27.08 – Sen Nocy Letniej [Towarzystwo MUZA]

Większość gości i artystów znajduje się obecnie w części: Bankiet., część udała się nad jezioro w kierunku Scena lub Namiot Artystów

• Ministra z rozmawia z Atreusem Bulstrodem. Odszedł od nich Alexander Bletchey, który w samotności raczy się przystawkami niedaleko wernisażu Lyssy Dolohov.
  
• Ciotki Parkinson są zbite w grupie i rozmawiają ze sobą o czymś ściszonymi głosami obserwując mało subtelnie przechadzające się pannę Malfoy i panią Lestrange.
  
• Fortinbras Malfoy rozmawia nieprzerwanie z synem Theseusa Burke
  
• Thadeus Burke z żoną podchodzą do Oleandra, Camille i Hrabiego.
  
• Lauretta Selwyn podchodzi do Beatrice Crouch i Eleonory Malfoy; kobiety rozmawiają.
  
• Raphaela Avery po wymianie zdań z Enzo Remingtonem, Morpheusem Longbottomem i Jonathanem Selwynem idzie do Namiotu Artystów.
  
• Lorraine Malfoy i Eden Lestrange przechadzają się w kierunku Fortinbrasa i Burke'a juniora.
  
• Calanthe, Severine, Desmond i Baldwin są przy wernisażu Baldwina.
  
• Camille Delacour i Hrabia rozmawiają z Oleandrem, dołączają do nich państwo Burke
  
• Brenna Longbottom rozmawia z jedną z funkcjonariuszek Brygady Uderzeniowej stojącej na granicy namiotu Bankietowego.
  
• Rita Kelly, Jessie Kelly z odległości obserwują rozmawiających Oleandra, Camille i Hrabiego.

Brenna

– Jakiś dupek z Francji, wpisany był na ostatnią chwilę... Jean Baptiste... eee... cośtam cośtam, potem nazwisko jakieś de la Rochforcloude de la Montaine? Nie jestem pewna, mogę napisać Ci potem notkę, bo te fracuzy, to wiesz, rekompensują sobie zdecydowanie, a ten w szczególności bo mu nie staje. Serio nie wiem kto normalny zaprasza na imprezę wampira, ale ten, no kim jestem żeby oceniać, skoro naszym dzisiejszym szefem jest... – umilkła. Zmleła słowa w ustach, po czym spojrzała swoimi ciemnymi oczyma, pierwszy raz podczas tej rozmowy, na Brennę –...Twój brat.
 

Enzo, Morpheus i Jonathan

– Absolutnie się zgadzam z tym postulatem! Potrzebujemy Departamentu, albo chociaż biura dla siebie! Ale jakaż to jest wielka potwarz, że zaproponowano nam współudział w Departamencie Sportu i Rozrywek Dla Plebsu. – zmarszczyła zgrabny nosek w niezadowoleniu, jakby coś mocno jej zaśmierdziało. Gest podobny do nieobecnej ciotki.  – Dobrze, dobrze, pierwszy laur, jestem taka dumna. – z trudem powstrzymała się przed tym, aby nie wspiąć się na palce i nie ucałować Enzo raz jeszcze. Trzeba było jednak zachować profesjonalizm. – Wybaczcie proszę, jeszcze muszę iść bo zapomniałam swojego notesu z namiotu, ja muszę wszystko zapisywać, bo pamięć dobra ale hahaha, stanowczo zbyt krótka. Zaraz wrócę... panie Remington, bryluj, tak do twarzy Ci w złocie! – rozentuzjazmowana, wysunęła rękę spod jego ręki, odwróciła się na pięcie i niemalże w pląsach podążyła na powrót w kierunku jeziora, do namiotu Artystów. Również Jonathan i Morpheus odsunęli się, jakby zamierzali podejść do Oleandra i grupy fanów kłębiących się w jego okolicy

Issac

Lauretta umknęła ku rozmawiającym Eleonorze Malfoy i Beatrice Crouch. Z tego co mogłeś usłyszeć, rozpoczęła przed nimi podobny taniec, jaki od lat stosowany był przez artystów wobec bogatych patronów. W tym przypadku tylko jedna nosiła elfi laur, ale wciąż pozostawał on w zasięgu. Baletnica zdecydowanie nie była świadoma, że za jej plecami pierwszym, który otrzymał finansowe wsparcie był Enzo. Osoba, której ubrania tak szybko zdjęła. Swoją drogą Isaac miał szansę się przekonać, że jego kompan chwilę później został sam na placu boju.

