14.10.2024, 10:28 ✶
Perseus nie był mistrzem kamuflażu. Widać było po nim zmęczenie, jeżeli nawet nie wycieńczenie. Oraz strach. Strach o przyszłość i to nie tylko swoją, a swojej żony oraz dzieci. To wszystko sprawiało, że pod oczami pojawiały się ciemne kręgi, a ruchy stawały się chaotyczne, mniej przemyślane. Gesty były niedbałe, podobnie jak ubranie, które na sobie miał. Ostatkiem siły woli Lestrange powstrzymał się, by chociaż spróbować wygładzić zagniecenie, które najbardziej go irytowało.
- Obsługą - potwierdził, odbierając szklanicę z whisky. Uniósł ją powoli do ust, jakby chciał przedłużyć ten moment, jakby karmił się zmieszaniem swojego towarzysza i chłonął jego niepewność. Czy naprawdę nie pamiętał, co się wtedy wydarzyło? Cóż, pamięć bywała zawodna, doskonale o tym wiedział - specjalizował się w końcu nad badaniami ludzkiego mózgu i wiedział, że czasem umysł płatał brzydkie figle. Zapominał, chociaż nie powinien. Czasem dało się te wspomnienia odzyskać, a czasem przepadały na wieki w odmętach neuronów. - Na mnie i Annaleigh Dolohov wylano rosół. Ale nie o to nam chodziło, gdy do ciebie podeszliśmy.
Zaznaczył wyraźnie. Rodolphus nie wypił nawet łyka alkoholu, który mu podali. Ledwo zamoczył usta, co wprawne i trzeźwe oko mogłoby z pewnością wychwycić. Jeżeli już miał wejść między wrony, należało krakać jak one - jednak nie zamierzał rezygnować ze swoich przekonań. Mógł mieć szklankę zawsze do połowy pełną, bo percepcja pijanych ludzi była bardzo upośledzona. Nikt by nie zauważył, że przez cały czas jedynie moczył wargi w nieprzyjemnie ostrej, mocnej cieczy.
- Ktoś chciał ci zaszkodzić, Perseuszu. Musiano dolać jakiś eliksir do tego dania, bo ja oraz Ann obrośliśmy w pióra. Dosłownie - przypomniał mu, leniwie przenosząc na Blacka wzrok.
Ta leniwość, to dystyngowanie było jednak pozorne. Perseus chciał dostrzec aurę Rodolphusa, a gdy mu się to udało... Mógł sapnąć ze zdziwienia, chociaż czy to naprawdę było tak zaskakujące? Aura Lestrange'a była czarno-czerwona. Teraz czerwieni było w niej dużo, dużo więcej. Kłębiła się w nim porywczość i gniew, który musiał cudem powstrzymywać, by prezentować przed nim tę maskę pozornego spokoju i wyrafinowania. Młody Niewymowny zwykle był spokojny i nie dawał się sprowokować: niektórzy mogliby pomyśleć, że nie posiada w sobie wyższych emocji, lecz gdy tylko zerknęło się na jego aurę, iluzja opadała. Miał emocje, miał uczucia - tylko tłumił je tak mocno, by nigdy nie wypełzły na wierzch. Pozował na starszego niż jest, jednak to wszystko upadało gdy tylko zaczęło się dostrzegać niektóre niuanse w jego postępowaniu. Wciąż był młody, cholernie młody, nawet jeżeli chciałby, by było inaczej.
- Być może ktoś zmienił przypadkowego świadka w kurczaka, w zemście - powiedział spokojnie, odstawiając szklankę. Tym słowom towarzyszyło lekceważące wzruszenie ramion. - Patrząc całościowo to nikt nie powinien się zdziwić, skoro przyjęcie zepsuła kapibara, prawda? Było tam także więcej... zwierząt.
Tego grymasu nie był w stanie ukryć. Co miał jednak na myśli? Tego nie powiedział, bo zaraz gładko wrócił do pierwotnego tematu.
