[30.08.1972] Sad Boy Summer | Perseus, Rodolphus

Jego uczucia względem czarodziejów niższej krwi nigdy nie były aż tak ekstremalne jak Rodolphusa, jednak i on nie zawsze miał w sobie tak wielkie pokłady serdeczności i tolerancji. Przez większość życia miał do mugolaków raczej neutralny, zakrawający wręcz o lekceważący stosunek - niechaj sobie istnieją gdzieś na drugim planie magicznego świata, niczym bohaterowie drugoplanowi dla czystokrwistych protagonistów, to nie jego znajomi, nie jego środowisko. Był przecież od nich lepszy, miał dobre nazwisko, pochodzenie i wypełniony złotem skarbiec. Inne środowisko, inna kultura, inne kręgi znajomych i perspektywy na przyszłość. Wiedział, że pod względem hierarchii w magicznym społeczeństwie jest od nich lepszy i nie czuł potrzeby, aby udowadniać swoją wyższość. Mogli zatem sobie istnieć, jeśli nie wchodzili Perseusowi w drogę - i on nie szukał konfliktów. Wszystko zrewidowała choroba, wywracająca nie tylko jego życie do góry nogami, ale także i poglądy. Choć, w tym drugim miał też swój udział pewien mugolak, którego spotkał w ciemnym zaułku na Nokturnie... Och, czy to nie zabawne, jak wiele pokory może nauczyć diagnoza i jedno niepozorne spotkanie?

nie mów mojej żonie

Nie mógł się nie uśmiechnąć w odpowiedzi na jego słowa; och, gdyby tylko Rodolphus wiedział, jak bardzo sentymentalnym człowiekiem był Perseus. Jak nosił w sobie wspomnienia wszystkich byłych miłości - również tych, z którymi połączyło go zaledwie kilka godzin - jak pielęgnował je i wracał do nich w bezsenne noce, otulał się gęstą kołdrą wypełnioną pierzem tego, czego nie było, ale być mogło i ogrzewał swoje zmarznięte kości onirycznymi wizjami.
— Świetnie się składa, bo lubię pamiątki — rzekł wreszcie, odchylając głowę do tyłu, aby ułatwić mu dostęp do swojej szyi. A potem z jego warg wyrwało się ciche westchnienie pełne zaskoczenia, ale też i ulgi, gdy poczuł jedynie słabe ugryzienie i gorące usta na swojej skórze. Z jakiegoś powodu spodziewał się zębów przedzierających się przez miękką tkankę aż do czarnej niczym smoła krwi, przygotowywał się na ból, dlatego delikatność była dla niego czymś nowym. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że Lestrange kąsa go inaczej, rwie kawałek jego duszy - matowej, popielatej. Pozwolił mu więc zostawić purpurowe ślady, najlepiej cały ich naszyjnik, który mógłby nosić niczym ozdobę. A może raczej - niczym obrożę? Nie miało to żadnego znaczenia. Liczyło się tylko, że był obok niego, ogrzewał go, dawał to, czego tak bardzo w tamtym momencie potrzebował.

Drżące z pożądania i głodne bliskości dłonie Perseusa rozpoczęły tymczasem wędrówkę wzdłuż ramion, zsuwając z nich koszulę. Nie śpieszył się przy tym, odkrywał każdy centymetr jego ciała z niegasnącym zachwytem, jakby jego skóra była dziełem sztuki, które łaskawie pozwolono mu dotknąć. Najwięcej czasu spędził na barkach, badając pod palcami napięte mięśnie, a potem wrócił na tors i znów w dół, aż w końcu odnalazł klamrę jego pasa i nieco niezdarnie spróbował ją rozpiąć. Powoli, choć niecierpliwość mrowiła każdy palec.