Oleander, Camille
(też Rita i Jessie, jeśli patrzą)

Hrabia przysłuchiwał się temu wywodowi z ukontentowanym uśmiechem. Zdjął ze swojej głowy laur i podał go w ręce Camille, wyswobadzając ją tym samym ze swojego chłodnego uścisku.
– To chyba Brahms powtarzał, że wybitny muzyk tyleż samo powinien spędzać na ćwiczeniu, co na czytaniu, aby nie tylko miał jak grać, ale i o czym grać. – Jego francuski akcent ciążył i kaleczył angielską mowę, ale głos miał przyjemny dla ucha aksamit i głębię. – Przyjmij ten wieniec z rąk kobiety, której duszę Twoja gra dziś mi skradła. Niech służy Ci wsparciem w kolejnych krokach do mistrzostwa. – Szerszy uśmiech odsłonił i zęby, nieco zbyt przydługie kły w pewnym sensie pasowały do całokształtu zagranicznego gościa. Ktoś mógłby się szczerze zdziwić, gdyby ich tam nie było.

A potem powoli odwrócił głowę w bok, wstrzymując oddech, niemal w tym samym momencie, kiedy dołączali do nich Theseus Burke z małżonką. Mężczyzna w okolicach pięćdziesiątki, raczej niski i tęgi z trudem stopował rozanieloną małżonkę, która kuksańcami pospieszała go do tego, by i jej dał laur, który najwidoczniej zamierzała wręczyć Oleandrowi.

–Pardonne-moi, belle fleur, ce vin était un peu traître, je dois y aller seul un moment, mais je reviendrai vers toi bientôt. Je vous laisse entre de bonnes mains. – szepnął do Camille pospiesznie, po czym ucałował jej dłoń i skinąwszy głową na pożegnanie Oleandrowi odszedł od nich w kierunku Selwyna i Longbottoma. Zatrzymał przy nich kroku tylko na moment, po to by pójść dalej, w stronę pustych krzeseł Publiczności.

Erik

Wiele lat w Brygadzie nauczyło Cię patrzeć przed siebie tak, by mieć jak najszerszy kąt widzenia. Przekazałeś rozkazy, zająłeś strategiczną pozycję i oczy miałeś skierowane w żaden konkretny punkt, gdy tak na prawdę widziałeś bardzo dużo. Jak choćby to, że od początku bankietu, Ministra nie obdarzała jakąkolwiek uwagą swojego towarzysza, skupiając się na rozmówcy Bletchey'u. Widziałeś też, że rozmawiają o czymś i patrzą się co rusz w Twoją stronę, szef Departamentu nawet wskazał Cię ruchem głowy. Potem ów uwaga została rozproszona przez Atreusa, który "wszedł" im w słowo. Widziałeś, że Brenna bierze na spytki Alice Burke, że gdzieś w tle namiotu Bankietowego Fortinbras Malfoy rozmawia z chłopcem, kuzynem Burke. Widziałeś rozmawiające w grupkach kobiety, Jonathana i Morpheusa, którzy na moment oblegali pannę Avery i Remingtona. Widziałeś w końcu francuskiego hrabiego, który po krótkim tańcu z panią Delacour przemieścił się do grupki Malfoyów, by rozbić ją na części. Miałeś poczucie, że widzisz wszystko, że nic Ci nie umknie, choć goście jak robaki, po zaspokojeniu pierwszego pragnienia zaczęli się rozłazić.

