18.10.2024, 13:26 ✶
Icarus był w swoim żywiole – rzucał ripostami, prowokował, z nonszalancją dobierał słowa. To było jego pole bitwy, bo odkąd go znała, to zawsze wiedział, jak obrócić sytuację na swoją korzyść. Mona podziwiała go za to; może nawet zazdrościła, nawet jeśli czasem nie zgadzała się z jego podejściem. Sama była bardziej bezpośrednia i reagowała impulsywnie. Zamrugała, gdy Ari nałożył na nią swoje ubranie. Pachniał jak on; ciepłym, lekko słodkawym zapachem. Jednocześnie próbowała ignorować ten rumieniec, który nieuchronnie zaczynał malować się na jej policzkach. No chłop się już ze sweterkiem nie zobaczy, pomyślała. Skup się!
Marta nie odpowiedziała od razu, ale jej gniewna poza zdawała się słabnąć. Przez chwilę unosiła się w milczeniu, z rękami założonymi na piersi, jej blade ciało niemal stapiało się z otoczeniem. Przypatrywała się Icarusowi uważniej. Czy szukała w jego słowach żartu?
— To… To nie zmienia faktu, że wciąż tu jestem – odparła. — Ale… To miłe, że… Ktoś w końcu się nie śmieje ze mnie… Ale wiesz co, kochasiu? Takie romantyczne gesty wcale nie sprawią, że przestanę być wkurzona na was oboje. To tylko znaczy, że w końcu znalazłeś kogoś, kto zasługuje na twój sweter, a ja… Tu muszę się zadowolić tym, co mi zostało — westchnęła dramatycznie, przelatując obok nich jak grom z jasnego nieba, a chłód, który za sobą roztaczała, sprawił, że Mona lekko się wzdrygnęła.
— Ty się śmiałaś pierwsza — powiedziała uparcie.
Łkający głos różnił się znacznie od tego, kiedy Marta była irytującą, chichoczącą duchówką.
— To nie jest łatwe, wiesz? — powiedziała z nagłym wybuchem goryczy. — Każdy myśli, że jestem jakimś żałosnym, użalającym się nad sobą duchem. Brzydka Marta! Głupia Marta! Ale… Nikt nie rozumie, jak to jest utknąć w miejscu, w którym… Umarłaś. Kiedy nawet nie wiem jak — Marta opuściła wzrok na podłogę. — Nikt nie przychodzi tu rozmawiać. Każdy tylko mnie unika. A ty… Wybuchasz gniewem, rzucasz we mnie butem, bo przeszkodziłam ci w… W czymś tak banalnym jak obściskiwanie się!
Mona zamarła. Okropnie było słyszeć, jak ktoś opisywał ostatnie chwile swojego życia. Wcześniej była wściekła, bo przerywano jej moment z Prewettem, ale gdy Marta wypowiadała swoje żale, cała sytuacja wydawała się absurdalnie błaha.
— To musiało być straszne — powiedziała delikatnie w końcu. Mo kontynuowała, starając się mówić dalej, choć miała wrażenie, że zaraz zabraknie jej odwagi. — Naprawdę mi przykro, że to ci się przytrafiło. Cokolwiek to było. I że ciągle tu jesteś… uwięziona w tej toalecie. Sama.
Marta nie odpowiedziała od razu, ale jej gniewna poza zdawała się słabnąć. Przez chwilę unosiła się w milczeniu, z rękami założonymi na piersi, jej blade ciało niemal stapiało się z otoczeniem. Przypatrywała się Icarusowi uważniej. Czy szukała w jego słowach żartu?
— To… To nie zmienia faktu, że wciąż tu jestem – odparła. — Ale… To miłe, że… Ktoś w końcu się nie śmieje ze mnie… Ale wiesz co, kochasiu? Takie romantyczne gesty wcale nie sprawią, że przestanę być wkurzona na was oboje. To tylko znaczy, że w końcu znalazłeś kogoś, kto zasługuje na twój sweter, a ja… Tu muszę się zadowolić tym, co mi zostało — westchnęła dramatycznie, przelatując obok nich jak grom z jasnego nieba, a chłód, który za sobą roztaczała, sprawił, że Mona lekko się wzdrygnęła.
— Ty się śmiałaś pierwsza — powiedziała uparcie.
Łkający głos różnił się znacznie od tego, kiedy Marta była irytującą, chichoczącą duchówką.
— To nie jest łatwe, wiesz? — powiedziała z nagłym wybuchem goryczy. — Każdy myśli, że jestem jakimś żałosnym, użalającym się nad sobą duchem. Brzydka Marta! Głupia Marta! Ale… Nikt nie rozumie, jak to jest utknąć w miejscu, w którym… Umarłaś. Kiedy nawet nie wiem jak — Marta opuściła wzrok na podłogę. — Nikt nie przychodzi tu rozmawiać. Każdy tylko mnie unika. A ty… Wybuchasz gniewem, rzucasz we mnie butem, bo przeszkodziłam ci w… W czymś tak banalnym jak obściskiwanie się!
Mona zamarła. Okropnie było słyszeć, jak ktoś opisywał ostatnie chwile swojego życia. Wcześniej była wściekła, bo przerywano jej moment z Prewettem, ale gdy Marta wypowiadała swoje żale, cała sytuacja wydawała się absurdalnie błaha.
— To musiało być straszne — powiedziała delikatnie w końcu. Mo kontynuowała, starając się mówić dalej, choć miała wrażenie, że zaraz zabraknie jej odwagi. — Naprawdę mi przykro, że to ci się przytrafiło. Cokolwiek to było. I że ciągle tu jesteś… uwięziona w tej toalecie. Sama.