- Chodzi o to, Perseuszu, że być może ktoś chciał sabotować wasze szczęście i wasz najważniejszy dzień w życiu - powiedział łagodnie, kładąc dłoń na jego ramieniu. Czy ktoś tak troskliwy mógłby mieć tak mroczno-wściekłą aurę? Przecież w słowach Rodolphusa przebijała się wyłącznie troska o jego dobre imię - jego oraz całej rodziny Black. Zachowywał się tak, jakby zupełnie nie winił Perseusa o to, co się stało na weselu.
- Obsługą - potwierdził, odbierając szklanicę z whisky. Uniósł ją powoli do ust, jakby chciał przedłużyć ten moment, jakby karmił się zmieszaniem swojego towarzysza i chłonął jego niepewność. Czy naprawdę nie pamiętał, co się wtedy wydarzyło? Cóż, pamięć bywała zawodna, doskonale o tym wiedział - specjalizował się w końcu nad badaniami ludzkiego mózgu i wiedział, że czasem umysł płatał brzydkie figle. Zapominał, chociaż nie powinien. Czasem dało się te wspomnienia odzyskać, a czasem przepadały na wieki w odmętach neuronów. - Na mnie i Annaleigh Dolohov wylano rosół. Ale nie o to nam chodziło, gdy do ciebie podeszliśmy.
Zaznaczył wyraźnie. Rodolphus nie wypił nawet łyka alkoholu, który mu podali. Ledwo zamoczył usta, co wprawne i trzeźwe oko mogłoby z pewnością wychwycić. Jeżeli już miał wejść między wrony, należało krakać jak one - jednak nie zamierzał rezygnować ze swoich przekonań. Mógł mieć szklankę zawsze do połowy pełną, bo percepcja pijanych ludzi była bardzo upośledzona. Nikt by nie zauważył, że przez cały czas jedynie moczył wargi w nieprzyjemnie ostrej, mocnej cieczy.
- Ktoś chciał ci zaszkodzić, Perseuszu. Musiano dolać jakiś eliksir do tego dania, bo ja oraz Ann obrośliśmy w pióra. Dosłownie - przypomniał mu, leniwie przenosząc na Blacka wzrok.
Ta leniwość, to dystyngowanie było jednak pozorne. Perseus chciał dostrzec aurę Rodolphusa, a gdy mu się to udało... Mógł sapnąć ze zdziwienia, chociaż czy to naprawdę było tak zaskakujące? Aura Lestrange'a była czarno-czerwona. Teraz czerwieni było w niej dużo, dużo więcej. Kłębiła się w nim porywczość i gniew, który musiał cudem powstrzymywać, by prezentować przed nim tę maskę pozornego spokoju i wyrafinowania. Młody Niewymowny zwykle był spokojny i nie dawał się sprowokować: niektórzy mogliby pomyśleć, że nie posiada w sobie wyższych emocji, lecz gdy tylko zerknęło się na jego aurę, iluzja opadała. Miał emocje, miał uczucia - tylko tłumił je tak mocno, by nigdy nie wypełzły na wierzch. Pozował na starszego niż jest, jednak to wszystko upadało gdy tylko zaczęło się dostrzegać niektóre niuanse w jego postępowaniu. Wciąż był młody, cholernie młody, nawet jeżeli chciałby, by było inaczej.
- Być może ktoś zmienił przypadkowego świadka w kurczaka, w zemście - powiedział spokojnie, odstawiając szklankę. Tym słowom towarzyszyło lekceważące wzruszenie ramion. - Patrząc całościowo to nikt nie powinien się zdziwić, skoro przyjęcie zepsuła kapibara, prawda? Było tam także więcej... zwierząt.
Tego grymasu nie był w stanie ukryć. Co miał jednak na myśli? Tego nie powiedział, bo zaraz gładko wrócił do pierwotnego tematu.
- Chodzi o to, Perseuszu, że być może ktoś chciał sabotować wasze szczęście i wasz najważniejszy dzień w życiu - powiedział łagodnie, kładąc dłoń na jego ramieniu. Czy ktoś tak troskliwy mógłby mieć tak mroczno-wściekłą aurę? Przecież w słowach Rodolphusa przebijała się wyłącznie troska o jego dobre imię - jego oraz całej rodziny Black. Zachowywał się tak, jakby zupełnie nie winił Perseusa o to, co się stało na weselu.