byli tylko ludzie. Już wiedział, że przyjrzy się bardziej Eden, bo była żoną Williama Lestrenge i córką Malfoya. Za bardzo obawiał się, że wyrachowanie blond łani może przynieść im śmierć.
— Ciężko się myśli o tej małej dziewczynce... — Miał przed oczami te wszystkie lata, gdy pilnował Victorii i Brenny i jak nic nie wiedział na temat tego, co działo się w Anglii przez ostatnie dwa lata, najpierw zaszywając się w piwnicach Departamentu Tajemnic, a później uciekając w delegację do Grecji. — Dobrze. Victoria, czy jest poplecznikiem, czy nie, całkowicie odpada, ze względu na wasze reakcje. Sądzę, że Alastor powinien w takiej sytuacji przynajmniej postarać się o wyższy stopień względem niej, żeby mieć ją pod kontrolą. Nie możemy pozwolić sobie na tak silnego przeciwnika na wysokim stanowisku.
Kiedy Erik mówił, patrzył wprost na niego i miał ochotę się zaśmiać.
— Dwie sprawy, jeżeli nie zaczniemy infiltrować i przekonywać do naszych racji osób na wysokich stanowiskach, nie mówię o rekrutowaniu do Klubu, możemy równie dobrze się poddać, a wszyscy BUM-owcy mentalnie przygotować do odbierania różdżek mugolakom i represjonowania ich. Jeśli ja na to wpadłem, Śmierciożercy również, więc potrzebujemy wpływów w legislacji. W rządzie. Druga... — zawiesił głos na chwilę. — Anthony Shafiq jest połową mojej duszy, znam go dłużej, niż większość was żyje. Jest osobą, która wyciągnęła mnie ku światłu w najbardziej mrocznym momencie mojego życia. Anthony by za mnie umarł, tak jak ja za niego i nie obawiam się tego, co mogłoby wyjść na wierzch. Znam go lepiej, niż kogokolwiek, dzięki niemu staram się być lepszym i jestem tą osobą, którą jestem teraz. Anthony wierzył we mnie zawsze. Więc tak. Sprawdźcie go. Niech Erik to zrobi, kilkukrotnie był jego ochroniarzem podczas wyjazdów, nie będzie to podejrzane.
I sposób, w jaki patrzył na bratanka, jasno mógł powiedzieć Erikowi, że Morpheus wie.
— Mogę nie wiedzieć o rzeczach, które tutaj planujecie, o strukturach, o zadaniach, celach, ale wiem jedno, chcę zrobić wszystko, żebyście nie umarli. Przejęcie Ministerstwa powinno być naszym priorytetem i w tym będę wam służył. Wy macie swoje walki, ja mam swoje, a bezwzględność jest łaską, nawet jeżeli będą musiały spaść głowy osób, które długo nazywałem przyjaciółmi.
Mógł się nie zgadzać, mógł mieć swoje opinie, ale przysięgał Brennie. Nie wiedział, że Victoria jest tak drażliwym tematem, ale teraz? Tysiące mieczy przebijające serce, tak to widział. Brenna, jako ikona prawosławna, spoglądająca z żalem i krwawymi oczami w górę. Nienawidził tej gry i Voldemorta. Tego, jak rozdzielał ich wszystkich.
Głowa zaczynała go boleć, ciśnienie w skroniach naciskało na mózg, przypomniała mu się niedawna wizja, roslinny pokój i jego własne odbicie, łzy z krwi.
— Przepraszam was, mam klęskę urodzaju w postaci tragicznych wizji — Potarł skronie. Wyglądał na bardzo, bardzo słabego i bardzo, bardzo zmęczonego. — Coś niedobrego dzieje się w Kniei, ona cierpi. I ma to związek z Sadem Abbottów, Departament Tajemnic prowadzi w związku z tym śledztwo, ale widziałem państwa Abbottów i kogoś, kto chyba był naznaczony czarną magią, a na pewno tym, co trawi knieję. Czarne kurki nad Doliną. Pożar i śmierć. Co za wspaniałe wróżby. Miałem ją po zetknięciu sięz magicznym kwiatem z Sadu, kojarzysz go Noro?
Uśmiechnął się do nich słabo i zapalił kolejnego papierosa. Ostatnio już go nie było widać bez jednego czy dwóch.