19.01.2023, 22:48 ✶
Leciutko pokręciła głową – nie było sensu ciągnąć tego żartu z kajdankami przy stole z rodziną. W każdej chwili faktycznie ktoś mógłby ich podsłuchać. Nie zakułaby go bez powodu w kajdany, to na pewno. A gdyby ją poprosił… to zależy. Faktycznie temat wracał, ale Victoria o tym nie myślała. Jeszcze nie. Za krótko się znali, a po prostu kogoś lubić to za mało, by myśleć o sprawach normalnych dla małżeństwa – może też dlatego, że wydawało jej się to wszystko oczywiste i nie było o czym gadać...? Ależ było. Było. W końcu pisane im było nieszczęście, smutek… Wiedziała, że dzieci z tego nie będzie, tak. Jakoś… starała się z tym pogodzić. Przetłumaczyć sobie, że może tak będzie lepiej. Ale jakoś nie docierało do niej, że w to małżeństwo wpisana będzie frustracja seksualna. Jakoś w ogóle tej sfery sobie nie wyobrażała, nie poukładała jeszcze w głowie. Błąd. A będą dla siebie mężem i żoną – z nieskonsumowanym małżeństwem. I jeśli nie to Beltane, to następne nie będzie tak symboliczne.
Nie była pewna, co ją bardziej zaskoczyło. To, że rozmawiają przyciszonymi głosami jak złodzieje na własnych zaręczynach, czy że Sauriel zaczął jej opowiadać o swoich znajomcyh. O Fergusie już słyszała, ale o tej Norze, którą zawsze lubił – nie. Przez moment nawet zaczęła się zastanawiać, czy w tym nie było czegoś więcej, jakiegoś drugiego dna, czy nie próbował jej powiedzieć, że jej obecność zamknęła drogę jakiejś relacji. No bo… jeszcze nie słyszała, by Sauriel mówił o innych w ten sposób. Nie bardzo wiedziała, w którym miejscu się teraz umiejscowić, czy jako ta zła, która wszystko psuła, czy jako ta druga, czy jeszcze gdzieś indziej. A może nie musiała się zupełnie nigdzie umiejscawiać? Zwłaszcza po tym, co powiedział później, prosto w jej ucho. Uniosła wyżej brwi no bo – mugolskie? Miała o mugolach zdanie jakie miała; może nie radykalne, ale też nie pozytywne. Poczuła też, że Anna zerkała na nich kątem oka… może zdziwiona, że ze sobą rozmawiają zamiast wgapiać się bez słowa w swoje talerze? Może nawet tym w głębi duszy ucieszona?
Więc teraz Sauriel miał swoją ulubioną knajpkę, bo była tam miła właścicielka, którą zawsze lubił. Naprawdę nie wiedziała jak ma to rozczytać, ani jak… Dlaczego w ogóle nad tym myślała? Przecież gdyby to było coś negatywnego, to nie rozmawialiby o tym dzisiaj, w dniu zaręczyn, nie? Gdyby to było coś złego, to nie chciałby jej tam zabrać, prawda? Dlatego spróbowała się uśmiechnąć. Stres robił swoje, jej emocje znowu wymknęły się spod kontroli, wylewając się jak taka rzeka, która napiera na tamę, a ta zaczęła przeciekać. Tutaj też coś przeciekało, więc kobieta skupiła się bardziej, by dołożyć kolejny mur na tej wodzie.
Przecież to brzmiało tak, jakby chciał, żeby polubiła jego znajomych.
- Bardzo bym chciała – to akurat prawda, że chciała poznać jego znajomych. Nie żeby całe życie żyć obok siebie.- Oooch, kotek? – na to wyraźnie się ożywiła. Uwielbiała kota, zawsze chciała mieć swojego… cóż. - Przekonałeś mnie. To kiedy idziemy? – to był trochę żart, ale tylko trochę. Bo gadający kot brzmiał jak marzenie.
To może chociaż jeśli nie będą mogli mieć dzieci, to chociaż adoptują kota?
Nie była pewna, co ją bardziej zaskoczyło. To, że rozmawiają przyciszonymi głosami jak złodzieje na własnych zaręczynach, czy że Sauriel zaczął jej opowiadać o swoich znajomcyh. O Fergusie już słyszała, ale o tej Norze, którą zawsze lubił – nie. Przez moment nawet zaczęła się zastanawiać, czy w tym nie było czegoś więcej, jakiegoś drugiego dna, czy nie próbował jej powiedzieć, że jej obecność zamknęła drogę jakiejś relacji. No bo… jeszcze nie słyszała, by Sauriel mówił o innych w ten sposób. Nie bardzo wiedziała, w którym miejscu się teraz umiejscowić, czy jako ta zła, która wszystko psuła, czy jako ta druga, czy jeszcze gdzieś indziej. A może nie musiała się zupełnie nigdzie umiejscawiać? Zwłaszcza po tym, co powiedział później, prosto w jej ucho. Uniosła wyżej brwi no bo – mugolskie? Miała o mugolach zdanie jakie miała; może nie radykalne, ale też nie pozytywne. Poczuła też, że Anna zerkała na nich kątem oka… może zdziwiona, że ze sobą rozmawiają zamiast wgapiać się bez słowa w swoje talerze? Może nawet tym w głębi duszy ucieszona?
Więc teraz Sauriel miał swoją ulubioną knajpkę, bo była tam miła właścicielka, którą zawsze lubił. Naprawdę nie wiedziała jak ma to rozczytać, ani jak… Dlaczego w ogóle nad tym myślała? Przecież gdyby to było coś negatywnego, to nie rozmawialiby o tym dzisiaj, w dniu zaręczyn, nie? Gdyby to było coś złego, to nie chciałby jej tam zabrać, prawda? Dlatego spróbowała się uśmiechnąć. Stres robił swoje, jej emocje znowu wymknęły się spod kontroli, wylewając się jak taka rzeka, która napiera na tamę, a ta zaczęła przeciekać. Tutaj też coś przeciekało, więc kobieta skupiła się bardziej, by dołożyć kolejny mur na tej wodzie.
Przecież to brzmiało tak, jakby chciał, żeby polubiła jego znajomych.
- Bardzo bym chciała – to akurat prawda, że chciała poznać jego znajomych. Nie żeby całe życie żyć obok siebie.- Oooch, kotek? – na to wyraźnie się ożywiła. Uwielbiała kota, zawsze chciała mieć swojego… cóż. - Przekonałeś mnie. To kiedy idziemy? – to był trochę żart, ale tylko trochę. Bo gadający kot brzmiał jak marzenie.
To może chociaż jeśli nie będą mogli mieć dzieci, to chociaż adoptują kota?