[30.08.1972] Sad Boy Summer | Perseus, Rodolphus

Zapewne gdyby poznał wszystkie, absolutnie wszystkie myśli Blacka, to i owszem: cofnąłby się z odrazą, wytarł usta dłonią a potem dłoń o kanapę. Dla niego samego nie było nic gorszego niż obecność szlam czy osób, które otwarcie darzyły te wynaturzenia i przypadki losu jakimkolwiek pozytywnym uczuciem. I chociaż nie mógł pozwolić sobie na otwartą pogardę, wypowiadaną na przykład w miejscu pracy, tak w kontakt z rodzinami bardziej przychylnymi jego poglądom już owszem. Nie szczędził ostrych, agresywnych słów wypowiadanych w kierunku szlam, bo słowo mugolak ledwo przechodziło mu przez usta. Nie szczędził pogardliwych spojrzeń, nie szczędził swoich opinii - lecz zawsze dobrze wybierał towarzystwo, w którym się w ten sposób wypowiadał.

W przypadku Blacka nie wiedział, jak jest, patrząc na to, co stało się na weselu. Ale nie zamierzał w tej chwili dociekać. Nie w chwili, gdy czuł jego dłoń na swoim biodrze oraz zadziwiające zdecydowanie, którego nie spodziewałby się nawet w tej sytuacji. Nie po nim. Ale czy zamierzał narzekać? Nawet jeśli, to wsparł się jedną ręką o oparcie, by móc swobodnie przerzucić nogę i znaleźć się na kolanach Perseusa. Czy zostanie na śniadaniu... Uśmiechnął się nieznacznie, rozchylając nieco powieki. Nie miał pojęcia, czy miał na to ochotę. Wiedział za to czego chciał w tej chwili. Chciał zatopić się w tym spojrzeniu, rozchylić materiał koszuli i wodzić palcami po alabastrowej skórze bez końca. Sam nie wiedział kiedy to się stało, ale kolejne guziki zostały rozpięte, a on sam nachylił się, przerywając kolejny pocałunek.

Bezeceństwo

- Zostanie po mnie coś więcej niż tylko wspomnienie - szepnął mu do ucha, muskając je delikatnie wargami. Jego oddech był przyspieszony, czuł jak krew płynie w żyłach, a ciało domaga się więcej. Kręciło mu się w głowie, lecz to były te przyjemne zawroty głowy, które zwiastowały początek przyjemności. Zdecydowanie najbardziej uwielbiał właśnie ten moment, zaraz po ulotnej chwili pierwszego pocałunku. Badanie ciał i reakcji osób, których jeszcze nie znał, zawsze sprawiało mu niewyobrażalną przyjemność. Dłoń Rodolphusa zacisnęła się na czarnych pasmach włosów, by zmusić Blacka do odchylenia głowy. Usta Lestrange'a wodziły po jego szyi, ostrożnie szukając miejsca, w którym skóra będzie pulsować pod wpływem buzującej krwi. Gdy je znalazły, wcale nie bolało. Nie zatopił w bladej skórze zębów, nie przebił się przez nią. Ugryzł jednak, chociaż nie mocno. Zadbał o to, by ból wciąż balansował na granicy przyjemności i nie sprawiał dyskomfortu. Był jednak wyczuwalny i znajomy. Znaczył go tak, jakby w tej chwili był jego własnością. Chciał, by na jego szyi, w najbardziej widocznym miejscu, pozostał ślad. By jutro, gdy stanie przed lustrem, widział czerwono-fioletowe kółko o nieregularnym, poszarpanym kształcie, które przypomni mu, do czego doszło tego wieczoru.