[30.08.1972] Sad Boy Summer | Perseus, Rodolphus

Owszem, jakaś część duszy Perseusa krzyczała, żeby zachował ostrożność, nie dawał wiary uprzejmym gestom i słowom otuchy. Rozsądek jednak został już dawno przytłumiony przez inny, donośniejszy głos, domagający się z rozpaczą bliskości drugiego człowieka, kompana do rozmowy, ramię, na którym będzie mógł złożyć swoją głowę i poczuć jak wszystkie troski - przynajmniej na kilka godzin - odchodzą w niepamięć. W zapomnienie... Tak, to właśnie zapomnienia potrzebował teraz najbardziej, dlatego nie widział (albo uparcie ignorował to, że widzi) jego lisiego uśmiechu, nie zauważał, że prowadzi nieodwzajemniony monolog pełen swoich sekretów oraz że coraz bardziej zaplątuje się w misternie utkaną sieć Rodolphusa, który z jakiegoś powodu kojarzył mu się z pająkiem. Smukły, wysoki, z pewnością jadowity. Ale pogrążonemu w smutku Perseusowi przestało już zależeć na tym, czy stanie się jego ofiarą; niech go sobie weźmie, wyrwie serce z klatki żeber i zmiażdży w dłoni, jeśli tylko to sprawi, że przestanie czuć ból.

— Mam nadzieję, że nijak. Jeśli będę mieć to szczęście, że ominie mnie pośmiertne wydziedziczenie, wsadzą moją urnę do rodowego mauzoleum i być może przez jedno pokolenie będą mi zapalać świece na Samhain. Jeśli nie, trafię do bezimiennego grobu, moje kości wymieszają się z kośćmi mugolaków i być może za kilkaset lat odnajdą nas archeolodzy — odparł ze wzruszeniem ramion; pozornie obojętny, lecz w drżeniu jego głosu wybrzmiewał zawód, niewypowiedziane wprost błaganie nie zapominajcie o mnie, nie udawajcie, że nigdy nie istniałem — Cokolwiek się ze mną stanie, chciałbym być już wtedy w Limbo.

O ile jakiekolwiek Limbo istniało - Victoria podobno je odwiedziła. Czuł bijący od niej chłód, gdy siedzieli naprzeciwko siebie w ciasnej łódce na jeziorze Windermere, ale czy to, co ujrzała podczas Beltane było naprawdę miejscem, do którego dusze trafiają po śmierci? Czy może wszystko to było jedynie zbiorową halucynacją?

Nie chciał dłużej o tym myśleć. Nie chciał rozważań w momencie, w którym obok niego siedziało życie - gorące, żarzące się przypalaną na czerwono aurą. W swej zachłanności (pomieszanej niewątpliwie z desperacją samotności) pragnął pochwycić go w ramiona, przycisnąć do siebie i ogrzewać się nim tak długo, aż jego żar wyrwie go z tego emocjonalnego marazmu i sprawi, że zamiast pogrążać się w swojej rozpaczy, zacznie wykorzystywać okazje, które daje mu los.

— Każdy jest trochę hipokrytą — powiedział beztrosko, jakby mówił o pogodzie — Jesteśmy tylko ludźmi. Uginamy się pod ciężarem zewnętrznych czynników, czasem także i tych wewnętrznych i tym samym naginamy swoje zasady. Ale nie ma w tym nic złego, jeśli nikogo się nie krzywdzi i ma w tym umiarkowanie; ciągła dyscyplina prowadzi do monotonni, a to z kolei... Wiesz, uważam, że czasem trzeba poddać się chaosowi. A może to ja nie umiem żyć w ciągłym porządku, nie znam rutyny...

Miał przecież tendencję do rozgrzebywania kilku rzeczy naraz i nie kończenia żadnej lub robienia ich po łebkach, gdy zabrakło czasu. Często gubił jakieś przedmioty, mówił dużo, rzadko myślał o konsekwencjach swoich czynów, reagował przesadnie emocjonalnie, stale musiał robić coś z palcami, bo inaczej dostałby szału, nie umiał się skupiać na wykonywanych czynnościach lub skupiał się na nich za bardzo, zapominając na przykład o tak podstawowych czynnościach jak jedzenie, dawno nie przeczytał żadnej książki do końca i czytał po kilka naraz, mówił szybko, kiwał się na krześle i machał nogami pod stołem. Mugolscy psychiatrzy zapewne zdiagnozowaliby u niego zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, ale on nawet nie chciałby słyszeć, że istnieje jakieś zaburzenie, na które może cierpieć. O wszystko obwiniał siebie, drapał skórę do krwi i pytał samego siebie, dlaczego jest właśnie taki.

Zadrżał, gdy Rodolphus ścisnął jego dłoń. Spodziewał się raczej, że młodzieniec wyślizgnie się z jego uścisku z grymasem obrzydzenia na twarzy i natychmiast wytrze dłoń w kanapę, a potem zostawi go samego z płonącymi wstydem policzkami. Ale on tego nie zrobił, zamiast tego przysunął się do niego, aż od jego zapachu zakręciło mu się w głowie jeszcze bardziej, a oddech stał się płytki. Ciepła dłoń przyszpiliła jego udo do miękkiego siedziska, miał wrażenie, że tonie w nim jeszcze bardziej i ta twarz - bardzo piękna twarz, musiał przyznać teraz; miał słabość do takich łagodnych rysów - tak blisko jego własnej, że ciepło ich oddechów mieszało się ze sobą.

— Nie umiem spać sam — odpowiedział niemalże bezgłośnie, bo od bliskości Rodolphusa zaczynało brakować mu tchu — Cierpię na ten okrutny rodzaj bezsenności, który ukoić może tylko bliskość drugiego człowieka.

Czy to był test dla jego silnej woli? Jeśli tak, to oblał go w chwili, w której pochylił się nad Lestrange'm i delikatnie, jakby bał się, że go wystraszy, złożył pocałunek na jego wargach.