Jeden z Twoich ludzi podążył za młodym Yaxleyem w stronę Sceny, drugi pozostał na posterunku czujnie obserwując otoczenie Ministry. Pozostali byli porozstawiani tam gdzie im kazałeś, choć wydawało Ci się, że młody Porter, mający w swojej jurysdykcji okolice Namiotu Artystów i tamtejsze Krzaki, bardziej skory jest do rozmawiania z gośćmi niż obserwowania ich z należytą uwagą.

Jonathan I

Wiedziałeś, że jest oklumentą. Słyszałeś w uszach jego serdeczny śmiech, gdy nigdy nie opuścił dla Ciebie bariery. Tu ne peux pas dépouiller la romance de cette pincée d'incertitude – zwykł wtedy mawiać. A jednak pokusa by spróbować była silniejsza. Podszedłeś kilka kroków, skupiłeś się na tym, by sięgnąć w osnowę rzeczywistości, by dojrzeć grube na cal struny, by choć podjąć próbę poznania prawdy... Jak bardzo byłeś zaskoczony, gdy linie ukazały się przed Tobą w pełni okazałości? Soczysta, pulsująca czerwień przetkana tak rzadko widzianym przez Ciebie fioletem nie podążała do jego towarzyszki wieczoru, z którą łączyła go ledwie nić powierzchownej znajomości, z pełną wzajemnością choć w przypadku damy dobarwiona lekką niechęcią. O nie, ta gruba burgundowa nić biegła wprost do Ciebie. Czy pamiętałeś, że w tej mocnej, utrwalanej latami nici, miałeś szansę od połowy biegnącej ku Tobie dostrzec również prawdziwą barwę własnych uczuć?

To był moment, mgnienie, gdy poczułeś na sobie jego wzrok. Robiliście to wiele razy, na francuskich przyjęciach. Znał na wylot wyraz twarzy, gdy sięgałeś po swój dar. W kilku słowach skierowanych do Camille wymigał się od towarzystwa i podszedł do Ciebie, jakby chciał coś powiedzieć, wyszeptać wręcz w intymnym pochyleniu do Twojej głowy. Jego krótki rzut oka na towarzyszącego Ci Morpheusa najwidoczniej zmienił ten plan. Wampir kiwnął głową w stronę jasnowidza, po czym wyminął Was i poszedł nad brzeg jeziora.

Morpheus

Spodziewałeś się ochrony, a wszedłeś w trupio chłodny umysł z łatwością. Momentalnie zatopiłeś się w ciężkim aromacie kwitnących róż. Apartament o oknach zamiast ścian wypełniony był pięknym, dorodnym kwieciem, krzewami niemalże obrastającymi przestrzeń. Opuszkami palców badałeś ich miękkość, badałeś ostrość kolców. Na moment spojrzałeś w szybę, mignęły Ci mugolskie zabytki, a potem zdałeś sobie sprawę że widzisz twarz w odbiciu. Swoją twarz. Twarz Morpheusa Longbottoma, z którego oczu lecą krwawe łzy. Dotknąłeś policzka i rozmazałeś karminową smugę. Zakręciło Ci się w głowie, w chwiejności wsparłeś się o ścianę, kłując sobie ręce. Nie. Była zbyt miękka, aby być ścianą. Zbyt ciepła. Była różą. Ciepłą i wielką. Przytulną. Zazdrosną. Śmiercionośną. W głowie Ci dudniło, nie byłeś pewien, pośród jakich kwiatów się znajdujesz. Wiedziałeś, że przesadziłeś, że za dużo, zbyt często. Znałeś to uczucie. Ciało domagało się odpoczynku.

Jonathan II

Morpheus chwieje się, jakby wypił zdecydowanie za dużo wina. Wspiera się na Twoim ramieniu, masz wrażenie, że jeśli teraz od niego odejdziesz, to upadnie na podłogę prowizorycznej przestrzeni bankietowej.

