[11.08.1972] Prawa Czasu | Time, I've unlocked it

Cokolwiek robili właśnie Peregrinus i Scylla to jej się to absolutnie nie podobało, głównie dlatego że nie poświęcali jej zbyt wiele uwagi. A Lyssa przechodziła właśnie kryzys, gdzie nie była pewna co ze sobą zrobić. Nie chciało jej się czytać, bo musiałaby iść do biblioteki - na ten moment nie interesowały jej wypełnione wiedzą woluminy, które Dolohov trzymał w swojej domowej bibliotece. Sięgnęłaby o wiele chętniej po jakąś literaturę groszową, ale wszystko co miała u siebie już przekartkowała. Malować też jej się nie chciało jakoś, bo jeszcze dzisiaj udało jej się skończyć jeden z obrazów nad którym pracowała od pewnego czasu. Spacer odpadał, bo było już późno. Gburek gburkował gdzieś z Annaleigh, tata był zajęty...
- Peregrinusie - powiedziała poważnie znad filiżanki herbaty, która przed nią właśnie stała, a którą jeszcze nie tak dawno przyniosła jej Scylla. Lyssa oparła się oboma łokciami o blat stołu i splotła ze sobą palce dłoni, opierając o nie podbródek i spoglądając niewinnym spojrzeniem na asystenta Dolohova. - Nudzi mi się - zakończyła z emfazą, jakby to zdanie miało nagle zmienić wszystko. Przekierować uwagę na nią, zakończyć ich głupie zajmowaniem się przyszłością i skrywanymi przez nią tajemnicami. Bo nawet jeśli Prawa Czasu były wypełnione po brzegi wróżbami, przychodzącymi wizjami i próbami ich odczytania, to Lyssa niezmiennie nie brała tej sztuki do końca na poważnie. Czuła się przez nią pokrzywdzona, jakby z jej powodu doznała wszelkich największych krzywd życiowych i miała wrażenie, jakby była to kolejna konkurentka w konkursie o uwagę... dosłownie wszystkich w tym przybytku. A jednocześnie tak strasznie wszystkim zazdrościła, że sama nie umiała spoglądać w przyszłość i że znaki na kartach nie robiły dla niej większego znaczenia, jakby akurat w temacie odczytywania ukrytych znaczeń kreatywność ją całkowicie opuściła. Dlatego teraz, chcąc przykryć pewną niechęć, zamrugała rzęsami i uśmiechnęła się do Trelawneya delikatnie, jakby zachęcająco.