13.10.2024, 16:45 ✶
Całkiem duże pomieszczenie, eleganckie meble. I chociaż maksymalizm zdawał się wylewać gdzie tylko by nie spojrzała, to wciąż wszystko było idealnie na swoim miejscu. Jak on to robił? Chociaż czego mogła się spodziewać po swoim najdroższym kuzynie, który zawsze zdawał się dbać o każdy szczegół? Kiedy zjawiła się pod odpowiednim adresem, na samym początku myślała, że to słońce w ludzkiej postaci otworzyła jej drzwi, bowiem Jonathan Selwyn był obrazem blasku i energii.
Sama Mona pewnie wyglądała jak siedem nieszczęść. Londyn, a także wydarzenia sprzed zaledwie dwóch dni pochłonęły ją do tego stopnia, że nie miała siły na nic. Ale też z jakiegoś powodu Jonathan wciąż ją tolerował, więc i upływ czasu spowodował, że stał się jej kotwicą, tą cienką gałązką łączącą ją z domem, który tak bardzo pragnęła odzyskać. Właściwie to z tym swoim typowym dla niego uśmiechem, poczuła, że przez chwilę złagodził każde jej zmartwienie.
— Kuzynie, doskonale wiesz, że nie pozwoliłbyś sobie na nieodpowiedni wystrój własnego apartamentu. Ja nigdy nie znałam się na takich rzeczach — przyznała i rozejrzała się po pomieszczeniu. — Kolor ścian jest śliczny. Pasuje do reszty, do kanap również, ale… te fotele — kobieta zrobiła pauzę. – One są idealne. Przypominają mi te, które mieliśmy w salonie w Walii, pamiętasz? Niemal ten sam odcień. Ciekawe czy tak samo wygodne.
Nie pomyślała, że mogła usiąść, żeby to sprawdzić.
Mona tęskniła za Walią niemal codziennie, a Jonathan kojarzył jej się z domem. Nie mogła zbytnio na to poradzić, mimo że ich style życia różniły się diametralnie; ona zawsze wolała prostotę i ciszę, podczas gdy on zanurzał się w blasku londyńskich salonów. Ale tylko jego tu miała.
I to prawie zawsze on ją musiał niańczyć, kiedy jej rodzinny dom pękał w szwach od pozostałych członków rodziny Selewynów, bo postanowili odwiedzić krewnych. Ciekawe czy wybaczył jej to, że kiedyś rzuciła bryłą błota prosto w jego świeżo wyprasowaną koszulę. Wtedy chyba obraził się na kilka dobrych godzin przez jej okrutny akt wandalizmu.
— Mam być szczera? — posłała mu uśmiech. — To naprawdę świetnie mieszkanie, ale… Trudno się tam zagnieździć, kiedy tak naprawdę nie czujesz, że to twój dom. A mural? Hmmm, może? Tylko chyba najpierw muszę się zdecydować, co w ogóle chciałabym, żeby tam było. Pewnie byś musiał mi doradzić.
Mieszkanie w mieście nie mogło zastąpić jej starego domu. A te wszystkie rzeczy, które Jonathan tak uwielbiał, były jej obce. Jak mogła mu powiedzieć, że wciąż nie mogła odnaleźć się w zgiełku tego miasta, a po wieczorku singli, który okazał się absolutnym fiaskiem, Londyn stał się dla niej jeszcze bardziej odpychający?
— A u ciebie? Czasem mam wrażenie, że tak się zagrzebałeś w tych wszystkich przyjęciach, że zapominasz, że nie tylko te salony istnieją. Nie ma nowych romansów na horyzoncie? A może planujesz jakiś wielki projekt?
Sama Mona pewnie wyglądała jak siedem nieszczęść. Londyn, a także wydarzenia sprzed zaledwie dwóch dni pochłonęły ją do tego stopnia, że nie miała siły na nic. Ale też z jakiegoś powodu Jonathan wciąż ją tolerował, więc i upływ czasu spowodował, że stał się jej kotwicą, tą cienką gałązką łączącą ją z domem, który tak bardzo pragnęła odzyskać. Właściwie to z tym swoim typowym dla niego uśmiechem, poczuła, że przez chwilę złagodził każde jej zmartwienie.
— Kuzynie, doskonale wiesz, że nie pozwoliłbyś sobie na nieodpowiedni wystrój własnego apartamentu. Ja nigdy nie znałam się na takich rzeczach — przyznała i rozejrzała się po pomieszczeniu. — Kolor ścian jest śliczny. Pasuje do reszty, do kanap również, ale… te fotele — kobieta zrobiła pauzę. – One są idealne. Przypominają mi te, które mieliśmy w salonie w Walii, pamiętasz? Niemal ten sam odcień. Ciekawe czy tak samo wygodne.
Nie pomyślała, że mogła usiąść, żeby to sprawdzić.
Mona tęskniła za Walią niemal codziennie, a Jonathan kojarzył jej się z domem. Nie mogła zbytnio na to poradzić, mimo że ich style życia różniły się diametralnie; ona zawsze wolała prostotę i ciszę, podczas gdy on zanurzał się w blasku londyńskich salonów. Ale tylko jego tu miała.
I to prawie zawsze on ją musiał niańczyć, kiedy jej rodzinny dom pękał w szwach od pozostałych członków rodziny Selewynów, bo postanowili odwiedzić krewnych. Ciekawe czy wybaczył jej to, że kiedyś rzuciła bryłą błota prosto w jego świeżo wyprasowaną koszulę. Wtedy chyba obraził się na kilka dobrych godzin przez jej okrutny akt wandalizmu.
— Mam być szczera? — posłała mu uśmiech. — To naprawdę świetnie mieszkanie, ale… Trudno się tam zagnieździć, kiedy tak naprawdę nie czujesz, że to twój dom. A mural? Hmmm, może? Tylko chyba najpierw muszę się zdecydować, co w ogóle chciałabym, żeby tam było. Pewnie byś musiał mi doradzić.
Mieszkanie w mieście nie mogło zastąpić jej starego domu. A te wszystkie rzeczy, które Jonathan tak uwielbiał, były jej obce. Jak mogła mu powiedzieć, że wciąż nie mogła odnaleźć się w zgiełku tego miasta, a po wieczorku singli, który okazał się absolutnym fiaskiem, Londyn stał się dla niej jeszcze bardziej odpychający?
— A u ciebie? Czasem mam wrażenie, że tak się zagrzebałeś w tych wszystkich przyjęciach, że zapominasz, że nie tylko te salony istnieją. Nie ma nowych romansów na horyzoncie? A może planujesz jakiś wielki projekt?