19.01.2023, 09:18 ✶
Towarzystwo rodziny jej nie onieśmielało, po prostu… jakoś nie miała przy nich nic do powiedzenia. Od tego pierwszego dnia, gdy poinformowali ją, że będą zaręczyny, przez kolejne miesiące jakoś utwierdzała się w przekonaniu, że… słowa są tutaj całkowicie zbędne. Więc w większości milczała. Bunt milczenia? Może niektórzy mogliby to tak odebrać, ale Victoria nie robiła tego celowo i na złość. Zwyczajnie brakowało jej jakichkolwiek słów, by sytuację moc skomentować stronie rodziny. Nie była jeszcze na etapie, by samej siebie było jej żal – może za jakiś czas, kiedy dotrze do niej JAK WIELE w ogóle na tym układzie traciła. Jak bardzo będzie sfrustrowana… udane małżeństwo, tak? Może pod tym względem, że nie będą się próbowali na dzień dobry pozabijać?
Nigdy nie mów nigdy, tak? Może i się nie powinno, życie potrafiło zaskakiwać i pisało najlepsze scenariusze. Nie miała daru jasnowidzenia, by przewidzieć, jak będzie się układało ich narzeczeństwo a później małżeństwo.
O tak, zrozumiała TO spojrzenie. Zrozumiała doskonale i uśmiechnęła się do niego współczująco. Bo co mogła więcej zrobić? Powiedzieć, że będzie lepiej? Albo że będzie dobrze? Cholera, jakoś będą musieli to między sobą poukładać, gdzieś znaleźć w tym całym bałaganie miejsce dla siebie wzajemnie. A później odwróciła od niego głowę i spuściła wzrok. Jej naprawdę też nie było łatwo. Ale starała się robić co tylko mogła, żeby jakoś wyjść z tego z twarzą. Co będzie dalej? Co będzie z nimi dalej?
Skoro jeszcze miał myśli o tym co zrobić żeby tylko to odsunąć, nie dopuścić do zaręczyn – to znaczy że jakaś wola walki się jeszcze w nim tliła. W Victorii już dawno nie… już się nie opierała. Wiedziała, że to i tak nieuniknione, więc pozostało się temu poddać… i płynąć… może też dlatego była od Sauriela trochę spokojniejsza. Może dobrze to odczytał: że była już pogodzona.
Uniosła spojrzenie na kieliszki i wniosła toast z resztą, upiła łyk i powróciła do swojego milczenia. To zaś zostało przerwane krótkim uśmiechem, bo Sauriel zdołał ja trochę rozbawić kiedy tak odezwał się do niej po cichu.
- Na pewno nie. To przecież nigdy nie wypada – i mało brakowało, a znowu wyglądałaby na zawstydzoną. Bogowie ile by teraz dała, by pobyć sama. Albo tylko z Saurielem, bo jakoś wtedy czuła się zdecydowanie swobodniej. A nie tak… jakby została wepchnięta pomiędzy wódkę a zakąskę, i to niemalże dosłownie, skoro siedziała pomiędzy dwoma drapieżnymi wampirami.
- Bardzo mi miło, że zechciał pan uczestniczyć w tej małej ceremonii – zwróciła się po chwili do siedzącego obok niej Josepha. Bardzo małej ceremonii. Prawie zupełnie niepotrzebnej. Jakoś trochę niezręcznie jej było siedzieć w ciszy obok nieznajomego, najwyraźniej kogoś ważnego dla Rookwoodów, więc postanowiła powiedzieć cokolwiek. Oklepany frazes, ale tak wypadało. Wiele tutaj wypadało. I zastanawiała się ile da rady w ogóle zjeść skoro ma tak ściśnięty żołądek. Sauriel myślał, że Victorii to nie ruszało – a ruszało bardzo.
Nigdy nie mów nigdy, tak? Może i się nie powinno, życie potrafiło zaskakiwać i pisało najlepsze scenariusze. Nie miała daru jasnowidzenia, by przewidzieć, jak będzie się układało ich narzeczeństwo a później małżeństwo.
O tak, zrozumiała TO spojrzenie. Zrozumiała doskonale i uśmiechnęła się do niego współczująco. Bo co mogła więcej zrobić? Powiedzieć, że będzie lepiej? Albo że będzie dobrze? Cholera, jakoś będą musieli to między sobą poukładać, gdzieś znaleźć w tym całym bałaganie miejsce dla siebie wzajemnie. A później odwróciła od niego głowę i spuściła wzrok. Jej naprawdę też nie było łatwo. Ale starała się robić co tylko mogła, żeby jakoś wyjść z tego z twarzą. Co będzie dalej? Co będzie z nimi dalej?
Skoro jeszcze miał myśli o tym co zrobić żeby tylko to odsunąć, nie dopuścić do zaręczyn – to znaczy że jakaś wola walki się jeszcze w nim tliła. W Victorii już dawno nie… już się nie opierała. Wiedziała, że to i tak nieuniknione, więc pozostało się temu poddać… i płynąć… może też dlatego była od Sauriela trochę spokojniejsza. Może dobrze to odczytał: że była już pogodzona.
Uniosła spojrzenie na kieliszki i wniosła toast z resztą, upiła łyk i powróciła do swojego milczenia. To zaś zostało przerwane krótkim uśmiechem, bo Sauriel zdołał ja trochę rozbawić kiedy tak odezwał się do niej po cichu.
- Na pewno nie. To przecież nigdy nie wypada – i mało brakowało, a znowu wyglądałaby na zawstydzoną. Bogowie ile by teraz dała, by pobyć sama. Albo tylko z Saurielem, bo jakoś wtedy czuła się zdecydowanie swobodniej. A nie tak… jakby została wepchnięta pomiędzy wódkę a zakąskę, i to niemalże dosłownie, skoro siedziała pomiędzy dwoma drapieżnymi wampirami.
- Bardzo mi miło, że zechciał pan uczestniczyć w tej małej ceremonii – zwróciła się po chwili do siedzącego obok niej Josepha. Bardzo małej ceremonii. Prawie zupełnie niepotrzebnej. Jakoś trochę niezręcznie jej było siedzieć w ciszy obok nieznajomego, najwyraźniej kogoś ważnego dla Rookwoodów, więc postanowiła powiedzieć cokolwiek. Oklepany frazes, ale tak wypadało. Wiele tutaj wypadało. I zastanawiała się ile da rady w ogóle zjeść skoro ma tak ściśnięty żołądek. Sauriel myślał, że Victorii to nie ruszało – a ruszało bardzo.