Eden

Trzy cioteczki Parkinson stały w miejscu, które z samego początku wybrały sobie na bazę. Mimo, że jedna z nich zdecydowanie odstawała wiekiem, zdawały się być trójgłownią tego samego potwora. Ciemno-butelkowa zieleń, jednakowa u wszystkich trzech, w tym oświetleniu wyglądała na czerń. Laury, które zdobiły ich głowę zdawały się wybrakowane, ale przyszło Ci na myśl, że po połączeniu stanowiłyby jedno wsparcie dla wybranego artysty. Cioteczki rozmawiały cały czas.
– Może damy jej, choć krew zdradziecka?
– Niedoczekanie! Niech zdycha ta linia wybrakowana, prędzej klątwę jej dać, żeby dzieci z tego nie było! – obruszyła się najstarsza.
– A ja słyszałam, że tam inny ojciec wchodzi w grę. Liczyłam i czas się zgadza – najmłodsza zabrzmiała cwanie i skupiła momentalnie na sobie uwagę pozostałych. Szkoda tylko, że przy ruchu głowy nestorka zauważyła najwidoczniej skupienie na Twojej twarzy w tym podsłuchiwaniu, bo pociągnęła pozostałe do siebie i zbiwszy się w ciasny krąg szeptały już tak, że nic nie dało się z tego wychwycić.

Lorraine

Podsłuchiwanie nigdy nie było Twoją domeną. Z Twoimi zmysłami nigdy nie było jakoś źle, ale nie był to poziom zadowalający. Tego wieczoru jednak pchała Cię determinacja. Poczucie misji? Obowiązku? A może wściekłość słów, które już udało Ci się wyłapać? Przechadzałyście się, jak przystało na damy z dobrego domu, a wszystkie swoje możliwości skalibrowałaś na możliwość usłyszenia, wyczytania z ruchu warg, wręcz wyczucia myśli byłego Ministra Magii, rozmawiającego z synem Theseusa Burke'a.
– Trzeba wziąć sprawy w swoje ręce, bo inaczej środowisko samo się nie oczyści. Ty Eusebiusie, Ty jesteś przyszłością tego narodu. Nie potrzeba wiele. Czasem wystarczy jasno okazać niezadowolenie, żeby głupcy zrozumieli swój błąd. Czasem wystarczy kosmyk włosów...– cedził, pozostając ślepym na zbliżające się do nich kobiety. W oko Lorraine wpadło coś jeszcze. Młodzik z pełnym skupieniem słuchał go i kiwał głową zachłyśnięty najwidoczniej bezpośrednimi naukami płynącymi od Ministra Magii.

Oleander

Ludzie tłoczyli się przy Tobie, a Ty uciekałeś wzrokiem ku Beatrice Crouch, rozmawiającej obecnie z Eleonorą Malfoy i tancerką Laurettą Selwyn, która towarzyszyła Wam w występach. Wasze spojrzenia na moment się skrzyżowały, i wyłapałeś to, cień uśmiechu, na poważnej twarzy i uniesiony w Twoją stronę kieliszek w geście toastu. W geście subtelnego zaproszenia.

Rita i Jessie

Wcale nie patrzyliście, ale patrzyliście. Wujkowie jakby chcieli podejść do tajemniczego hrabiego, a on wyszedł im na przeciw. Nie zamienili ani słowa, lecz Morpheus zachwiał się lekko i wsparł na ramieniu Jonathana, a nieznajomy wyminął ich i przeszedł obok Was w kierunku plaży, nie zdradzając po sobie, czy wie, czy też nie jest świadom ciekawskich spojrzeń. Jeśli patrzyliście za nim dalej, mogliście zobaczyć, że podchodzi do jednego z brygadzistów. Tego samego, który niedawno rozmawiał z Wami. Do Cedrica, który najwidoczniej wrócił do patrolowania, ale zbyt łatwo dawał wciągać się w rozmowy z tymi, na których miał tylko patrzeć. Z resztą w okolicach jeziora pojawiło się kilka innych sylwetek, w tym pląsająca do Namiotu Artystów Avery.

Tura trwa do 18.10 (piątek) godz. 23:59. Najbliższy post od NPC 15.10.