14.10.2024, 14:11 ✶
Mona była dla niego zagadką. Jakim cudem była tak pewna siebie? Kiedy Icarus niemal drżał z emocji, ona zachowywała się jakby miała w garści całą sytuację. Zbliżyła się do niego ze słowami, które chyba miały doprowadzić go do gorączki, do szaleństwa niemal. Zamknęła go w klatce z własnych ramion, z której by nigdy nie chciał uciec. Miała rację: nie mieli teraz o czym gadać. A może mieli, tylko nie chcieli? Może w tej sytuacji słowa nie były właściwym środkiem przekazania swoich uczuć?
Słuchał jej słów, rumieniąc się coraz bardziej, a kiedy padło ostatnie zdanie, rzeczywiście był jej. Oddech zatrzymał mu się w gardle, a kiedy stamtąd uciekł, towarzyszyło temu ciche westchnienie, niemal żałosne i bolesne, pełne pragnienia, które tak serio czuł pierwszy raz. Było wszechogarniające, choć niezbyt zrozumiałe. Gdyby był starszy, na te słowa najzwyczajniej w świecie padłby na kolana. Jednak teraz nie zrozumiał tych słów w takim sensie. Była jakaś młodzieńcza niewinność w tym, jak ujął jej policzki obiema dłońmi, przyciągnął ją do siebie i pocałował.
Nie miał pojęcia, gdzie ułożyć ręce. Najpierw z policzków Mony, wplątały się w jej włosy, potem zjechały na jej szyję i zadrżały od ciepła jej ciała. Potem znalazły się na jej ramionach, na plecach, choć tam skończyły wędrówkę, bo niżej nie miał odwagi zjechać. Jednak zdobył się na inny gest. Kiedy tylko zabrakło mu powietrza, zamiast wziąć oddech i powrócić do jej ust, pocałował ją w szyję. Zawładnęła nim przemożna chęć, by sprawić jej przyjemność.
Chichot, który usłyszał ze strony jednej z kabin ledwo do niego dotarł. Kiedy jednak nasilił się i przerodził w prawdziwy śmiech, Icarus wypuścił Monę z objęć i oderwał usta od jej szyi. W półmroku nie widział czerwonego śladu, który zostawił na jej skórze, ale w tym momencie to nie było ważne. Ktoś ich nakrył. Bogowie, jakie to było żenujące!
Znad kabiny wyleciał duch, który nadal nie mógł powstrzymać chichotu. Była to dziewczyna w okularach z okrągłymi oprawkami, ubrana w szkolne szaty.
– Nie mogę, po prostu nie mogę! – wykrzyknęła, ocierając z twarzy łzy rozbawienia. Czy duchy mogły płakać? Cóż, ten najwyraźniej tak. – Wy nie wiecie, że tu jest szkoła? Oj, głuptasy! Obściskują się w mojej toalecie!
Icarus odwrócił wzrok. Miał ochotę zapaść się pod ziemię. Mona wiedziała, że tu był ten duch? Raczej nie, skoro go przyprowadziła.
Słuchał jej słów, rumieniąc się coraz bardziej, a kiedy padło ostatnie zdanie, rzeczywiście był jej. Oddech zatrzymał mu się w gardle, a kiedy stamtąd uciekł, towarzyszyło temu ciche westchnienie, niemal żałosne i bolesne, pełne pragnienia, które tak serio czuł pierwszy raz. Było wszechogarniające, choć niezbyt zrozumiałe. Gdyby był starszy, na te słowa najzwyczajniej w świecie padłby na kolana. Jednak teraz nie zrozumiał tych słów w takim sensie. Była jakaś młodzieńcza niewinność w tym, jak ujął jej policzki obiema dłońmi, przyciągnął ją do siebie i pocałował.
Nie miał pojęcia, gdzie ułożyć ręce. Najpierw z policzków Mony, wplątały się w jej włosy, potem zjechały na jej szyję i zadrżały od ciepła jej ciała. Potem znalazły się na jej ramionach, na plecach, choć tam skończyły wędrówkę, bo niżej nie miał odwagi zjechać. Jednak zdobył się na inny gest. Kiedy tylko zabrakło mu powietrza, zamiast wziąć oddech i powrócić do jej ust, pocałował ją w szyję. Zawładnęła nim przemożna chęć, by sprawić jej przyjemność.
Chichot, który usłyszał ze strony jednej z kabin ledwo do niego dotarł. Kiedy jednak nasilił się i przerodził w prawdziwy śmiech, Icarus wypuścił Monę z objęć i oderwał usta od jej szyi. W półmroku nie widział czerwonego śladu, który zostawił na jej skórze, ale w tym momencie to nie było ważne. Ktoś ich nakrył. Bogowie, jakie to było żenujące!
Znad kabiny wyleciał duch, który nadal nie mógł powstrzymać chichotu. Była to dziewczyna w okularach z okrągłymi oprawkami, ubrana w szkolne szaty.
– Nie mogę, po prostu nie mogę! – wykrzyknęła, ocierając z twarzy łzy rozbawienia. Czy duchy mogły płakać? Cóż, ten najwyraźniej tak. – Wy nie wiecie, że tu jest szkoła? Oj, głuptasy! Obściskują się w mojej toalecie!
Icarus odwrócił wzrok. Miał ochotę zapaść się pod ziemię. Mona wiedziała, że tu był ten duch? Raczej nie, skoro go przyprowadziła.